Vaderdag, Moederdag..... Ik ben niet de moeder van mijn man zijn dochter, wel heb ik een ouder functie. Ik leer haar zaken als zich te wassen als ze opstaat en naar bed gaat. Goed haar tanden te poetsen, ik ga ook met haar naar de tandarts (moeder doet dit niet uit angst voor). Ik leer haar zelfstandig zijn. Opkomen voor haarzelf. Ze mag discussiëren als ze andere mening heeft. Ik leer haar stapsgewijs koken, eerst kleine gerechten maken, beginnend met lekkere yoghurtjes samenstellen en steeds naar leeftijd wat moeilijker. Dus ja, ik heb echt een wekelijkse rol in haar leven. Ik heb eens per jaar dat ik samen met die heerlijke griet iets bijzonders ga doen, alleen wij 2 (doet ze ook met Papa hoor ;-)....) We zijn al een keer naar het Dolfinarium geweest, Winter Efteling, Musical, enz. Super gezellig en echt even samen lol hebben, zonder de aandacht te hoeven verdelen. Dat is mijn kadootje aan haar. Maar nogmaals, ik ben niet haar moeder, zoals ze maar 1 moeder heeft, heeft ze maar 1 vader. Maar we mogen wel heel veel van elkaar houden. Om die reden hebben we haar het ooit ook makkelijker gemaakt omtrent Moederdag en Vaderdag. We hebben 1 keer per jaar tussen de andere 2 dagen in Bonusouder dag. Daarin mag zij zelf weten of ze iets voor mij doet, ontbijten maken, iets voor me knutselen of klein kadootje kopen. Dit doet ze samen met haar vader, omdat ze dat zelf ook wil. Vindt zij wel zo eerlijk....(al vanaf haar 4de). Want toen zei ze; "Ik heb niets voor jou???" Dat was voor een Moederdag. Dus hebben we dit zo neutraal mogelijk opgelost. Mijn vragen aan jullie kids: 1) Zou dit niet gewoon ook een vaste dag moeten worden? Laatste zondag van mei bijvoorbeeld? Dan moet je als kind niets, maar het mag wel, jullie mogen ook van die niet biologische houden, die er ook voor jullie zijn als je van je fiets valt en als je verdrietig bent of heel blij met je sportprestaties. En als je van ze mag houden, dan mag je ze ook net als je vader en moeder waarderen en dat laten blijken? 2) Zou het jullie makkelijker maken? Vaderdag en Moederdag alleen voor je "echte" ouders. Bonus ouder / stiefouderdag voor de anderen. Of zou je je nog steeds bezwaard voelen naar de "echte" ouder? Is dat omdat JIJ dit zo voelt of omdat de "echte" ouder je dat gevoel geeft? En met "echte" ouder bedoel diegene met het gezag over jullie, biologisch of niet (pleegouder of adoptieouder).

