Mijn dochter is tien jaar oud. Haar vader en ik zijn 3 jaar geleden gaan scheiden. Wegens omstandigheden wou onze dochter niet meer naar haar vader. Er was op zeer korte termijn een nieuwe vrouw en erkende dochter van 9 bijgekomen aan de zijde van vader. Doordat het contact steeds stroever ging verlopen tussen mijn dochter vader vrouw van vader en nieuwe dochter ging mijn dochter zich steeds angstiger, verdrietiger en zenuwachtiger naar de weekende toe dat ze daarheem moest met uiteindelijk resultaat dat ik in die weekenden ook steeds meer geconfronteerd werd met een huilende dochter aan de telefoon en zelf halverwege die weekenden kon gaan ophalen daar. Uiteindelijk is ervoor gekozen om haar even rust te gunnen en dat vond ze prima. We zijn het contact met vader weer gaan opbouwen met 2 uur per zondag om de week, alleen met papa en buiten het huis zonder nieuwe vrouw en dochter. Dit is ook verder uitgebouwd met 3 of 4 ontmoetingen buitenhuis door leuke dingen te doen met nieuwe vrouw en dochter. Dit ging goed totdat mijn dochter de afgelopen weken weer vervelende telefoontjes kreeg van haar vader, boos en verwijtend naar haar toe. Resultaat dat ze nu weer niet wilt. Ik heb geprobeerd om haar uit te leggen dat het maar een korte tijd is en zolang het buitenhuis is is het goed maar nu gaat ze naar hem thuis en dat wilt ze niet. Instanties heb ik gebeld en ze zeggen dat ze me niet kunnen helpen. Mijn dochter en ik hebben diverse programma's gevolgd in de hoop dat ze het durft te zeggen tegen papa maar ze is en blijft bang voor hem. Hij gaat niet mee omdat hij van mening is dat dat allemaal onzin is en een kind van 10 heeft niks te willen. Ik sta met de rug tegen de muur want ik heb mijn dochter tot huilens toe hier staan met het verzoek om haar te helpen en haar niet te laten gaan en haar wel te beschermen. Ik vind goed contact met vader belangrijk en daarom zoek ik overal hulp maar hij werkt niet mee en de instanties kunnen ook niet veel. Heeft iemand tips want ik weet het niet meer. Alvast bedankt! Groetjes

Hallo, Graag zou ik als bonusmoeder van een jongetje van 7 advies van jullie willen. Mijn vriend en zijn ex staan niet op goede voet met elkaar. Ze hebben al diverse cursussen en trajecten doorlopen, maar niets heeft geholpen. Moeder heeft al diverse keren aangegeven dat zij vader niet als onderdeel in het leven van haar zoon wil. Aan de andere kant geeft mijn stiefzoon aan dat hij graag zou willen dat papa en mama weer in één huis wonen en dat mama dat ook wil. Communiceren doet zij het meest via haar zoon (mama vraag of jij, mama zegt dat jij) , op appjes of emails krijgen we inhoudelijk geen reactie: alleen de opmerking gezien. Het probleem is als volgt: Zijn ex liegt over dingen en mijn stiefzoon komt regelmatig met vragen hoe iets nu echt zit. Laatst vroeg hij aan mij: weet jij wie er liegt, papa of mama? Ik vind dat lastig. We proberen altijd positief over zijn moeder te zijn, maar door haar leugens probeert ze ons in een kwaad daglicht te zetten. Zo had ze hem vertelt dat hij van papa niet meer met mama op vakantie mocht, omdat we via de rechter een vakantieregeling probeerde vast te leggen. We hebben hem toen het verzoek laten lezen zodat hij kon zien dat we het juist eerlijk probeerde te verdelen zodat hij met mama én met papa op vakantie kon. Ook vertelde ze dat ze ergens niet kon zijn omdat ze niet wist waar het was, terwijl we een email met de adresgegevens, tijdstip ed. hadden verstuurd. Resultaat een teleurgesteld kind! Aan de ene kant willen we hem juist niet belasten met dit soort dingen en vragen. Maar aan de andere kant heeft hij ook recht om te weten hoe het zit. En hij komt steeds meer met vragen; die kunnen we toch ook niet onbeantwoord laten? Juist ik vind het heel moeilijk omdat ik merk dat hij sommige dingen niet tegen zijn vader mag/kan vertellen en dan dus met vragen bij mij komt. Doordat hij sommige dingen niet mag vertellen, gaat hij zelf ook liegen/verzinnen. Van zijn moeder mag dat, is het geen liegen maar "een grapje". We hebben nu aangegeven dat hij dan beter kan zeggen dat hij er niet over wil of mag praten omdat liegen niet mag. Hebben jullie tips hoe we hier mee om kunnen gaan? Een bonusmama

