3,5 jaar geleden zijn mijn partner en ik uit elkaar gegaan. Sinds kort heb ik een leuke man ontmoet. Mijn dochter van 12 had al snel door dat mama weer verliefd is. Het is allemaal nog vrij pril. Ze stelt veel vrafen en is benieuwd naar hem. Wanneer is het juiste moment om hem aan mijn kinderen voor te stellen?

Wij hebben één zoon, 15 jaar. We zijn sinds twee weken uit elkaar. Dat wil zeggen, ik, de moeder, ben verhuisd naar een huis om de hoek om dicht bij het ouderlijk huis te zijn. Ik heb nu dubbele woonlasten, want het ouderlijk huis is voor de helft van mij. Deze situatie kan ik ongeveer een jaar volhouden fiancieel. Nu wil ik graag, voordat de ouders met fianciele onderhandelingen beginnen, een ouderschapsplan tekenen. Maar vader en ik spreken niet meer met elkaar, ik vermoed tot de scheiding is uitgesproken. Vader is razend op mij. Mijn vraag aan jullie is: kan ik het concept ouderschaps plan met mijn zoon doornemen voordat ik het aan zijn vader voorleg? Of vinden jullie dat te belastend voor hem? Ik kan het plan ook zelf invullen, dat heb ik al gedaan, en alles op 50% gezet, opdat beide ouders evenveel opvoeden, maar ik vermoed dat de vader wil dat onze zoon bij hem komt wonen en dat ook bij het lezen van het on ingevulde ouderschaps plan met hem zal gaan bespreken ("dit is toch je ouderlijk huis, mama heeft ons verlaten", etc) Kan ik mijn zoon vragen of hij akkoord is met 50% en het plan dan pas versturen? OF vinden jullie dat te belastend? Mijn zoon is verdrietig met de situatie, maar ook een beetje opgelucht lijkt het.

Dankjewel voor je advies. Liefs, Sylvia

Lieve kinderen, Ik ben een mama van 2 lieve meisjes van 8 & 10 jaar. Een mama die zelf niet uit een gescheiden gezin komt, dus verplaatsen in is soms moeilijk. Mijn scheiding is nog niet helemaal rond, maar ik heb afgelopen weekend een huisje gekocht. Mijn oudste is enthousiast en de jongste wilt er niet over praten het liefst. Nu is deze mama nog aan het slepen met haar koffer, maar ik ben me heel bewust dat het voor hun straks na ruim 10 maanden werkelijkheid gaat worden. Ik voel me daar ontzettend rot onder en zie ze gaan iedere keer met hun tasje. Hoe voelen jullie dat dat " gesleep" en hoe kan ik dat beperken? Ontkomen doe je er niet aan, sommige dingen kun je dubbel hebben maar niet alles qua kleding ofzo. Ik baal soms als andere zeggen " joh kinderen zijn flexibel" ja uiteraard zijn ze dat... Maar hebben ze een keuze? Nee die is voor hun gemaakt? En ze kunnen niet anders... Maak ik me te druk? Hoe voelen jullie dat? Ik hoor graag jullie advies , want het voelt voor mij als "paniek, innerlijk groot verdriet, en enorm schuldgevoel". Liefs Sylvia

Mijn kids komen dikwijls met nefatieve dingen over mij die ze van hun vader hebben gehoord. Ook probeert hij continu mij tegeover hen in een kwaad daglicht te stellen. Zo zegt hij bv tegen de jongste dat er geen schone kleding in de tas zat. Ik probeer er zo min mogelijk op in te gaan en de positiviteit te hervatten. Toch brengt het me een gevoel van onmacht en vind ik het heel erg voor de kinderen. Ik wil geen wellus nietus spelletjes gaan spelen en ga er daarom ook niet op in. Wat zouden jullie adviseren?