Beste , Zomer 2015 kwam ik erachter mijn man contact had met een andere vrouw. Ik ben woest op de vader van mijn kinderen dat hij zijn gezin zo makkelijk op geeft voor "echte" liefde?. Onder de ogen van onze kinderen is die ontdekking gekomen op onze zomervakantie met alle gevolgen van dien. Totaal voor hun uit het niets werd hun veilige leven uitelkaar gerukt. Het verhaal is geen schone scheiding. Papa ging met kerst al met zijn vriendin op vakantie. Hoe moet dat werkelijk gevoeld hebben voor hun. Ik was zelf met hun op wintersport toen die eigenlijk als gezin gepland stond. Ik heb hun snoetjes gezien, het gemis van papa en ze wisten dat hij met een voor hun onbekende "indringer" op vakantie was. Onze kinderen weten van haar bestaan en hebben haar 2mnd geleden 1x een handje geschudt. De scheiding was getekend en twee weken later BAM ! De jongste van 8 heeft daarna 1 ding gezegd erover, het aller eerste wat ze uberhaupt heeft gezegd over de scheiding maar zit verder op "slot". De oudste 10 zegt dat ze er niet over wilt praten en wordt zelfs boos, terwijl zij best met mij praat. Maar ze wilt nu net doen of ze niet bestaat. Oké , voor nu vind ik dat prima. We moeten nog zo veel. Mama moet verhuizen en hun dus ook en weer wennen aan een nieuw leven en hoppen tussen twee huizen. Papa laat zijn kinderen in het omgewisse mbt zijn relatie met zijn vriendin. Hij stelt ze voor maar wat is nu de functie van de vriendin van papa? Gaan we ze zien , gaan we dingen doen, kunnen we papa verwachten in het dorp met zijn vriendin? Alles is een "?". Ik weet bijna zeker dat de meiden dat denken.....En ik weet niet hoe de relatie van hun vader in elkaar steekt. Zijn vriendin staat op een standbeeld en alles rondom haar is beschermd. Maar ik krijg wel de teleurgestelde gezichtjes.. Gezichtjes die ik hun zo niet gegund heb maar papa anders koos. Als er iets is komen ze bij hun mama uit.. Als ik hun dan weer op een zo goed mogelijke manier om geen smet op de relatie van papa te leggen (stel ze moeten echt met haar dingen gaan doen) moet vertellen waar en bij wie hun papa is dat papa alles met zijn vriendin doet en daar altijd slaapt als hij niet thuis is. Mijn hart breekt... En dan deal je ook nog met je eigen gevoel... De kinderen in het ongewisse laten vind ik misbruik maken van hun loyaliteit en onschuld. En stuit mij ontzettend tegen de borst. Zo ook dit weekend waar de oudste haar oma (zijn moeder) bericht hoe laat ze denkt dat papa komt. Er wordt dan gereageerd alsof hij bij oma is en als hij wakker is hij wel zal appen. Ik zie aan haar gezichtje dat ze ergens weet dat hij daar niet is en idd bij zijn vriendin is " mama ik vind het nog steeds raar dat papa met ....... is ". Ik denk dat de kinderen voelen dat hun papa (ver)zwijgt. Hij stapt dan 's middags voor de wissel in huis binnen alsof er niks aan het handje is... Tadaaa daar is papa weer.. De kinderen noch ik hebben de scheiding op een plek. Het moet voor hun nog beginnen om te wisselen tussen twee huizen.... Ik heb papa duidelijk willen maken dat dit voor hem wel eens hele grote gevolgen kan hebben dat hij zwijgt. Maar dat wordt gezien als zwart makerij en alles eraan proberen om hem kapot te krijgen?? Wat ik idd van zijn relatie met haar vind is tussen hem en mij maar dat hij denkt dat ik de dingen verzin en daar de kinderen voor in zet? Ik weet namelijk dat hij al met háár kinderen uit bed stapt bijv. Dit moet voor een kind als een messteek in hun hartje voelen wanneer zij daar achter komen. En zeker als de eerste ontmoeting met haar zoontje is geweest door op het zebrapad bij school "toevallig" elkaar tegen te komen en dat dat jongentje naar HUN papa roept " Hé (zijn naam)!" en ook daarop nog hardop tegen zijn vriendje zegt " Ja dat is mijn bonuspapa". Daar zijn de kinderen echt wel even van van de kaart geweest. Ook deze scherven kon ik als mama bijelkaar vegen. Ik voel dat de kinderen, voelen dat papa (ver)zwijgt en ik denk dat dit voor hem maar ook voor de kinderen grote gevolgen kan hebben. Opgeven is geen optie maar ik voel dat ik als moeder het vermogen begin te verliezen om de scherven op te rapen en dan hem nog in bescherming te houden. Ik ken hun papa door en door en weet waarom hij waarschijnlijk zwijgt. Hij wilt ze geen "pijn" doen. Het is hun papa maar iemand die (ver)zwijgt graaft zijn eigen graf rondom zijn kinderen ben ik bang? Er is niemand die hem volgens mij begeleidt en zich geroepen voelt wat ik ook begrijp want hij is idd zo een ander leven en nieuwe familie ingestapt.... Maar ik voel dat dit voor hem grote gevolgen gaat hebben..... En hoe boos zeg maar gerust woest ik ben op hem. Ik wil dat de kinderen een papa hebben waar ze graag naartoe gaan en niet een met een drempel.... Maar wel een papa die eerlijk is naar hun en hun niet laat zwemmen en gissen... Die teleurgestelde snuitjes , zijn snuitjes die me zo ontzettend zeer doen en hun mama eigenlijk met haar rug tegen de muur staat... Liefs een bezorgde , zelf ook nog in de knoop zittende mama :-(