Wij zijn inmiddels 5,5 jaar uitelkaar waarvan 3,5 jaar vechtscheiding en de strijd gaat maar door. Mijn expartner heeft na 3 jaar een affaire gehad en uiteindelijk gekozen voor zijn vriendin. Ik ben met de kinderen in de woonplaats blijven wonen ons gezamenlijke woning die inmiddels verkocht is, en vader is 35 km verderop gaan wonen. Hij wilde onze twee kinderen volgens dezelfde omgangsregeling als zijn 1e kind van zijn huwelijk voor ons. Om het weekend een weekend. Dit draaide compleet om nadat hij na vertrek gelijk bij zijn vriendin in trok. De kinderen wilden ook niet naar vader. Het was altijd een grote strijd om ze in de auto richting vader te krijgen. Inmiddels is er een uitgebreide omgangsregeling (geen co-ouderschap) waar de kinderen nog steeds niet blij mee zijn. Drie ochtenden en twee middagen rijden ze op en neer naar school en woning van hun vader. Met vriendjes spelen en sport kan dus niet op die dagen. Ondertussen heeft mijn ex weer een baby en is hij onlangs weer getrouwd. Daarnaast heb ik sinds 2 jaar ook een stabiele relatie waar de kinderen iets langer dan een jaar bij betrokken zijn. Alles ging ip "goed" totdat wij aankondigden dat we graag willen Verhuizen naar een andere provinsie. Mijn ex is het hier niet mee eens ookal geven de kinderen aan dit ok te vinden. Ook met de nieuwe omgansregeling die in vergelijking dan kwa hoeveelheid dagen niet zal wijzigen. Die geven zelfs aan dat de standaard om het weekend een weekend ook voldoende is. De kinderen zijn inmiddels 12 en 10. Die van 12 heeft een achterstand van ongeveer 2 jaar en heeft ADHD. Daarnaast is hij erg gevoelig voor manipulatie waar mijn ex nu in mijn beleving gretig gebruik van maakt. Gezien hij erg dominant is en zijn beroep er alles mee te maken heeft is dat voor hem een peuleschil. Hij beloofd hem dure en grote cadeaus als hij besluit bij hem te komen wonen en beloofd hem irealistische dingen die hij graag wil horen. Sinds dien is het hek van de dam hier in huis. Mijn zoon is erg brutaal en begint behoorlijk onhandelbaar te worden. Doet in alles het tegenovergestelde en zoekt ruzie met dreigementen en al. Dit niet alleen richting ons als volwassenen maar ook zijn broertje die het zwaar moet ontgelden. Ik weet niet hoeveel gesprekken we hier al over gehad hebben en word er moedeloos van. De jongste is pienter voor zijn 10 jaar en omkopen ed is niet aan hem besteed. In het begin heeft hij vaak gezegd dat hij bij mama wil wonen en ook nu ivm de verhuizing. Als hij dit aangeeft dan krijgt hij straf van vader. Dit maakt dat het gat tussen hem en vader steeds groter word. De jongste is meer mamagericht en dat vader elk contact met mama verbied als ze daar zijn doet hem ook erg zeer. Mbt de verhuizing loopt een rechtzaak waar de kinderen ook met een brief hun zegje gedaan hebben. Hier is volgens de kinderen absoluut niets mee gedaan omdat we eerste instantie een nee van de rechtbank hebben gekregen. De jongste is hier erg boos over. Ik ben destijds om mijn ex naar deze woonplaats verhuisd en moest noodgedwongen door ons gezamenlijk huis na de scheiding hier blijven omdat hij bij zijn nieuwe vriendin introk. Wij willen graag ergens anders opnieuw beginnen maar zoals het er nu uitziet gaat iedereen die graag weg wil er aan onderdoor en zullen we misschien aan het eind van de rit daar moeten wonen waar we geen van allen willen zijn. Ik zit echt met mijn handen in het haar.

