Mijn dochter is seksueel misbruikt door haar vader. Ze is verhoord en heeft verteld wat vader gedaan heeft. Ze was toen 4 jaar. Omdat vader zegt dat hij het niet heeft gedaan en er geen getuigen zijn (geen bewijs en niemand die het gezien heeft) is de zaak hierom helaas geseponeerd, dat wil zeggen dat vader dus niet als schuldige, maar ook niet als onschuldige wordt aangewezen. Hij komt hiermee dus weg zonder gestraft te worden. Jeugdzorg en de raad van de kinderbescherming staan achter vader en vinden dat mijn dochter in de toekomst met hem onbegeleide omgangen moet gaan hebben. Ze wijzen mij als schuldige aan. Mijn dochter is al van kleins af aan enorm bang van hem, heeft na 5 jaar knokken eindelijk speltherapie waarvan haar begeleider heeft gezegd dat als zij niet meer naar haar vader wil dat zelf tegen haar vader moet zeggen. Eerst durfde ze dit niet, maar uiteindelijk heeft ze dit gedaan. Eindelijk een begeleider die luistert naar het kind. Tenminste zo leek het. Ze had in nog geen half jaar tijd bij het omgangshuis inmiddels al de derde begeleider. Nu zijn de omgangen tijdelijk stop gezet, maar ze zal binnenkort weer naar het omgangshuis moeten. Het lijkt erop alsof iedereen die hierin hulp verleent, gedwongen wordt om niet naar mijn dochter te luisteren, dit denk ik omdat nu ineens haar begeleider die speltherapie geeft, vindt dat mijn dochter weer naar haar vader moet, terwijl ze eerst zelf tegen haar gezegd heeft om duidelijk en eerlijk te zeggen wat ze zelf wil. Je begrijpt natuurlijk wel dat het kind haar begeleider ook niet meer vertrouwd en durft daar nu ook niet alles te vertellen wat er aan de hand is. Het is inmiddels de zoveelste begeleider die niet naar haar luistert. Ze heeft veel buikpijn en wil niet naar haar vader. Ze is er prikkelbaar, boos en verdrietig onder. Ik ben compleet machteloos, ik kan na 7 jaar strijden niet meer mijn dochter beschermen. Wat zegt haar begeleider tegen mij, dat wanneer mijn dochter boos en verdrietig is ik haar niet mag knuffelen, wat ze nou juist nodig heeft, geborgenheid, maar haar moet straffen en naar haar kamer moet sturen. Dus ik moet haar straffen voor iets wat niet haar schuld is en daarmee moet ik dus eigenlijk maar doen alsof er niets is gebeurd. Zodat ze van mij ook geen steun meer krijgt en afgewezen wordt. Ik heb een gesprek bij het omgangshuis over hoe verder te gaan. Ja daar heb ik als moeder niets over te zeggen, ik werk al 7 jaar mee aan begeleide omgangen, dat zijn geen fijne jaren geweest, het stagneerde steeds door fouten en loze beloftes van jeugdzorg, zoals ze beloofden dat mijn dochter goed begeleid zou gaan worden dmv speltherapie. Ondanks aandringen van mij werd er niets gedaan. Na bijna 5 jaar hiervoor geknokt te hebben, had ik het eindelijk zover gekregen met weer een begeleider via vrouwenhulp, die overigens ook niet geholpen heeft maar meer kapot heeft gemaakt, dat we speltherapie voor mijn dochter zouden krijgen, helaas kwam hier net weer een rechtszaak tussen waarbij wij een OTS opgelegd hebben gekregen en dus via jeugdzorg uiteindelijk dus speltherapie is geregeld. Je snapt nu wel weer geen onafhankelijke partij die weer gedwongen wordt door jeugdzorg om naar hun te luisteren en niet naar het kind. Wat kan ik doen als moeder die zich ernstige zorgen maakt om de toekomst van haar kind. Ik heb een gesprek gehad bij het omgangshuis, daar zei ik dat ik beter mijn kind aan vader mee kan geven en haar kan laten verkrachten door hem. Daar werd volmondig met ja op beantwoord door de omgangsbegeleider. Helaas ik ben te goeder trouw en heb ik dit gesprek niet opgenomen. Ik zei je geeft nu zelf aan dat ik dat moet doen, werd afgescheept met oh nee dat floepte eruit het overviel me wat je zei. Als ik haar niet mee geef wordt mijn dochter bij mij weggehaald. Dus met andere woorden geef haar mee, laat maar toe, maar dan woont ze nog wel bij jou. Hoe ik de toekomst van mijn kind zag werd mij gevraagd. Nou als zij naar vader moet onbegeleid, dan gaat hij verder met waar hij mee bezig was, dan wordt