Als stiefmoeder zie ik gedrag bij de kinderen van mijn vriend, dat heel ver van mij afstaat. Dit komt voort uit de opvoeding bij hun moeder en baart mij zorgen. Ik heb het als volgt omschreven (lang verhaal, ik moest het ff kwijt...): De opvoeding die de kinderen bij moeder krijgen is vol liefde en aandacht en dat is mooi. Die liefde maakt ze mooie mensen met bovendien veel gevoel voor humor en gezelligheid. Vooruitkijkend gun ik ze later een zorgeloze en gelukkige toekomst, eentje waarin ze op zichzelf kunnen bouwen. Dat ze weten wat ze kunnen, waartoe ze in staat zijn en zich in iedere situatie staande kunnen houden omdat ze zelfvertrouwen hebben. Wat ik ze niet gun is dat ze bij onverwachte situaties of bijvoorbeeld tegenslag in hun schulp kruipen, wachtend tot iemand ze komt helpen omdat ze geen idee hebben wat ze moeten doen. Dat ze allerlei zaken niet aan zien komen omdat ze alleen maar beschermd zijn en gewend zijn niet na te hoeven denken. Dat ze om moeilijke situaties heen gaan en zichzelf beperken omdat ze geen weet hebben van hun kracht. Kortom; een moeilijk leven vol tegenslag en frustratie omdat de mensen om je heen zich prima weten te redden, maar je zelf altijd ‘pech’ lijkt te hebben en mensen die ‘tegen’ je zijn. Omdat je afhankelijk bent. Een leven waarin je anderen niets te bieden hebt omdat je jezelf niet eens kunt redden. Dat is de reden dat ik er altijd voor zal kiezen niet de makkelijkste weg te kiezen maar te investeren in hun zelfstandigheid en zelfredzaamheid, mij realiserend dat een huishouden waarin veel meer mag, je acties nooit gevolgen of consequenties hebben maar weggepoetst worden, waar niet nagedacht hoeft te worden en waar je je zin krijgt veel leuker is voor een klein kind. Dit is niet altijd makkelijk, alleen gaat het niet om mij, het gaat om de kinderen en hún toekomst. Ook dat is liefde. Door het overtrokken afhankelijke gedrag dat de kinderen hebben en het feit dat ze problemen altijd buiten zichzelf neerleggen heb ik moeite ze op de juiste manier te benaderen (het is niet mijn bedoeling negatief naar ze over te komen). Wie loopt hier ook tegenaan en heeft nog tips?

Goedemorgen, Mijn zoon van 11 heeft de laatste maanden steeds meer moeite met in slaap komen. Hij mist zijn vader dan heel erg. Eerst was het niet in slaap komen lastig als hij een weekend bij zijn vader was geweest. Ik loste dat op met dat hij dan van zondag op maandag bij mij mocht slapen. Maar ben daar mee gestopt omdat hij vaker bij me wilde slapen. Het lukt zijn vader momenteel niet om meer tijd te maken. Ik had mijn zoon voorgesteld om dan vaker bij zijn vader langs te gaan als hij er wel is maar hij geeft aan dat niet te willen omdat hij dan het liefst wil blijven en het afscheid lastig vind. Ik vroeg hem of hij mij ook miste als hij bij zijn vader was maar hij zei dat hij mij niet mist omdat hij meer bij mij is. Ik probeer te bedenken wat hij nodig heeft zonder het deel van zijn vader op te lossen. Mijn zoon is een enorme denker en ik probeer van alles te bedenken om hem uit zijn hoofd te krijgen. Hij doet aan KravMaga, ik heb een boksbal op het balkon hangen, hij wil graag DJ worden en hij gaat op pianoles en mag een workshop doen na de zomervakantie. Ook wil hij graag op fitness maar omdat hij nog jong is wil ik daarin goede begeleiding zoeken. Toch blijven zijn heimwee gevoelens. Ik merk dat ik de ene keer begripvolle en geduldiger ben dan de andere keer. Ook heb ik vaak het gevoel dat het nu even is zoals het is. Maar ook ben ik soms gefrustreerd omdat mijn ideetjes een soort van op raken. Wat zijn jullie tips?