Hoi, Ik ben nu anderhalf jaar gescheiden en mijn kinderen (m - 8 en j - 5) slapen nog steeds slecht op de overgangsdag. Bij mij slapen ze op 1 kamer; bij hun vader ( in het huis waar ze zijn opgegroeid ) hebben ze wel een eigen kamer. Ik hoop dat iemand tips heeft. Groetjes

Dag kinderteam, Mijn man en ik gaan scheiden en onze dochter is 7 jaar. Ik ga binnen 5 minuten lopen van het ouderlijk huis wonen, waar haar papa blijft wonen. We hebben goed contact, maar hij vindt het verschrikkelijk dat ik wegga. We willen co-ouderschap, maar twijfelen over de invulling. Week op, week af vinden we te lang. Papa werkt vooral do/vr/za ook 's avonds. We werden geadviseerd om de wisselmomenten niet thuis te doen maar op schooldagen. Hoe zien jullie dat? En wat is beter: 1. ma/di tot wo ochtend bij vader, wo middag tot zaterdag 10u bij moeder en de weekenden om en om? Of 2. Vader zaterdagavond 18u- woensdagnamiddag; moeder woensdagnamiddag tot zaterdag 18u? En dan uiteraard flexibel met weekendjes weg omgaan We communiceren vooralsnog goed en zijn beide gepassioneerd over 'het beste voor haar' en 'haar zo min mogelijk laten lijden'. Alvast bedankt voor jullie advies!

Beste deskundigen, Ik ben sinds anderhalf jaar gescheiden. Ik was al langere tijd niet gelukkig in mijn huwelijk. Toen ik verliefd werd heb ik de knoop doorgehakt. Mijn vriend en ik hebben nu een latrelatie. Hier is bewust voor gekozen in verband met het geluk en welbevinden van min dochter. Mijn dochter van 14 wijdt de scheiding aan mij en mijn vriend. Dus ze is vaak boos op mij en negeert of is erg afstandelijk naar hem toe. Ze is bijzonder loyaal naar haar vader toe. Ik wil haar niet belasten met de kennis waarom ik van haar vader gescheiden ben. Ik heb haar gezegd dat ik ongelukkig was in mijn huwelijk. Ik wil niet negatief over haar vader praten. Misschien heel erg naïef. ...ik zou zo graag willen dat iedereen elkaar aardig vindt . Dat mijn dochter de nieuwe situatie accepteert en mijn vriend en dat ze zich daardoor niet schuldig voelt tegenover haar vader. De dagen dat ze bij mij is zijn we met zijn tweeën en mijn vriend komt als mijn dochter bij haar vader is. Soms gaan we naar zijn huis om te eten of gaan we even met zijn drieën de stad in maar dit soort dingen gebeuren niet vaak en de bezoeken duren ook kort. Juist om haar te laten wennen. Jullie snappen het denk ik wel dit werkt dus ook niet. Help!

Hallo Ik ben gescheiden en heb een zoontje van 10 jaar. Zijn vader is jaren niet in beeld geweest, maar sinds vorig jaar weer wel. Tenminste toen 4 keer elkaar gezien en toen kwam de vader weer niet. Nu jaar verder moet er weer omgang plaats vinden tussen vader en mijn zoontje. Nu wil hij niet meer en is echt helemaal in de war. Ik probeer hem aan alle kanten te steunen en voor hem te zijn. Maar het is moeilijk. Ik snap hem, maar kan niet echt iets. Ja luisteren naar hem, maar hij moet omgang hebben met zijn vader. Het is al zoooo hoog opgelopen dat hij een soort black out heeft gehad van woede, hij wil niet. Nu gaan ze kijken hoe en wat nu verder. Maar hebben jullie misschien een advies, want hij zegt gewoon hij is niet mijn vader en wil hem niet zien. Omgang verloop onder begeleiding. An

