Tja, een vraag. Sinds 2004 gescheiden en een lieve vriendin. mijn 2 zoons zijn 23 en 18 jaar, maar vanaf dag 1 moesten ze haar niet. Dat doet me veel verdriet en haar inmiddels na zo veel jaar ook . Was ook niet makkelijk , ze had zelf een dochter van de zelfde leeftijd en die moest ook wennen aan het idee, ze was altijd enigst kind. Ik ging eerst een jaar op mezelf wonen , had de boys elke dinsdag-donderdag aaf en om het weekend met alle liefde. Wel met de bedoeling om ze (niet geforceerd) te laten 'wennen' aan die nieuwe vrouw. Nooit het idee gehad om haar op te dringen als nieuwe moeder; dat kan natuurlijk nooit en zou respectloos zijn tegenover hun echte moeder. Hun echte moeder is chronisch ziek geraakt en is al enkele jaren afgekeurd thuis. Ik heb nooit problemen gemaakt omtrent alimentatie of andere zaken; dat kan de reden niet zijn voor hun afkeer die dan wellicht ingefluisterd zou zijn door ma. Altijd meegenomen op vakanties, waarbij ze totaal mijn nieuwe vriendin negeerden. Nu inmiddels zoveel jaar later; mn oudste zoon studeert in Leiden , mn jongste zoon gaat binnenkort ook met een vervolgstudie beginnen. Ik ben zo'n vader die wél om zn kinderen geeft, maar de kinderen willen zelf niet. Wat heb ik fout gedaan? waar ging het mis? feestdagen komen ze niet, nooit niet. Kerst niet, oud en nieuw niet, op mn verjaardag niet en op Vaderdag niet. Dat doet heeel veeel pijn , hoe ouder je wordt. Ik ben na een ruzie op mezelf gaan wonen ( weer) in 2014 . In t begin kwamen ze langs en waren ze blij dat ik alleen woonde. Toen ze in de gaten hadden dat ze ook wer langskwam kwamen ze niet meer. Nooit meer. Kheb toen gezegd jongens, dit kost me teveel geld ( ik kon t maar net betalen allemaal), jullie komen niet meer langs, ik blijf niet alleen. Ik trok weer bij mn vriendin in. Voor mijn gevoel is de hele boel mislukt. Ik heb altijd een gezin willen hebben . Nu worden kinderen ouder, dus op een gegeven moment hebben ze hun eigen leven en zie je ze steeds minder. Om ze toch te zien ga ik naar ze toe. Naar t huis van mn ex vrouw, dan haal ik mn jongste zoon op om te gaan eten bij de Mc Donalds, of naar mn oudste zoon in Leiden, daar studeert hij en woont hij op kamers. Maar eigenlijk is dit geen leven zo. Ik loop achter hun aan , en ze vinden t best. Op een gegeven moment moet het toch zo zijn dat ze moeten begrijpen dat papa gelukkig is met deze vrouw ( inmiddels al 13 jaar) en dat pa's keus toch ook gerespecteerd moet worden ? in plaats daarvan hoor ik niks. Tegenwoordig hebben ze (al jaren eigenlijk) een mobiel. Maar als ik niet app of sms of bel, hoor ik niks. Weken niet. Maanden niet. is t allemaal zo slecht geweest? Bij t opvoeden van de kinderen hadden we samen afgesproken om ons niet te bemoeien met de opvoeding van elkaars kinderen. Ze hebben t nooit slecht gehad bij me ( ons) . Kheb altijd vakanties willen vieren met ze, altijd interesse getoond in alles wat ze deden of gingen doen. Maar ze moeten haar niet. Ik zou bijna zeggen: wat moet je haar niet? je kent haar nognieteens. Nooit gewild ook. Herken je hier iets van? tis allemaal een verdrietige zaak . Vaak zie ik op tv kinderen die met hun ouders dingen doen, dan denk ik: dat ga ik nooit meemaken. Ik voel me als vader natuurlijk mislukt, en uitgespuugd. Ik zal deze pagina van dit forum denk ik niet meer kunnen bezoeken. Dus als je wilt reageren wil je dat aub op mn emailadres doen? elke reactie is welkom natuurlijk. Alvast bedankt .