Hoi, Ik zit met een probleem de afgelopen jaren gaan omgangen/contact slecht er zijn dingen/spullen/beloftes voorgehouden aan zoon om te geven en te doen en wanneer er dan omgang/contact is wordt dit niet gedaan/gegeven maar uitgesteld en andere voorwaarden aangehangen. Resultaat een zoon die diep teleurgesteld, verdrietig en boos is en vervolgens met voorwaarden terug reageert. Hij uit dit ook bij de begeleidende instanties maar hier wordt geen actie op ondernomen maar krijgt hij eigenlijk steeds te horen dat hij wel moet zonder voorwaarden, met als gevolg een nog diepere teleurstelling, het gevoel dat er niet naar hem geluisterd wordt. Kan ik hem hierbij helpen? en zo ja, hoe kan ik zorgen dat hij op zijn minst het idee heeft dat er naar hem geluisterd wordt? Maar liever nog hoe kan ik hem helpen om te zorgen dat er naar hem geluisterd wordt? Aangeven dat we moeten luisteren naar wat hij aangeeft en bij hem moeten aansluiten lijken namelijk bij instanties het omgekeerde effect te hebben.

Dag, Mijn vriend en ik zijn vijf jaar samen. hij heeft een dochter van 11 en ik twee kinderen. Nu gaan wij samenwonen in het huis waar zij met haar vader en moeder heeft gewoond. Haar moeder gaat met haar verhuizen. Ik wil haar ouderlijke huis waar zij dus ook 2 dagen komt te wonen graag veranderen, andere kleuren etc. Mijn meubels, spullen van mijn kinderen komen erin. Zij mag haar eigen kamer behouden. Zij vindt het best lastig hiermee om te gaan. Hoe kan ik haar helpen om de veranderingen ook leuk te gaan vinden. Het huis wordt er mooier op denk ik, maar wel anders

Hallo, Ik ben nu 3 jaar gescheiden en onze dochter van 9 jaar woont bij mij. Mijn ex woont sinds de scheiding samen met zijn nieuwe vriendin en haar 2 kinderen. In principe is de scheiding rustig verlopen en wordt er ook nog gecommuniceerd. Wat is nu het probleem. Ik heb een onderbuik gevoel dat mijn ex en ook zijn vriendin aan de dochter trekken. Zo is er, volgens dochter, gevraagd of ze niet liever daar wil komen wonen. Ook wordt er gezegd dat ze kan komen als ze bij mijn ouders is, die op dat moment oppassen als ik werken ben. Maar ook andere dingen die erop wijzen dat ze heel hard hun best doen om haar voor zich te winnen. Het maakt mij verdrietig en ook onzeker. Bij haar vader zijn kinderen waar ze mee kan spelen, hun financiële situatie is beter tov die van mij als alleenstaande ouder. Soms ben ik bang dat ik haar dan kwijt raak. Ik merk helaas dat ik door die onzekerheid ook aan haar trek. Ik vind dat verkeerd van mezelf en wil het ook niet! Ik kan dit niet met ex bespreken omdat hij zulke dingen afdoet als zoiets wordt niet gezegd door mij of vriendin, ( al eerder ervaren nl) en wij doen niet alleen leuke dingen. Maar vanaf het begin is er, vnl door de nieuwe vriendin, gefocust op het nieuwe gezin. Wij zijn nu het gezin, hier is het leuk. Het een-ouder gezin dat ik vorm met onze dochter wordt niet voor vol aangezien. Ik weet dat de pijnlijke ervaring vd reden vd scheiding me nog parten speelt, soms meer soms minder, en me misschien niet helemaal objectief laat zijn... Hoe ga ik hier het beste mee om?

Hoi, ik ben de moeder van een 6 jarige dochter. Mijn partner en ik zijn in december uit elkaar gegaan. Gelukkig hebben wij fijn en goed onderling contact, en een goede omgangsregeling voor onze dochter. Wij doen af en toe samen leuke uitstapjes met onze dochter en hebben voor onze dochter goed contact. Toch merk ik aan haar dat ze het voornamelijk bij het slapen moeilijk heeft op haar rustmoment van de dag. Ik ben op zoek na een steuntje in de rug voor onze dochter, maar ik kan niet vinden waar ze terecht kan. Heeft er iemand een tip voor ons?

Ik ben moeder van twee dochters van 14 en 16 jaar oud en lig op dit in een vechtscheiding. Hun vader betrekt ze steeds in alle ruzies en deelt zijn gevoelens over mij met de meiden. Ik heb sterk de aandrang om het aan ze uit te leggen en mezelf te verdedigen in angst om ze kwijt te raken. Maar moet ik dat wel doen?