ze een onhandelbare puber, waar niets mee te beginnen valt en komt in aanraking met de verkeerde personen. Nou dat is nogal doemdenken zeggen ze dan. Alles wat ik zeg of doe wordt tegen mij gebruikt. Ik kan niets goed doen, wanneer mijn dochter stampij maakt bij het omgangshuis dat ze niet wil en ik zeg dan tegen haar dat ik er niets aan kan doen maar het moet. Dan krijg ik te horen dat ik dat niet moet zeggen. De secretaresse is de enige die achter ons staat, zij kan ook niks doen, ze heeft zelf ook het nodige meegemaakt en zit ook in een complete hel. Een totaal vreemde begeleider dacht met haar wel een gesprek te kunnen hebben, waarom ze niet naar vader wil. Dat kreeg ze er niet uit, ze roept mij en mijn vader erbij en zegt ze wil niet met mij praten hierover. Zegt ze anders gaat het toch ook goed, waarom de laatste keer dan niet? Zeg ik oh ja ging het goed dan? Waarop mijn dochter antwoordde met nee. Ze wou nooit, maar werd gedwongen en omdat ik dan maar moest zeggen dat ik mee ging, ging ze uiteindelijk wel mee. Dus vraag ik aan mijn dochter waarom wil je dan niet praten. Zegt ze dat ze papa nooit, nooit meer wil zien. Wordt mij nu afgerekend, omdat ze dus volgens hun gedwongen werd door mij om te zeggen wat ze wil. Als ik niets had gezegd, hadden ze me dat weer aangerekend. Hoe dan ook, alles wat ik doe als verzorgende ouder is fout. Ook heb ik er niet goed aangedaan, omdat ze bij de laatste omgang niet mee naar binnen ging. Ik trok haar mee, maar ze trok mij nog veel harder terug, ik heb nekklachten, dus dat deed pijn, ze is sterker dan ik, dus ik kreeg haar niet mee. De secretaresse er net aan kwam en ik haar vroeg wat moet ik doen, ze wil niet mee. Ik naar binnen moest gaan en haar moest laten staan. Heeft de secretaresse tegen de nieuwe begeleider gezegd dat ze een kindje had dat niet naar vader wil. Ik had haar niet buiten mogen laten staan, was fout dat had nooit mogen gebeuren. Ze was niet alleen, mijn vader blijft altijd in de auto wachten, die is bij haar gaan staan, om te proberen haar naar binnen te brengen. Ik heb daar bij het omgangshuis al diverse moeders gesproken, wij worden gezien als negatief beinvloedbare moeders. We kunnen niets goed doen en alles wat je zegt of doet wordt tegen je gebruikt. Heeft hier iemand ervaring mee? Waar kan ik om hulp vragen voor mijn dochter? Is er iemand die ons kan bijstaan in deze zaak. Ik heb een goede advocaat, mijn ex heeft nooit ouderlijk gezag gehad, helaas is dit nu ineens wel toegewezen, hoewel de rechter zelf had aangegeven, gezien wij als ouders nog steeds niet door een deur kunnen het nog niet nodig vond dat wij gezamenlijk gezag hadden. Helaas heeft hij het gekregen, omdat de raad van de kinderbescherming niet vond dat zij tussen twee ouders klem zou komen te zitten en allebei de ouders gezag moeten hebben, ongeacht in wat voor hel wij met hem hebben geleefd. Ik ben er helaas te laat achter gekomen dat ik met een narcist heb geleefd, hoewel mijn moeder daar meerdere keren op gewezen had, maar ik had niet helemaal duidelijk wat dat was. Hij heeft mij gedurende onze relatie bedreigd, geslagen, gekleineerd en tegen mensen opgezet. Ik kan een heel boekje over hem opendoen. Maar hij ontkent alles en draaid zelfs feiten om. Hij heeft gezegd dat als ik bij hem weg zou gaan, hij mij kapot ging maken. Nou dat is hem aardig gelukt, maar niet alleen mij, ook mijn dochter. Hij weet iedereen te manipuleren, mensen die hem kennen, moeten hem niet. Hij heeft zelf geen vrienden. De vrienden die hij had, heeft hij gekwetst en hij gaf mij de schuld, dat ze mij niet moesten, hij zag niet in dat het aan hem zelf lag. Ze kwamen niet meer dat lag aan mij. Ik heb nog steeds contact met die vrienden. Die zeggen tegen mij dat het niet aan mij lag maar aan hem. Ze kwamen overigens nog wel bij mij, wanneer hij niet thuis was. Wat moet ik doen? Wie helpt ons? Ik weet het niet meer? Hoe houd ik mijn kind veilig en is er een instantie die wel naar het kind luistert? Het is slechts een deel van ons leven, maar we leven in een hel.

