Dag Vila Pinedo jongeren, Mij is gevraagd om over een week een verhaal te houden over de gevolgen van scheiding voor kinderen/ jongeren, voor huisartsen, schoolartsen en kinderartsen. Ik werkte 34 jaar als schoolmaatschappelijk werker en ontmoette veel van jullie; ik voel me betrokken bij wat jullie meemaken. Mijn vraag aan jullie is wat ervaringen met dokters zijn bij de problemen die met de scheiding van je ouders te maken hadden. Kwam je ze tegen op moeilijke momenten? (buikpijn, slecht slapen, concentratieproblemen, woedeaanvallen, depressief gevoel etc) Wat hielp wel, wat niet. Wat had je liever gehad en wat zou je ze adviseren? Ik beloof dat ik jullie antwoorden zal samenvatten en als aanbeveling van de Vila Pinedo jongeren zal meegeven. Alvast bedankt Herma

Beste kinderen van gescheiden ouders, Vanaf 1 april 2016 ga ik met mijn twee zoons van 11 en 13, met mijn vriend en zijn drie dochters van 10, 12 en 14 samenwonen. Hebben jullie tips (do's en don'ts) voor mij als (stief-)moeder? Wat was voor jullie het lastigste in jullie relatie met stiefmoeders? Hoe heeft zich dat opgelost? Hoe zien jullie een stiefmoeder het liefst? Dank jullie wel! Marieke

Mijn dochter heeft ipv een zitting gekozen om een brief te schrijven naar de rechtbank. Inmiddels is de scheiding een feit maar zij heeft nooit bevestiging ontvangen of een andere reactie op haar brief. Ze is daarover best teleurgesteld. Ik denk inderdaad ook dat het prettig is als de brief beantwoord zou worden of op zijn minst een bevestiging van ontvangst. Het zal een scheiding niet tegen kunnen houden maar het is wel fijn als het kind gehoord wordt. Wat is daarover jullie mening? Groeten Mirelle

Hallo, ik heb jullie al eerder om advies gevraagd. Wij zitten in een scheiding: ik wil dat niet, mijn man wel. We wonen in een 2 onder 1 kap, waar we 1 woning van hebben gemaakt. Mijn man woont nu aan de ene kant en ik aan de andere kant. Mijn man is ziek van zijn werk thuis en investeert voor tijd en energie in zijn kinderen. Ik probeer zo lang mogelijk te blijven werken en mijn hoofd boven water te houden. Helaas heb ik niet zoveel tijd voor de kinderen dan dat hij heeft. Mijn vraag is: mijn kinderen zitten zo'n beetje elke avond bij hem. Ik vind dat natuurlijk niet leuk, maar laat dit niet blijken. Het doet mij pijn. Hebben jullie adviezen voor mij?

Mijn ex, Martijn, en ik zijn 8 jaar geleden gescheiden, ons zoontje was toen 2 jaar. Ik had al een dochter uit een vorige relatie, zij was toen 10 jaar. Martijn en ik hebben altijd goed contact gehad en konden nog goed met elkaar overweg, we vierden bijvoorbeeld de verjaardag van onze zoon altijd samen. Dit veranderde toen hij na een paar jaar Chantal leerde kennen. Martijn gaf aan dat hij niet meer binnen wilde komen. Onze zoon (10 jaar) moest klaar staan om meteen mee te gaan. Hij werd er zo zenuwachtig van dat ik heb voorgesteld dat we hem wegbrengen naar de ander. Nu is het niet meer de bedoeling dat ik bij het wegbrengen daar binnenkom. Onze zoon begreep er niets van, vroeg in het begin nog 'kom je alsjeblieft nog koffiedrinken?'. Ik antwoordde dan maar dat ik te druk was en meteen door moest. Daarnaast wil Martijn niet meer bellen, sms'en of afspreken, maar alleen nog maar Mailen. Chantal moet dan ook ook een kopie van de mail krijgen, als ik dat niet doe word ik erop aangesproken. Laatst zei mijn zoontje: 'Ik denk niet dat Chantal jou aardig vindt mam'. Ik antwoordde dat dit ook niet belangrijk was en dat het er vooral om gaat dat zij het samen fijn hebben. Ik heb Chantal maar twee keer ontmoet, in het begin, en ik was erg blij voor ze. Ik ben zelf ook al een lange tijd gelukkig met een nieuwe partner. Met onze zoon gaat het niet goed, hij is onder behandeling bij de GGZ en ik zie dat hij moeite heeft met het gebrek aan contact. Zijn ouders die eerst samen lachten, koffie dronken en samen met hem de afgelopen week doornamen, staan nu ongemakkelijk bij de voordeur. Ik blijf vriendelijk, maar Martijn zegt vaak niet eens 'hallo'. Soms is hij na het wisselen van huis zo misselijk dat hij een paar keer overgeeft. De psychiater geeft aan dat onze zoon een loyaliteitsconflict heeft en adviseert ons om een speciaal programma te volgen voor ouders en kinderen. Martijn ziet dit niet zitten en vindt dat er niets aan de hand is. 'Bij hem en Chantal gaat het heel goed'. Ik heb Chantal pas geleden een mail gestuurd waarin ik haar heb gevraagd om eens af te spreken, samen te praten over hoe we ons contact kunnen verbeteren zodat we iets aan het loyaliteitsconflict kunnen doen. Ze zorgt ook veel (en goed) voor onze zoon en ik heb haar daar in de mail ook voor bedankt. Ze antwoordde dat ze een voorbeeld wilde hebben van het loyaliteitsconflict, en dat was het. Ik weet niet meer wat ik kan doen. Ik zou het fijn vinden als we onze zoon samen kunnen helpen door te laten zien dat hij echt niet hoeft te kiezen. Ik zou graag willen dat we straks trots met z'n vieren naast elkaar zitten bij zijn afscheidsmusical, en al die andere belangrijke momenten die nog komen. Maar ik kan Martijn en Chantal ook niet dwingen. Onze zoon wisselt week om week, dus we hebben echt met elkaar te maken. Wie heeft een tip voor me? Moet ik het blijven proberen, of juist loslaten? En wat is het beste voor onze zoon? Heeft iemand anders dit wel eens meegemaakt? Dankjewel alvast!