Beste Kinderen, Ik heb de moeder van mijn dochtertje (11) een jaar geleden verlaten omdat ik een vrindin had, dit was een lastige periode en in de eerste maand heb ik niet veel contact gehad met mijn dochter, ik vond het heel lastig om haar onder ogen te komen, dit was fout en dat is nu niet meer het geval. Ik heb altijd heel goed contact gehad met mijn dochter voor dat ik weg ging. Ik zie mijn dochter nu om de twee weken in het weekeinde alleen zegt ze vaak dat ze niet wilt komen. We hebben wel contact via messenger en whatsapp, ik stuur berichtjes en heeeeel soms krijg ik een antwoord in de vorm van "ok", of "ja". Ik hou ook een dagboekje bij, waarbij ik vertel over mijn gevoelens en wat we samen hebben gedaan in het weekeinde, als ze ouder is dan geef ik dit misschien aan haar of in het geval dat er iets met me gebeurt dan weet mijn dochtertje in ieder geval dat haar papa veel aan haar dacht. Mijn dochter heeft mijn vriending nog niet ontmoet, omdat ze dat niet wil maar ik kan dit niet blijven uitstellen. Nu heeft ze gezegd dat als mijn vrindin bij me woont dat ze niet meer wilt komen in het weekeind, maar wij gaan per 1 juli samen woonen, ik ben heel bang om mijn dochter te verliezen, hoe kan ik zorgen dat ze hier minder problemen mee heeft, of moet ik haar de ruimte geven en accepteren dat ze niet meer bij mij wilt komen? John.

---

Goedemiddag, Ik ben nu sinds 3 jaar een stiefmoeder van een meisje van bijna 8 jaar. Haar ouders zijn al een paar jaar uit elkaar, en dat ging helaas ook niet makkelijk. Ik zal niet verder ingaan op alle details. Waar ik nu nieuwsgierig naar ben is of de huidige omgangsregeling wel goed is voor haar. Ze komt om het weekend en in de schoolvakanties. We doen alles voor haar en iedereen probeert rekening te houden met dingen plannen in de weekenden dat zij er is. Maar het enige wat zij wil is naar haar moeder, huilen, boosheid en roepen dat ze niet van haar vader houd etc. Dit gaat al maanden zo, als we gaan praten dan geeft ze weer aan te wel te willen komen maar als ze dan weer wordt gehaald dan gaat het onder een soort van dwang. Ik heb soms het gevoel dat we kidnappers zijn, terwijl wij zo ons best doen. Nou lopen we al bij instanties en die roepen maar volhouden. Maar ik kan me voorstellen dat dit alleen maar meer psychische klachten geeft. Wat is jullie ervaring hiermee? Mijn vriend is natuurlijk bang haar te verliezen Alvast bedankt

Lieve kinderen en kanjers, Een vraag aan jullie : Ruim een jaar geleden vertelde de vader van ons zoontje van nu zes tot mijn grote schrik dat hij het gehad had met mij maar niet met ons zoontje. De dag daarna heeft hij ons zoontje vertelt dat hij niet meer verliefd was op mama , dat dat niet zijn schuld was en hij vetrok. Inmiddels zijn we een best moeilijk jaar verder en een van de dingen die ik heb geprobeerd voor ogen te houden was dat ik niet meer " recht " had op ons zoontje maar juist de " plicht " om hem " heel " te houden. Ons zoontje is nu 2 dagen door de week bij zijn vader, 3 dagen bij mij en de weekends om en om. T lijkt hem redelijk goed te gaan En nu de vraag : we doen nog wel eens dingen als ouders, naar een pretpark met een vriendje erbij etc. Ouderavonden en kijken naar klassenpresentaties. Nu zit ons zoontje op een vrije school en daar wordt nog veel meer van ouders gevraagd. Picknick avond bij het Sint Jans feest, st maarten en dat vind ik steeds lastiger worden om met zijn drieën te doen. De vader van mijn zoontje wil eigenlijk niet veel meer met mij te maken hebben en op zo n avond praat hij met mijn zoontje en andere ouders, maar zo weinig mogelijk met mij. Zelf word ik er nogal nerveus van en ik vraag me echt af of deze extra gezamenlijke schoolfeesten en picknicken etc ons zoontje goed doet. Op de een of andere manier hangt et toch veel spanning in de lucht. Eigenlijk wil ik die extreem feesten niet meer met zijn drieën doen. Maar aan mijn zoontje vragen of hij wil dat papa of mama erbij is lijkt me ook niet goed. Dan moet hij kiezen Vraag aan jullie ervaringsdeskundigen: toch samen blijven doen ondanks t ongemakkelijke gevoel of om en om: de ene keer gaat papa mee en de andere keer mama. Weet echt t antwoord niet en ik hoop echt op jullie reacties, Groetjes van een trotse moeder van een dapper jongetje

Zijn er kinderen van wie één van de ouders met de scheiding al een andere partner hebben en hoe hebben zij dat ervaren?