Dag lezers van het forum, Ik zou graag jullie advies willen. Ik ben nu 4 jaar gescheiden, mijn dochter is 8 jaar. Sinds 2 jaar heeft haar vader een nieuwe vriendin. Zij heeft 4 kinderen. Mijn dochter is om het weekend bij haar vader en dan is de vriendin met kinderen daar ook. In het begin waren de andere kinderen er soms, maar nu altijd. Mijn dochter vertelt er gezellige dingen over, maar ze wil ook graag met haar vader alleen zijn en dat gebeurt nu bijna niet meer. Ze vindt het ook moeilijk dat er ineens zoveel andere kinderen in haar huis zijn en er zijn ruzies. Laatst vertelde ze dat ze naar bed moest en in de badkamer was met een van de andere kinderen. Ze moest nodig naar toilet, maar het andere meisje zat op de klep en wilde er niet af. Mijn dochter vond het vervelend en barstte in tranen uit. Haar vader vond vervolgens dat ze niet zo kinderachtig moet doen. Hij vindt vaak dat ons dochter kinderachtig doet als de andere kinderen er ook zijn. Mijn dochter is heel verdrietig om deze situaties en voelt zich niet begrepen. Hoe kan ik haar helpen? Hartelijk bedankt voor jullie antwoorden! groetjes, Fillipien, Zoetermeer

