Hoe kan ik steunen?

Hey Sam... Wat verschrikkelijk dat je je kinderen niet meer of nog maar zo weinig ziet... ik moet er niet aan denken! Ik ben zelf moeder, maar ook kind uit een gescheiden gezin. Ik kan je 1 ding verzekeren... een kind wil NOOIT dat een ouder ze loslaat!!! Zelfs al zouden ze dat op een gegeven moment tegen je zeggen en gaan ze moeilijk doen als jij contact met ze zoekt (via Skype)... NOOIT stoppen met contact met ze zoeken en/of houden!!! Ondanks dat ze zorg en liefde van vader krijgen (goddank), het is voor een kind pijnlijk als je ouder er ineens 'voor kiest' om niet meer bij je te zijn en niet meer voor je te (willen) zorgen... hoe 'goed' de reden daarvoor misschien ook is... een kind begrijpt dat meestal niet... In de beleefwereld van een kind draait alles om hen, dus als een ouder niet meer bij ze is, zullen ze zich vooral 'in de steek gelaten' voelen en heb je kans dat ze de oorzaak daarvan bij zichzelf gaan zoeken... bijvoorbeeld 'mama hield niet genoeg van ons... mama houd schijnbaar meer van haar nieuwe man/dit nieuwe kind', etc... pas als ze ouder worden, kunnen ze ook jouw keuze misschien gaan begrijpen). Ik vind het interessant dat je je vraag verwoordt met 'hoe kan ik ze het beste STEUNEN'? Dat klinkt alsof je aan de zijlijn wilt gaan staan van hun leven...? Begint het te zwaar voor je te voelen om op zo'n afstand van ze te leven en zoek je misschien onbewust naar een excuus zodat je de zorg voor je kinderen in NL kunt loslaten? (Klinkt misschien niet leuk... en ik twijfel absoluut niet aan je liefde voor je kinderen... maar soms kan een pijn zo ondragelijk voelen/worden, dat ons overlevingsmechanisme naar opties gaat zoeken om dan maar het grootste offer te brengen, om hopelijk zo een soort van rust te krijgen...). Mocht dat misschien zo zijn, dan zou ik JOU adviseren om psychische en praktische hulp te zoeken (ipv je kinderen naar een psycholoog te sturen, waardoor ze het idee kunnen krijgen dat er iets met HEN mis is...), zodat je dit wel kunt dragen...! Het zal moeilijk zijn voor je kids... absoluut, maar ga eerst zelf eens kijken wat jij en hun vader eventueel nog kunnen doen, voordat je iets van je kinderen gaat vragen... Je kinderen hebben JOU nog steeds absoluut keihard nodig! En er zijn mogelijkheden om ook op afstand goed contact te houden... waarom niet dagelijks even een half uurtje skypen inplannen? Maak er een vast moment van...en verras ze soms ff om hen te bellen en even iets leuks of interessants te vertellen... of bel gewoon met de opmerking 'ik dacht net aan jullie...wat zijn jullie aan het doen?' Ik kan me zomaar voorstellen dat als dit zo doorgaat, dat je kids op een gegeven moment denken 'pfff, daar komt ze weer... moet ik weer 2 weken wachten voordat ik haar eindelijk spreek? Mist ze ons maar zo weinig? Dan laat maar mam, als het zoveel moeite is...!' (op deze leeftijd misschien niet letterlijk ;) maar gevoelsmatig kan het zo wel werken)... En je moet je kinderen zeker niet met drama opzadelen... maar je mag ze absoluut laten weten dat jij ook gevoelens hebt, dat je ze mist en verschrikkelijk veel van ze houdt! Waarom zou je niet zeggen 'ik mis jullie! Ik geniet er zo van om jullie te zien en te spreken... en als jullie zusje/broertje geboren is, hoop ik jullie zo snel mogelijk weer te zien en voor te stellen aan elkaar... en laat ook zien/merken dat je in de tussentijd ook aan ze hebt gedacht, niet alleen tijdens de skype! Stuur regelmatig een kaartje per post met een dikke zoen erop... betrek ze bij de opzet van het aankomende geboortekaartje, laat ze mee kiezen welk kaartje, wat erop komt...geef ze als grote zussen een speciale rol hierbij... en/of maak desnoods af en toe iets voor ze (al is het maar een tekening voor ze) of vraag of ze een mooie foto van zichzelf naar je mailen, die je uitprint en mooi inlijst en toon tijdens een skypesessie dat je die foto op een speciale plek in huis hebt opgehangen... verzin het maar... alles waardoor ze zien dat jij aan ze denkt en met ze bezig bent daar! En laat ze lekker over oppervlakkige dingen praten... kinderen op die leeftijd zijn nog niet bezig met levensbeschouwingen ;) En als ze gewend zijn dat ze je dagelijks even spreken, dan komt dat moment vanzelf dat ze je in vertrouwen nemen via skype en er ook ruimte is voor gevoelens delen of adviezen vragen aan mama... En vergeet niet dat de relatie die jij en je ex-partner met jullie kinderen hebben, bepalend is voor wat zij in hun latere relaties gaan zoeken. En jij noemt het 'kan ik ze beter loslaten?', maar voor een kind voelt dat als 'in de steek gelaten')... hoe wil je dat toekomstige partners met je kinderen omgaan? Zo moet jij nu ook met je kinderen omgaan ;) Leer ze aub dat zij het belangrijkste in je leven zijn, dat ze de moeite meer dan waard zijn en dat ze aandacht, tijd en liefde verdienen. Kortom, als jij het moeilijk hebt (wat ik me absoluut kan voorstellen), zoek zelf hulp zodat je hiermee leert leven en hoe je hier het beste voor jezelf en vooral voor je kids iets van kunt maken... maar geef je kinderen NOOIT op! Blijf interesse tonen, blijf liefde, aandacht en tijd investeren! Jij als moeder bent de belangrijkste persoon in hun leven, de belangrijkste bepaler voor hun geluk... zelfs al woon je niet meer in hetzelfde huis en zelfs niet meer in hetzelfde land... Onderschat aub niet hoe enorm belangrijk jij voor ze bent... en laat ze heel duidelijk weten/merken hoe enorm belangrijk ZIJ voor jou zijn! Heel veel sterkte, wijsheid en succes!