Hallo, ik ben nu ongeveer 2 jaar gescheiden en heb een dochtertje van 5 jaar. Mijn dochtertje heeft nooit een hechte band met haar vader gehad waardoor ze nu veel moeite heeft om naar haar vader te gaan. Mijn dochtertje gaat om de week 1 nachtje naar haar vader, meer nachtjes wilt ze niet en raakt ze volledig in paniek. Haar vader is inmiddels opnieuw getrouwd en zijn nieuwe partner heeft een zoontje van 5 jaar die ook bij hen woont. Mijn dochter moet haar vader dus eigenlijk "delen" als ze bij haar vader is. In het begin had ze heel veel moeite om naar haar vader te gaan en nu gaat het beter maar zie je ook duidelijk dat ze echt een knop omzet zodra ze daar is en uitkijkt naar de volgende dag als ze weer naar huis kan. Het is voor haar duidelijk een "moeten" in plaats van blij zijn dat ze naar haar vader mag. Hebben jullie tips wat we hiermee moeten doen?

Graag jullie mening/ervaring. Ik heb gevochten om één stabiliteitsfactor bij mijn kinderen in tact te houden en dat is school. Nu zegt men om mij heen (ik ben inmiddels 2 keer met mijn kinderen naar een andere woonplaats verhuist eerst naar mijn ouders en nu weer 15 minuten van school), dat ik de kinderen van school moet halen en ze in de buurt van ons nieuwe huis naar school moet brengen. Mijn oudste zoon van 6 is depressief, onzeker geworden door alle veranderingen. Hij wil niet van school af. En heeft een vertrouwensband opgebouwd met zijn juf. Is het überhaupt verstandig om hem nu van school te laten verwisselen? Zelfs mijn nieuwe vriend is van mening dat hij van school moet en hier nieuwe vrienden moet maken, maar daar is hij momenteel niet tot toe in staat alleen lijkt niemand het te begrijpen.

Lieve kinderen, ik ben de moeder van twee prachtige kinderen (dochter van 9, zoon van 13). Ik ben sinds kort officieel gescheiden, we wonen sinds een jaar niet meer bij elkaar. Het is mijn keuze geweest om te willen scheiden. Wij hebben co-ouderschap. Mijn ex man is heel boos op mij. Hij wil mij eigenlijk niet zien, niet spreken. Hij vindt dat alles mijn schuld is. Hij kiest voor zichzelf en ziet alles vanuit zijn perspectief. Wij hebben een totaal verschillend beeld wat wel of niet in het belang van de kinderen is. Ik weet dat ik me neer moet leggen bij de keuzes die hij maakt, maar vind dit verschrikkelijk moeilijk aangezien ik zie hoe moeilijk de kinderen het hebben met zijn keuzes. Hij is het slachtoffer en legt zijn verdriet bij de kinderen neer. Hij wil niet meer samen met mij en de kinderen zijn. Eigenlijk niet eens een gezamenlijk verjaardagscadeau geven. Ik weet gewoon niet hoe ik dit aan de kinderen moet uitleggen. Wat zeg ik wel of niet? Wat kan ik het beste doen? Dank

hoi mijn dochtertje vertoont onrust bang op school laat ze ook zien dat ze niet lekker in haar vel zit zij geef aan dat ze bij haar vader niet durf te huilen bij bv een val geen nee durf te zeggen enz ze blokt haar emoties zeg maar geef daar overal aan toe en vervolgens gilt ze hier de hele boel bij elkaar uit frustratie vader ontkent alles wat zuj aangeeft.