Mijn kinderen (17 jongen en 19 meisje) hebben bij ons thuis ieder een eigen slaapkamer. Omdat ze nu ouder zijn komen ze steeds minder vaak langs, wat ook begrijpelijk is vanwege hun eigen vrienden, school en werk. Of ze komen gezellig langs maar blijven niet slapen. Gelukkig wonen zij vlakbij. Maar het afgelopen jaar zijn ze misschien nog maar 5x blijven slapen en maken ze eigenlijk geen gebruik meer van hun slaapkamers. Ze komen ook niet echt meer samen te gelijk. Ik zou graag 1 logeer kamer willen maken en de andere kamer voor mijzelf willen gebruiken. Ik weet niet zo goed hoe ik dit moet aanpakken want ik wil hun ook niet het gevoel geven dat ze hier niet welkom zijn.

Dag allemaal, nu heb ik al veel gelezen, en sta ik erg open voor de mening van mijn zoontje van 6. Maar wat doe je als de vader van je zoon niet maar dan ook echt niet met je wil communiceren. Hij wil mijn zoon gewoon delen. Elk de helft. Wij wonen 40 km uit elkaar. Mijn zoontje wil dit absoluut niet. Hij is gek op zijn vader, en dat moet ook. Maar hij wil alleen vaker bij zijn vader zijn als zijn vader dicht bij ons komt wonen zodat hij nog gewoon naar zijn vriendjes kan. Mijn vraag aan jullie.. Wat kan ik doen om te zorgen dat ik uit het gevecht blijf en communicatie uiteindelijk wel mogelijk is? Dan is co ouderschap ( mits mijn ex dichterbij komt wonen ook gewoon bespreekbaar) Alvast bedankt!

Graag zou ik jullie advies willen over het volgende. Sinds het 3e jaar van mijn zoon, Henk, ben ik gescheiden van zijn moeder. Lange tijd was hij alleen zonder broertjes en zusjes. Nu is hij 10 en hebben zijn moeder en ik allebei weer een relatie en zijn er broertjes en zusjes. Bij mij thuis heeft Henk een stiefbroer, een halfzusje en een halfbroertje. Henk is 1 x in de 2 weken van vrijdag tot en met maandag bij mij thuis. Een paar maanden geleden heb ik besloten om een punt te zetten aan mijn huidige relatie. We wonen op dit moment nog bij elkaar en doe redelijk normaal tegen elkaar om de kinderen niet te belasten met onze problemen. In overleg met de moeder van Henk heb ik ook de bezoekregeling flexibel toegepast. De laatste tijd echter merk ik dat Henk bij zijn moeder aangeeft niet te willen gaan naar mij. De moeder geeft hier snel aan toe, terwijl ik soms de indruk krijg dat Henk ons tegen elkaar uitspeelt om naar zijn moeder duidelijk te maken dat hij voor haar kiest. Ik vind dit een moeilijke situatie en heb laatst een keer geweigerd om Henk naar huis te brengen om 8 uur 's avonds toen hij daar om vroeg, terwijl ik in de middag had aangegeven hem naar huis te willen brengen als hij dat wilde. Hij gaf toen aan er nog over te willen denken, maar op het moment dat hij naar bed moet, wil hij dan naar zijn moeder. Mijn vraag is om advies te krijgen hoe ik hier het beste mee om kan gaan en om wat meer inzicht te krijgen in het hoe en waarom Henk zo doet. Ik hoop dat ik de situatie een beetje duidelijk heb beschreven. Bij voorbaat dank voor jullie reacties!

Lieve allemaal, Ik ben de trotse mama van twee kinderen, bijna 17 en 18 jaar oud. De oudste heb ik al sinds het begin van de (v)echtscheiding niet meer gezien en de jongste nu almanderhalf jaar niet. Dit contact hield op toen ik een deurwaarder had ingeschakeld na de uitsprak vannde rechtbank. Ik stuur regelmatig kaartjes en met kerst bv een kadootje. Ik hoor echter niets, en ook de vader houdt me niet op de hoogte hoe het met de kinderen gaat. Ik wil zo graag dat ze gelukkig en gezond zijn! Ik ben niet boos, ik begrijp het alleen niet en weet niet meer wat ik lan doen. De tijd tikt verder en ik heb mijn oudste al 5 jaar niet gezien

Dag lieve kinderen, Ik zou graag van jullie willen weten, hoeveel dagen kun je een kind van 20 maanden bij zijn vader te laten logeren? Lieve groet,

