2 jaar geleden ben ik gescheiden. Op zich hebben mijn ex en ik alles goed voor elkaar voor de kinderen. we wonen dicht bij elkaar, hebben bijna alle spullen dubbel dus we slepen niet met heel veel koffers heen en weer, we gaan zelfs met z'n 4en dagjes uit naar een pretpark of speeltuin, er is veel contact onderling, we lezen en praten erover en er heerst een open sfeer. Wij als ouders denken dus dat het eigenlijk goed gaat, maar is dat dan wel echt zo? Onze kinderen zijn nog heel jong;3 en 7 jaar. De oudste is naar een praatgroep geweest en soms denk ik wel eens dat hij denkt; waarom zijn jullie eigenlijk gescheiden? Ik weet dat het zijn wens is dat we weer allemaal bij elkaar wonen en omdat het vaak zo 'goed en normaal' gaat snapt hij misschien de scheiding niet helemaal goed? Hij ziet volgens mij alles als een feestje; dubbele cadeaus, mega veel vakantie, rustige ouders en dan regelmatig een moeder die over de scheiding wil praten.maar een scheiding is geen feestje natuurlijk. we willen het zo graag goed doen, maar weten niet helemaal precies of wat wij doen goed is, graag hoor ik meningen van iets oudere kinderen die deze situatie beter uit kunnen leggen dan mijn eigen kind.

Hoi, Wat fijn dat ouders hier vragen kunnen stellen over situaties waar kinderen bij betrokken zijn. de reden van mijn bericht is het volgende: Ik woon nu 2 jaar samen en heb een samengesteld gezin met vier kinderen. De kinderen van mijn vriend zijn hier bijna de helft van de week. Waar we nu wonen zijn we samen ingegaan. De dochter (13) van mijn vriend heeft laatst een aantal dingen gezegd waaruit blijkt dat zij andere dan dan de ware redenen van de scheiding van haar ouders weet. Ze was toen 9. Haar beeld heeft, denken wij, invloed op hoe zij met bepaalde dingen omgaat en hoe zij zich voelt bij ons thuis. Wij denken er over na om de ware redenen te vertellen, niet de detaills uiteraard, om bij haar dat vervelende gevoel weg te nemen en de hoop dat de relatie zich kan verbeteren tussen haar en mij. Ze denkt namelijk dat ik de oorzaak ben van de scheiding van haar ouders ,wat ik haar overigens niet kwalijk neem. Dit is echter niet zo. Als zij dat weet zou het mijn relatie met haar mss verbeteren. Maar waar we mee zitten is, wat gaat de echte reden met haar doen. We willen haar niet nog meer verdriet doen. Ze is ook lekker aan het puberen met alle ups en downs die er bij horen ;) Is het verstandig om te doen? Heeft ze recht op de waarheid? Nu al of is het beter om te wachten tot ze ouder is ondanks hoe ze tegen mij doet? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen.

De moeder van mijn dochters (8 en 9) is geen voorstander van co-ouderschap omdat ze dat te ingewikkeld vindt voor de kinderen. Ik wil dat wel graag. Ik wil wel graag een echte vader zijn en niet iemand die alleen op bezoek komt of op vakantie gaat met ze. Ik benieuwd naar jullie mening.

We gaan uit elkaar in goede harmonie. Natuurlijk wel wat spanning maar geen ruzie of nieuwe partners. Ik heb een vergelijkbaar huis gekocht in dezelfde straat op loopafstand. Onze kinderen zijn 18/16/14 en krijgen te maken met co ouderschap. Mijn vraag is, wat is voor hen de beste verdeling van de week? De oudste woont nog even thuis maar zal op den duur op kamers gaan. Hij zal in het weekend wel thuiskomen, maar ik vind hem twee weken niet zien, omdat er een co ouder verdeling is niet prettig. Wat kunnen jullie mij vertellen over een goede verdeling van de week?

Me dochter (13) heeft het verkeerde beeld van mijn nieuwe vriendin en wil geen contact meer met me , ze woont bij haar moeder die al vrij snel een nieuwe vriend had (zonder kinderen) en ook snel bij hun is ingetrokken . Nu heb ik al 3 weken geen echt contact met mijn vriendin meer maar wil wel verder met haar , als ze ons zagen was dat altijd bij mij in het weekend maar hier voelt ze zich niet prettig omdat me dochter in de buurt woont .. wie kan me advies geven wat ik kan doen .. tijdens het beetje contact dat ik met me dochter heb praat ik nooit over mijn vriendin maar zij wel en altijd negatief , wat kan ik doen zodat we weer een gezellig weekend kunnen hebben en me dochter me weer wil zien .