Dag allemaal, ik ben oom die probeert te helpen; inderdaad partijen respecteren. Er zijn. Ik zie wel, dat de 2 kinderen hun moeder alles wat in vaders huis gebeurt, vertellen; andersom niet; ze maken zelfs foto's voor moeder. Achter zijn rug om natuurlijk. Dat doet mij zo een pijn. Vader is goed voor kopen, uitjes.... Ik voel nu; wil mijn hart uitstorten; er worden zovelen geraakt bij scheiding en ja, ik weet, voor de kids het zwaarste. Complimenten trouwens voor al jullie inzet.

Dit is geen vraag maar een blik in de wereld van een kind die zijn ouder heeft verstoten: Een gesprek tussen zoon en zijn vriendin in het jaar 2023: Vriendin (v): Waarom heb jij al tien jaar geen contact met je vader? (v) Sloeg hij je? zoon (z): nee (v) heeft hij je sexueel misbruikt? (z) Nee (v) Wat was er dan? (z) hij ging niet op vakantie met ons (v) Hoe bedoel je? (z) Hij ging niet met ons naar het buitenland op vakantie (v) Deed hij andere dingen met jullie? (z) Ja we gingen naar pretparken, musea, het strand etc maar we gingen niet naar het buitenland en volgens mijn moeder behoren alle ouders met hun kinderen naar het buitenland op vakantie te gaan, en hij was er niet als we niet op school waren. (v) hoe bedoel je, was hij aan het werk? (z) Nee hij werkte parttime en was altijd thuis als wij van school kwamen, tijdens de schoolvakanties was hij ook gewoon thuis als wij bij hem woonden (v) Maar dan was hij er toch voor jullie? (z) Nee hij was er niet, toen we oud genoeg waren om alleen thuis te blijven ging hij soms wel eens hardlopen dus liet hij ons alleen, verder speelde we regelmatig bordspellen, kaartspellen of op de WII en hij bracht ons altijd naar sport en alleen in zeldzame gevallen bleef hij niet kijken. Hij woonde alleen dus hij moest alle huishoudelijke klussen zelf doen, maar ik had altijd schone gestreken kleren, eten was altijd goed en het huis was altijd schoon (v) Had hij interesse in je school? (z) Ja hij ging altijd naar de oudergesprekken, open momenten en bracht ons en haalde ons tot en met groep 7, altijd lopend naar/van school (v) Had je je eigen kamer? (z) Jazeker en ik had alles wat een kind van niet gescheiden ouders heeft. Ik kwam niets tekort. Maar hij wilde geen vierde tube gel voor me kopen omdat ik de eerste drie tubes niet goed vond en waarvan ik nummer twee en drie zelf had gekozen. Hij wilde dat ik eerst de derde tube opgebruikte voordat hij een nieuwe kocht. En ik mocht geen deodorant van 10 euro, ik moest het doen met de deodorant van zes/zeven euro die hij kocht. Dus mijn moeder zegt dat hij geen gel en deodorant voor me wilde kopen En we mochten als 9-11 jarigen 's avonds niet om 10 uur naar bed als we de volgende dag naar school moesten. Dat mocht ik bij mijn moeder wel. Alle kinderen van die leeftijd gaan om 10 uur naar bed En als mijn vader nee zei dan was het nee, de tiran, dan was het niet onderhandelbaar Maar hey mijn moeder zegt dat mijn vader een slechte vader was, ons alleen liet, niet voor ons zorgde en zich niet voor ons interesseerde en hij deed niets met ons op vakantie. En mijn moeder vertelt altijd de waarheid. But he did not want to buy me a 4th tube of gel in two weeks because i did not like the first three tubes of which i chose number two and 3 by myself. He wanted me to use the 3rd tube before buying another one and he didn't want to buy deodorant of 10 euro's instead of using the deodorant of six/seven euro's he bought . So my mother told me that he did not want to buy deodorant and gel for me. And we were never allowed to go to bed at 10 pm when we had to go to school the next morning, always maximum 9 pm. We were on the age of 9-11 all kids of that age go to bed at 10 pm when they go to school. And when he told no it was no-go, the tiran, it was not negotiable But hey my mother told me that he was a bad father, he didn't take care of us, left us alone and didn't do stuff with us on vacation, and she's not lying. So it is the plain truth