Hallo allemaal, ik heb al eens eerder een open brief geschreven en kreeg lieve reacties van jullie..Helaas is de situatie niet veranderd..ik ben anderhalf jaar geleden gescheiden na een huwelijk/samenzijn van 23 jaar.. Dit was niet mijn keus, hij is een maand na de scheiding bij mijn "beste"vriendin ingetrokken en bleek al langer samen te zijn. Onze dochter inmiddels 10 vind het nog steeds verschrikkelijk, boze buien verdriet..ze heeft haar vader nooit alleen en ze heeft mijn "vriendin"ook nooit aardig gevonden..ze haat haar verteld ze steeds..ze heeft vaak geprobeerd met haar vader te praten maar krijgt alleen maar boze reacties terug meestal doet de vriendin het woord ook..ze kan er niet meer tegen en wil haar vader nog wel zien maar alleen en wil daar niet meer heen en niet meer slapen..ik doe mijn best voor mijn lieve meisje praat nooit lelijk over vader , luister naar haar steun haar en natuurlijk geef ik haar boven alles mijn onvoorwaardelijke liefde..ik hou zoveel mijn meisje en wil haar gelukkig zien. Voor mij is het dubbel zoveel verdriet maar mijn kind gaat voor, voor haar wil ik het allemaal goed doen..Mijn ex is zo veranderd en dominant, terwijl ik maar zo rustig mogelijk blijf voor mijn meisje..Ze durft niets meer te zeggen tegen haar vader omdat hij en vriendin er toch niets mee doen en alleen maar kwaad worden..want mama krijgt de schuld van dit alles..wat moet ik toch doen? ieder kind heeft recht op een vader maar mijn dochter wil er liefst niet meer heen en haar vader alleen maar zien als hij alleen is. Ze gaat er wel 1x in de 14 dg heen en doet haar best om mee te komen maar elke keer als ze thuis komt is het raak. Boos zo boos en verdrietig en zit vol met boze verhalen over wat haar daar gebeurt.. Liefs van een liehebbende mama

Hallo, ik zit in een echtscheidingstraject; mijn man wil scheiden en ik niet. Mijn man heeft zich de afgelopen jaren sinds meer van mij teruggetrokken mede door drukte, maar zeker ook door zijn jeugdtrauma. Verwaarlozing door zijn vader. Nu trekt hij de stekker uit onze relatie, maar ook uit ons gezin. Hier ben ik de dupe van, maar vooral onze kinderen: een meisje van 17 jr en een jongen van 13 jr. Mijn dochter trekt sterk naar haar vader, lijkt mijn rol te hebben overgenomen. Mijn zoon gaat beter met de situatie om. Wat ik zo erg vind, is dat mijn kinderen ook weer met een trauma opzadel. Zo wordt dit van generatie op generatie doorgegeven. Hebben jullie tips voor mij. Hoe kan ik het beste mijn kinderen ondersteunen. Graag jullie hulp. Een toch wel wanhopige moeder

Goedendag, Ik ben 4 jaar geleden gescheiden en mij ex is ingestort. Had altijd al psychische problemen tijdens onze relatie maar door medicatie onder controle. De omgang met onze dochter 5jaar toen, ging niet. Zij was getuige van een vader die veel huilde en depressief was. 1x is ze wezen logeren maar wilde naar huis. We hadden met z'n drietjes de afspraak gemaakt dat ze altijd naar huis mocht als ze dat wilde. De volgende dag bleek dat zij naar huis wilde maar niet van hem mocht.... Ook was zij getuige van huiselijk geweld waar mijn ex een taakstraf en 2 jaar voorwaardelijk voor heeft gekregen. Omgang was zelden en dan ook nog onder toezicht van zijn ouders of van mij. Inmiddels is er aangifte gedaan ban seksueel misbruik door hem bij zijn stiefdochter van haar 8-12e jaar. Ook is er vermoeden van misbruik bij zijn eigen dochter uit een eerder huwelijk....... Omgang is door de raad van kinderbescherming afgewezen, maar hoe ga ik om met het feit dat men zegt dat een kind haar vader moet leren kennen ivm de ontwikkeling ... Hoe kan ik haar de ruimte geven van haar vader te houden. Ze wil hem niet zien. Ze weet niks van het misbruik.... Hoor graag hoe jullie hier tegen aan kijken,