Ik ben moeder van een bijna 12 jarige jongen. Hij is iets meer bij bij dan bij zijn vader. Er zijn veel ruzies omdat zijn vader heel erg boos is dat hij mij alimentatie moet betalen. Mijn zoon wil wel naar zijn vader maar niet zo vaak en zo lang. Hij krijgt er geen aandacht en het is erg druk bij hem of bij zijn nieuwe vriendin (onze ex buurvrouw) met haar 3 kleine kinderen. Hij heeft daar ook geen plekje voor zichzelf. Verder belooft zijn vader van alles maar houdt zich er niet aan en liegt veel over dingen waar dinand niet mee om kan gaan. Moet ik hem dwingen om huilend en bang naar zijn vader te gaan? CJG zegt dat mijn zoon niets in te brengen heeft maar gewoon naar ons moet luisteren?

Hallo, Ik woon vlak bij mijn ex in het ouderlijk huis van onze jongens. Ze zijn 3 en 6 jaar oud. Mijn ex vindt een weekend regeling met daarnaast een woensdag middag bezoek, meer dan genoeg voor het contact met mij (hun vader). We hebben geen ruzie of wat dan ook. Ik ben van mening dat, op de lange termijn een gelijkmatig verdeeld ouderschap (bv week op week af) het beste is voor onze kinderen. Een woensdagmiddag of een nachtje logeren is steeds te kort om een normaal leven te leiden met de kinderen. Met nachtjes of middagjes blijft het te krampachtig. Mijn oudste vertelt ook steeds dat hij langer bij mij wil zijn en ik wil daar graag gehoor aan geven. Wie kan zich vinden in mijn verhaal?

Ik ben nu zo'n drie jaar gescheiden. Heb twee topkids van 7&5 jaar. Wonen grotendeels bij mij, zien hun vader elke week. Ene week kort weekend, andere week langer weekend. Vader woont bij zn inmiddels vrouw, zo'n 25 minuten rijden met de auto. Kinderen zijn al vrij snel daar heengegaan nadat vader weg was bij mij. Vader was daar in huis getrokken. Zijn nieuwe relatie heeft ook een kind die een jaar ouder is dan mn oudste. Sinds een klein jaar heb ik ook een vriend, met twee kinderen in dezelfde leeftijd. Zij kids wonen grotendeels bij hem. Kids gaan onderling goed, laatste weken zien we elkaar steeds meer. Het blijft goed gaan. Kids vragen ook om naar de andere kids te gaan. Bij mn vriend en mij komt er een droom in beeld van samenwonen, maar willen dit zo juist/goed mogelijk met de kinderen doen. Graag tips hiervoor. In hoeverre de kinderen informeren? Hoe kunnen we dit zo goed mogelijk aanpakken? Misschien nog belangrijk om te melden, het zou gaan om beiden huidige huizen te verkopen en een nieuw huis kopen in één van de gemeentes waar we nu wonen. Betekent dus voor twee van de vier kids een andere basisschool. We hopen beiden op veel tips

Lieve kinderen, ik wil hier even heel kort reageren. Ik heb deze site al vele malen doorgelezen en ik heb hier immens veel van geleerd... Ik ben een gescheiden papa van een fantastische dochter van 10. Ik ben tot tranen toe ontroerd door de eerlijkheid van jullie verhalen. Dank je hiervoor!!!

Beste jongeren Mijn kleinzoons wonen bij hun moeder. Ze hebben een zware periode tijdens alswel na de relatie gehad. Een dominante manipulatieve vader. Hun band was altyd heeeeel close met moeder. Nu echter sinds 3 mnd is het ineens omgedraaid. Mede doordat vader in speelt op zijn verdriet.. hij heeft een nieuwe vriendin en is nu ineens de vader. Terwijl hij nooit tijd had of omkeek naar ze. Hij belast de kinderen met zijn verdriet en hoe hij ze mist en dat hij graag wilt dat ze bij hem komen wonen. Dat ze grote broers moeten zijn voor hun aankomende zusjes.. hij wordt vader van een tweeling.. deze dingen en ook verhalen als: mama wilt niet dat wij bellen. De boel verdraaien. Echter eerst zo close en nog close met moeder toch bij vader willen wonen.. wij kunnen het niet begrijpen en weten ook niet hoe we hierin moeten handelen. Want als ze daar gaan wonen is het ff fijn maar daarna zitten ze met dezelfde vader als eerst Graag advies of verhalen