Lieve kinderen, Graag ben ik benieuwd naar jullie advies omtrent het volgende. Hoe kun je als moeder handelen als het verblijf bij de vader de ontwikkeling van het kind schaadt? Een voorbeeld is dat doordat het kind weinig aandacht krijgt en haast geen interesse in hem getoond wordt, de denkwijze van dit kind is geworden: interesse tonen in hem en aandacht hebben hem als vervelend en saai worden ervaren. Zo zijn er nog meer voorbeelden welke een scheefgroei aantonen. Omdat deze jongen nog maar 7 jaar, is hij er niet van deze gevaren bewust. Het liefst zou hij veel meer bij zijn vader willen zijn. Ter info, dit is meerdere keren met de vader besproken, maar daar doet hij niets mee of hij ziet het anders. Deze jongen heeft ook een negatief beeld van de moeder ontwikkeld. Het opvoedstijl bij moeder is totaal tegenovergestelde. Er is ruimte en aandacht voor elkaar, structuur en regels en er wordt met elkaar gesproken en elkaar gerespecteerd. Graag jullie advies, waarvoor dank.

Hallo, De situatie:De papa van mijn zoontje (5 jaar) en ik zijn nu al een paar jaartjes uit elkaar. Zoon is door de week bij mij en de weekenden meestal bij papa, we zijn daar flexibel in en hij lijkt daar geen problemen mee te hebben. Papa is begin dit jaar gaan samenwonen en nu is zijn vriendin zwanger. Hoe kunnen we hier het beste mee omgaan en waar moeten we rekening mee houden?

Hoi allemaal, ik zou graag willen weten hoe jullie tegen gedeelde ouderschap aan kijken. Bijvoorbeeld om en om een week bij papa en dan weer bij mama en nieuwe vriend. Ik heb 2 dochters van 7 en 10 jaar oud. Beide gezinnen wonen dicht bij elkaar. Ik ben de papa en werk overdag. Ik kan met mijn baas mogelijk wel regelen dat ik de ene week meer uren werk dan de andere waardoor ik met wat buitenschoolse opvang de kinderen kan opvangen. Ik ben bang dat het zo'n gesleep wordt maar ik denk wel een betere band te kunnen houden met mijn beide dochters. Alvast bedankt voor de reacties. Groet, Ricardo

Ik heb een probleem en hopelijk kunnen jullie mij wat tips geven. Ik ben nu 2jaar gescheiden, heb 2 jongens uit die relatie, waarbij we co-ouderschap hebben. De laatste tijd klaagt mijn oudste zoon steeds vaker dat hij niet gelukkig is bij zijn moeder omdat zij zoveel veranderd is. Hij herkent zijn moeder niet meer qua gedrag, ze neemt steeds meer het gedrag van haar partner over. Hij is alleen gelukkig bij mijn nieuwe partner en mij omdat hij zichzelf kan zijn. Dit weekend kreeg mijn zoon "ruzie" met zijn moeder via de whatsapp. Ik heb toen geprobeerd dat ze met elkaar het gesprek aan zouden gaan, wat eindigde met de vraag of hij eigenlijk wel bij haar gezin wil horen en hij slikte nog net een NEE in. Hij durft en wil niet meer naar zijn moeder. Ik weet niet wat ik moet doen. Hij mag uiteraard bij mij blijven van mij maar ik weet niet zo goed wat wijsheid is. Hebben jullie tips over zo'n situatie? Wat kan ik doen? hoe kan ik mijn zoon helpen? mvg, D

Ik denk dat je kinderen niet mag verplichten, iets te moeten geven aan hun (stief)ouder op moeder- of/vaderdag. Dat heeft geen waarde. Als een kind de zorg en liefde voelt van een (stief)ouder, dan komt de waardering vanzelf. Maar dat moet uit het kind zelf komen want dan is het echt. Niet opgedragen en tegen je gevoel. Dat is nep.

Beste allemaal, Graag wil ik jullie mening. Ik ben moeder van 2 jongens. Ruim 2 jaar geleden is hun vader verliefd geworden op een andere vrouw met 1 dochtertje. De vader van het dochtertje is niet in beeld. Nu noemt ze van dag 1 mijn ex papa. Mijn jongens begrijpen niet waarom zei papa zegt tegen hun vader. Ik heb al meerdere malen aangegeven bij hun vader dat het niet goed is voor onze jongens dat hij papa genoemd wordt door een ander kind. Zijn vriendin zei vandaag tegen mij dat ik niet zo moeilijk moet doen. Zij ziet er totaal geen probleem in. Hoe zouden jullie het vinden? Is er misschien iemand met dezelfde ervaring?