Of mijn vraag nu te maken heeft met de pubertijd of toch met de scheiding (nu bijna 9 jaar geleden) dat weet ik niet. Ik heb een hele lieve dochter van 16 jaar. Ze woont bij haar vader en komt eens in de twee weken bij ons (mijn nieuwe partner en zijn 3 kinderen ongeveer dezelfde leeftijd, iets ouder). Haar vader woont 30 km verder. Als mijn dochter bij ons is, is ze heel gesloten. Letterlijk en figuurlijk sluit ze zich bijna in haar kamer op. Soms praat ze wel eens over gewone dingen maar dat is vaak wanneer we met z'n tweetjes zijn. Ze heeft het nu veel over de vakantie die ze met haar vader gaat beleven. Ik laat haar daar ook enthousiast over vertellen maar ik ben best jaloers als ik dat zo hoor. Dat enthousiasme kom ik in de tijd bij ons niet tegen. Ik begin dan erg te twijfelen aan mezelf. Hoe kan ik haar een warm gevoel geven of doe ik dat al? Haar vader is avontuurlijk en mijn partner is veel rustiger, dus ik begrijp ook dat het leven bij mij misschien een stuk saaier is. Ze is soms net een snoepje achter glas...Je zou zo graag het snoepje willen pakken, maar je kan er niet bij....

lieve kinderen, 2 maanden geleden heb ik thuis aangegeven te willen scheiden. We zijn toen in aparte kamers gaan slapen en op een gegeven moment ook ieder 1 avond in de week ergens anders zodat onze dochter van bijna 4 een beetje aan het idee kan gaan wennen. Nu hebben wij haar zo begrijpelijk mogelijk verteld wat er gaat gebeuren. Maar nu de vakantie is begonnen en de regelmaat een beetje weg is gaat het minder goed met haar. Veel aan mij hangen maar toch ook papa missen die toch al vaak weg was/is in verband met werk. Nu heb ik net een andere woning gekregen dus dat komt er ook nog bij. Ze gaat ons nu ook tegen elkaar uitspelen. Kunnen jullie mij advies geven hoe wij hier met haar over kunnen praten of kunnen handelen dat ze er beter mee om kan gaan?

Dag lieve jongeren, Graag zou ik wat advies van jullie willen. Mijn ex en ik zijn inmiddels al 8 jaar uitelkaar,mijn dochter was toen 6 jaar en op z'n tijd vrij driftig en gesloten. Nu is ze 13 jaar en inmiddels volop aan het puberen en nog steeds gesloten . Nu het probleem : haar vader begint sinds een klein poosje moeilijk te doen over haar telefoon gebruik (wat ze ook vrij veel doet) en begint haar zelfs te kleineren, sluit bijvoorbeeld een appgesprek af met, "doei raar meisje " noemt haar lui, enz.... Ze is nu 4 week bij mij geweest ivm vakantie en gaat vanaf volgende week voor 3 week naar haar vader, alleen ze ziet er als een berg tegen op omdat vader via de app al laat weten dat ze haar mobiel NIET mee mag nemen naar boven als ze gaat slapen,ik persoonlijk vind dit nogal een raar begin van hun vakantie voor 3 week en ben dan ook vreselijk geneigd het hele feest niet door te laten gaan omdat ik vind dat onze dochter die 13 is het begrip verdiend om gewoon een lekkere dwarse puber te zijn,die haar eigen padje bewandeld! Vader vind van niet en wrijft haar dit er alvast in voordat ze elkaar zien. Wat kan ik voor haar doen? Lieve groetjes

Mijn ex en ik zijn al meer als 10 jaar uitelkaar. Sinds ruim 10 jaar is hij samen met een vrouw die mij niet uit kan staan, onze kinderen (beide pubers) zijn mijn kopietjes en die kan ze dus ook zeer slecht om zich heen hebben. Om de week 2 dagen maar altijd is er ruzie. De kinderen worden uitgescholden door haar en flink vernederd vanwege hun lagere opleiding en mindere schoolresultaten dan haar eigen kind. Hun vader durft niet tegen haar op en laat haar dus onze kinderen zo behandelen en kleineren. Heeft iemand een advies, om te voorkomen dat de kinderen weer ruzie krijgen of een weekend volledig genegeerd worden door haar (al heel vaak voorgekomen) hebben de kinderen mij gevraagd geen contact met hen te hebben tenzij het echt nodig is zoals b.v. als ze daar in de zomer vakantie een week zijn.