De kinderen van mijn man komen elk jaar bij ons tijdens hun vakantie. Dit is de derde keer dat zij komen. Het meisje is 15 jaar en het jongetje is 12 jaar. De eerste jaren na de scheiding mochten zij niet komen van hun moeder. Hun moeder heeft de kinderen destijds zonder toestemming meegenomen naar het land van herkomst. Tijdens de vakantie krijgen ze van mijn man en mij een nieuwe garderobe, leuke spullen voor hun kamer, zakgeld etc. Het meisje heeft haar zakgeld op diens verzoek aan haar moeder gezonden (die overigens zelf een nieuwe echtgenoot heeft die voor haar zorgt) en vraagt ons nu om meer geld. De hele dag en ook bijna de hele nacht is zij online met haar moeder, nichtjes, vriendinnetjes etc. Het meisje spreekt nauwelijks tegen mij en mijn man, enkel als zij iets nodig heeft. Haar broertje behandelt zij als een kleine lakei die alles voor haar moet halen en brengen wat zij op dat moment nodig heeft. Zij is erg lui en komt bijna niet de deur uit, enkel om beltegoed of make up te kopen. Zelfs haar vuile kleding in de wasmand leggen is te veel moeite. Bij activiteiten zoals pretparken etc. gaat ze wel mee, maar praat ze ook nauwelijks. Ze sjokt dan altijd achter ons aan. Haar nieuwe fiets gebruikt ze niet, ze wordt liever gebracht met de auto. Na woordenwisselingen met mijn man vertelt zij vreemde verhalen: de zwangerschapsdiabetes van haar moeder is niet door de zwangerschap veroorzaakt, maar door haar vader (die haar moeder zou stressen). Tijdens het huwelijk van haar ouders ben ik vreemd gegaan met haar vader, dit terwijl ik haar vader pas jaren na de echtscheiding heb ontmoet. Het kind heeft bijna elke week buikpijn (waarschijnlijk stress, de dokter gaf geen doorverwijzing voor nadere diagnostiek), vooral als ze iets moet doen waar ze geen zin in heeft. Mijn basishouding is geduldig en vriendelijk, maar eigenlijk word ik in mijn eigen huis onprettig behandeld, er wordt enkel tegen mij gepraat en vriendelijk tegen mij gedaan omdat er daarna iets aan mij gevraagd wordt om te kopen of te regelen voor haar, verder word ik genegeerd. Heb een vrij drukke baan en probeer zo veel mogelijk te werken, om zo min mogelijk thuis te zijn. Ik voel mij thuis onbehagelijk, vanwege mijn rondsluipende stiefdochter die vastgeplakt aan haar telefoon in zich zelf lachend in haar traditionele kleding - ondanks de aangeschafte Westerse garderobe - door het huis sluipt. Waarschijnlijk voelt zij zich ook erg onprettig en wordt zij gemanipuleerd door haar moeder voor wie ze - naar het schijnt - elke minuut van de dag online beschikbaar moet zijn. Kan iemand mij vertellen hoe het kind zich voelt en wat ik zou kunnen doen om haar te helpen en de sfeer in huis te verbeteren.

Beste jongeren, Zonder al te veel te willen beschrijven ivm herkenbaarheid, heb ik de volgende vraag aan jullie. Ik ben nu drie maanden gescheiden. Na vier weken stapt vader in een ' verwachte reboundrelatie'. Omdat dit in de zomerperiode plaatsvindt, besluit hij onze kinderen (5 en 8) en zijn reboundvriendin (dochtertje 5), 18 jaar jonger mee te nemen op vakantie, als ' een vriendin'. Niet echt eerlijk dus. Mijn oudste stelt vragen over de reden waarom zij meegaat. Ik vind dat haar vader dat moet beantwoorden dus ik blijf integer. Ik vraag me af of jullie ervaringen hebben met het op vakantie gaan met een ' potentiële stiefmoeder' na zo'n korte tijd en in hoeverre jullie verwachten dat dit schade oplevert bij onze kinderen. Jullie snappen dat ze op vakantie wel uit hetzelfde bed stappen. Ik maak me vooral zorgen om mijn hooggevoelige, 8-jarige dochter die veel meer ziet dan uitspreekt. Heel graag jullie reactie. Alvast hartelijk bedankt voor jullie reacties.

Na een lange periode waarin veel is gebeurt heb ik besloten om te gaan scheiden van mijn man. Nu komen wij niet uit de omgangsregeling. Ik heb een dochter uit een eerdere relatie van 17 en samen hebben wij 3 jongens. De oudste is 12( gaat nu naar de middelbare school), de middelste 10 (groep 8) en de jongste 9 (groep 6). Voorstel van mijn man is een week op/week af regeling waarbij ze op de woensdagmiddag bij de ander zijn en daar ook mogen eten. Mijn voorstel heeft wat meer wisselingen maar daarbij verblijven ze wel beide ouders gedurende de week. zondagavond tm woensdagmiddag bij de een dan woensdagavond tm vrijdagavond bij de ander. De weekenden om en om. De kinderen willen beide ouders in hun week en ik geef eerlijk toe dat ik een hele week ook erg lang vind. Graag jullie advies als experts. Ik wil het graag zo goed mogelijk regelen zodat iedereen gelukkig is. Alvast bedankt!