Lieve kinderen, wat moet ik toch? Mijn meiden (13 en bijna 15) willen niet meer naar hun vader... Toen we nog getrouwd (ruim 10 jaar geleden)waren had hun vader losse handen en is uiteindelijk opgepakt wegens huiselijk geweld. Via notaris/mediation hebben we een ouderschapsplan opgezet en jarenlang liep dat, tot de meisjes begonnen te tieneren. Steeds vaker wilden ze niet, vanwege hun vaders onvoorspelbare en boze gedrag. Woede aanvallen en klappen... Soms kwamen ze bij me huilend en zijn nieuwe vriendin heeft ze zelfs huilend bij me gebracht omdat hij om niks door het lint ging. Mijn oudste dochter van bijna 21 is geregeld door hem geslagen en geschopt en mijn jongere meisjes waren er getuige van... Ze is boos op mij, omdat ik me hield aan de omgangsregeling en na jarenlange woede haat en verdriet naar haar vader, zijn ze, sinds de jongere meisjes weigeren naar hun vader te gaan ineens nare dingen aan het bedenken over mij... zoveel leugens. Ben er ziek van! Mijn oudste heeft pddnos en ptss en heeft zware drugs gebruikt, opgenomen geweest door alle ellende. Ik heb altijd voor haar klaargestaan, dag in dag uit, nacht... Als een mes in mijn rug... Ze vind dat de jongere zusjes hetzelfde moeten doormaken; hoe zij is behandeld door haar vader! Ze wilde nb aangifte doen van mishandeling, maar toen ze weer iets leuks kreeg was alles weer goed! Maar de zusjes zeggen: we gaan niet meer, we willen niet en niemand die ons dwingt! Ze willen geen omgang meer... Hun vader zegt dat ik ze beïnvloed, maar ze zijn zo bang van hem... Ze hebben zoveel gesprekken met hem gehad, maar niks helpt! Hij beloofd beter, maar houd zijn woord niet... Ik heb nooit nare dingen verteld over hem... Als ik iets naar vond, zei ik het tegen hemzelf! Hij heeft tov de meisjes mij voor van alles uitgemaakt! Zal het hier niet herhalen... Lieve kinderen, hij heeft leugens verteld, politie geïnformeerd, meisjes hebben melding bij politie gedaan omdat hij de opwachte, lastig viel, hij heeft met jeugdzorg gepraat, gebiedsteam etc ingeschakeld, we hebben mediation gedaan... De meisjes willen niet, haten hem omdat hij hun gevoelens niet erkend en met van alles dreigt. Slapeloze nachten, dreig en zwart maak berichten aan mij en meisjes. Als ze willen mogen ze gewoon gaan, maar ik kan en wil ze niet dwingen. Hem zoveel gelegenheidgegeven om met ze te praten en dan wil hij weer niet: spreek je in de rechtbank... Ik ben moe en verdrietig. Hou ik me aan de omgangsregeling is het niet goed, hou ik me er niet aan, ook niet... Liefde is niet te koop. Ze hebben zelf ontdekt en ondervonden wie hun vader is... Zo vaak gezegd tegen hem: wees zuinig op ze, maar hij lachte me uit... En nu ze klaar met hem zijn: huilen, woede, dreigen, leugens... Ik weet het niet meer... Ik heb er alles aangedaan om ze te stimuleren, maar ze wensen hem uit hun leven... Liefs

Lieve kids, Sinds een maand heb ik uitgesproken dat ik niet meer verder wil met mijn partner. Daar zijn jaren lang aan vooraf gegaan en we kennen elkaar al heel lang. De oudste kinderen zijn min of meer al op zichzelf of gaan studeren, de jongste gaat over een jaar naar de middelbare school. Ik heb hen alledrie apart verteld dat wij uit elkaar gaan als partners. Daar zat hun vader bij maar hij kon er niets over zeggen. Dat was voor hem nog te vers en er was teveel boosheid en pijn naar mij toe. Helaas zei hij bij een gesprek dat het niet zijn keuze was, maar die van mij. Dat vond ik heel naar omdat ik denk dat dit de kinderen niet helpt, eerder verwart. Ook al is het voor hem de waarheid; hij was er nog niet klaar voor. Hoe staan jullie als kinderen daarin?

Hallo kids, Mijn ex-man is met onze kinderen 2 weken op vakantie. Ook zijn nieuwe vriendin en 2 kinderen zijn mee. Dit is de eerste vakantie voor ze zonder mij. Nu krijg ik net een boos bericht van mijn ex-man dat de oudste, dochter van 8 jaar, de halve dag chagrijnig is en niet kan genieten van de vakantie omdat ze mij te veel mist. Nu krijg ik de schuld want ik zou gezegd hebben dat 2 weken wel heel lang is. En ik zou een keer heel boos zijn geworden omdat ze me niet had gemist toen ze bij haar vader was. Nu is beide niet waar, maar blijkbaar zegt ze dit tegen haar vader. Wat gaat er in haar hoofdje om? Het is een slimme meid, zou ze het verzinnen? Voor aandacht? Maar wat voor aandacht dan? Ik zou haar zo graag helpen maar vind het vaak lastig om in te schatten of wat ze zegt waar is of niet. Kan iemand mij advies geven, heeft iemand dit op jonge leeftijd meegemaakt? En hoe kan ik haar helpen? Alvast bedankt voor jullie reacties. Gr P.

Hoi allemaal, Ik ben een gescheiden moeder en mijn zoontje is 2,5 jaar oud. Vorig jaar mei ging de vader uit huis. Nu woont hij samen met zijn nieuwe vriendin en krijgen ze binnenkort een kindje. Een halfzusje voor mijn zoontje. Op dit moment gaat hij een deel van het weekend naar zijn vader, is hij 1 keer in de week met opa en oma en de rest bij mij. Iedere week op 3 plekken. Nu is de wens van de vader om hem ook van woensdag op donderdag mee te nemen en hem dan in de ochtend weer thuis te brengen. Hij woont in een andere stad, een half uur rijden vanaf onze woonplek. Ik vind het onrustig. En het lijkt me voor mijn zoontje ook onrustig. Iedere keer weer met je weekend tas de deur uit om te logeren. Hij doet het iedere week en ik alleen met vakantie. En hij is pas 2,5. Ik heb het we zelf moeilijk mee dat alles zo versnipperd is. Ik ben wel met zijn vader in gesprek en dat gaat tegenwoordig zonder ruzie. Ik heb voorgesteld om het even zo te laten, omdat ik hierover echt advies nodig heb. Hij is nog zo klein en onze hele gezinssituatie is binnen een jaar helemaal gedraaid. Ik heb tijd nodig om te wennen. Ik denk hij ook. Maak ik me onnodig ongerust? Zijn vader deelt mijn mening niet en we komen er dus niet uit. Wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat de situatie voor mijn zoontje het meest rustig is? Ik hoop dat jullie mij advies kunnen geven. Alvast heel erg bedankt.

Lieve kids. Graag wil ik jullie advies vragen. Ik heb aangegeven dat ik wil scheiden. Wij gaan de scheidingsprocedure beginnen. Nog niemand is op de hoogte van de voorgenomen scheiding. Onze 3 kleine kinderen krijgen nu schoolvakantie en ook hebben we nog een vakantie van zo'n 2 weken in het vooruitzicht. Wat is het beste moment om dit te vertellen? Twijfel heel erg of we nu nog op vakantie moeten gaan. Aan de ene kant denk ik, we kunnen het de kinderen het beste nu vertellen in de zomervakantie en aan de andere kant denk ik, ze hebben deze vakantie hard nodig om weer op adem te komen, dus vertel het maar daarna. Wat is jullie ervaring hierin?