Ik wil graag een vraag stellen aan de jongeren: Stel dat je ouders gescheiden zijn en je tussen de 12 en 16 bent. Je woont doordeweeks bij je moeder en vrijwel elk weekend bij je vader en zijn vriendin met haar kinderen. Doordeweeks heb je veel activiteiten en in weekend niet. Je geeft je moeder aan dat je het fijn vindt dat je ruimte krijgt om je te ontwikkelen tot een (uniek)persoontje, mag afspreken met vrienden, uiteraard gaat huiswerk voor, mag geregeld gamen met zo. Je moeder zit niet als een havik boven op je dus. Je geeft ook aan dat je vrijwel nooit zin hebt om naar je vader te gaan, omdat zowel hij als zijn vriendin je continue in de gaten houden en overal (negatieve) kritiek op geven. Je durft hierover niets tegen je vader te zeggen, omdat hij heel dominant is en direct boos wordt als je maar even tegen gas geeft. Zou je dan de omgangsregeling willen aanpassen en zodat je ook wat vaker in de weekenden bij je moeder bent? Zou je hulp willen om de situatie bij je vader prettiger te laten worden, dit omdat je voelt dat je daar niet sterk genoeg voor bent? Dat iemand je help om samen met je vader over je situatie te praten. Of zou je zo je jeugd door willen brengen en je vrijwel ieder weekend en de helft van iedere vakantie gestrest te voelen. En bij iedere gunst ( of je naar een feestje mag, bij je team van hockey mag kijken tijdens een wedstrijd, afspreken met een vriend)die je je vader wil vragen angst voelt en hoopt dat hij je de ruimte geeft en niet boos wordt en jouw tijdsinvulling bepaald. Zou je het fijn vinden als je moeder dan voor jullie gaat proberen hulp te krijgen? Ik ben benieuwd naar jullie reactie. Wil je nog iets weten voordat je antwoord geeft, vraag het gerust.

Ik ben sinds twee jaar gescheiden, ik heb twee kinderen,meisje van 14 en mijn zoon is 10, ze zijn heel wijs en gelukkig praten ze veel met mij. Hun vader en ik hebben co-ouderschap en wilde dat de kinderen vrij waren om bij beide ouders te zijn... Ongeveer een jaar geleden brachten wij (ik heb een vriend, woon ook mee samen en dit gaat redelijk goed) Samen met de kids hun spullen alvast wat eerder voor hun weekje bij hun vader, hun vader niet alleen er zat een vrouw op de bank ( op zich niks aan de hand) de kinderen stelde hun eigen netjes voor en wij gingen weg, nog buiten gehoor/zicht afstand van de kinderen zei ik wel tegen hun vader "had je niet even kunnen waarschuwen". De schrik zat er goed ik vooral mijn dochter had het moeilijk, na lang praten was ze gekalmeerd, geen half uur later stond het op de media "ik heb een relatie met .....", dochter weer aan de telefoon helemaal verdrietig. Hun vader heeft uitraad recht op zijn geluk, maar het is niet helemaal "netjes" gegaan naar mijn mening. Dus als de kinderen bij mij waren, zag hij zijn vriendin (mooi opgelost), er zijn een aantal dingen voorgevallen waardoor de kinderen het gevoel kregen dat zij niet belangrijk waren... Gisteravond midden nacht appte mijn zoontje, mama papa is ineens weg zonder wat te zeggen, hij heeft het nu (in het begin merkte je weinig, maar dat is vaak bij mijn zoon,dus hou ik het toch extra in de gaten) heel moeilijk, vriendin van hun vader heeft ook een zoon en mijn zoon wil er niks mee te maken hebben... Het is allemaal lastig, ik wil zo graag ze helpen, maar ga zeker niet bemoeien in hun vaders leven, maar als het om de welzijn van de kinderen gaat wel, ik heb al een hele moeilijke periode gehad met mijn zoon gehad, allerlei onderzoeken voor autisme, add/adhd... Hij is een grens geval (zo noemen ze het) met heel veel geduld, consquent, en luisteren ben ik een heel eind gekomen, maar ik maak mij zorgen om ze allebei, hun vader kan nog impulsief zijn, pas achteraf over nadenken... Ik ben diegene die hem naar school brengt, tussen de middag, en eind van de dag, werk ook 5 dagdelen per week en ik hoor alles en alle frustratie uiten ze bij mij (veilig voor ze) maar hoe kan ik hier mee omgaan, ik praat niet negatief over hun vader of vriendin, hoor ze ook niet uit..... Wat is jullie advies? (Sorry voor de lang verhaal)