Hallo, ik heb eerder met jullie contact gehad en ik vind het fijn om soms mijn eigen beeld en aanpak te toetsen bij kinderen. Wat is het geval? Ik zie al ruim 2,5 jaar mijn zoontje Finn niet (op een paar kleine ontmoetingen na). Zijn moeder weigert ongeveer alle vormen van hulpverlening en als gevolg praat Finn (hij is nu 9 jaar) steeds negatiever zo lijkt het over mij. Hij zou mij niet willen zien, is bang dat ik heb wat aan wil doen of mee wil nemen als ik bij school zou staan etc. In mijn optiek is zijn moeder bezig met mij volledig buiten spel te zetten en beinvloedt hierin doelbewust mijn zoontje. De kenmerken van Ouderstoting of -vervreemding zijn mijns insziens steeds duidelijker hier van toepassing. Eerder is ook een valse aangifte tegen mijn vriendin gedaan die gelukkig na een jaar is geseponeerd. Na mijn vriendin richten haar pijlen zich nu om mij uit het leven van mijn zoontje te krijgen. Er is nooit iets gebeurd waardoor hij zelf zou kunnen verzinnen dat hij mij niet wil zien. Hij zit denk ik in een gigantisch loyaliteitsconflict en ziet of hoort door toedoen van zijn moeder al veel te lang niets van mij. Helaas blijkt ook geen enkele hulpverlener tot dusver daadkracht te tonen om los van het conflict tussen de ouders in ieder geval het contactherstel met mijn zoontje weer op te zetten. Het is lastig natuurlijk maar daarmee ook wel heel erg duidelijk dat er maar één partij (de moeder) nergens aan mee wil werken. Na 2,5 jaar pogingen via allerlei hulpverleners vind ik dat dit al lang bij de Kinderbescherming had moeten liggen maar de hulpverlening zit dit blijkbaar anders. Een gang naar de rechter lijkt mij echt de allerlaatste mogelijkheid waar ik dan ook nu sterk over denk. Het laatste voorbeeld in dit steeds negatiever wordende verhaal is dat zijn moeder hem sinds begin school deze week thuis houdt. Hij zou zelf niet willen. Hij zit sinds februari op deze school en dat gaat volgens de school (met wie ik goed contact hebt) goed. Nu weet ik dat ze gaat kijken om hem weer op een andere school te krijgen, hierondersteund door een integratief therapeute waar Finn zit ivm zijn angsten. Ze gelooft Finn op zijn woord en meent dat eea niet bij zijn moeder vandaan komt. Hier ben ik het volledig mee oneens maar zij staat duidelijk aan de zijde van de moeder. Wat dit doet voor mijn zoontje is zo slecht. Al die wisselingen, straks misschien weer een nieuwe school, zijn niet goed voor hem. Het loyaliteitsconflict waar hij in zit. In stilte moet hij vreselijk lijden. Hij hoort of ziet zijn vader, zijn opa en oma, zijn grote zussen (uit een eerdere relatie van mij) waar hij gek op was, al 2,5 jaar (hij was 7 toen het begon!) niet meer. Ouderverstoting is een vorm van psychische mishandeling en vormt hem nu voor de rest van zijn leven al. Ik heb de afgelopen al zo ontzettend veel geprobeerd via allerlei wegen om dit bespreekbaar te maken en aan te pakken, naast de handelswijze van zijn moeder (het begint bij de ouders!) ook los daarvan contact weer op gang te brengen. Helaas zonder succes. Ik maak melding bij AMK/Veilig Thuis, leerplichtambtenaar, komt altijd weer bij het Sociaal Team uit die geen daadkracht tonen, verzoek aan de rechter ligt klaar... Meld het bij jullie. Wat kan ik doen? Doe ik het goed? Hoe kan Finn worden geholpen? Help! Groet van een lieve welwillende en machteloos voelende vader! Frank 06-33311071

Dag kinderen, ik zit in een vreselijke situatie... Ik ben 2 keer getrouwd èn gescheiden. Uit het eerste huwelijk 3 kinderen en het tweede 1 kind. Ben eigenlijk altijd gewoon een mama geweest; van opvoeding, verzorging, begeleiding naar groot worden, soms streng, soms dingen zelf laten ondervinden, tot spelletjes doen, koekjes bakken, etc... Beide huwelijken en daarna waren niet fijn. De vaders zijn 'omgangsvaders' en betalen alimentatie. De vader van de 3 kinderen had en heeft losse handen en geen inlevingsvermogen en daarom willen mijn kinderen niet meer naar hun vader. Ze zijn bang van hem en ze zijn boven de 12 en laten zich niet dwingen! De andere vader heeft een hoop blablabla, maar komt geen afspraken na, geeft geen antwoorden op belangrijke vragen en door alle ellende is er nu ots... Kindje gaat gewoon volgens afspraak omgangsregeling naar vader. Vader 1 en vader 2 (om ze maar zo te noemen) hadden altijd een hekel aan elkaar, maar nu mijn 3 kinderen niet meer willen zijn ze ineens beste vrienden en zetten ze mij neer als een naar mens die de kinderen tegen ze opstook, dat ik psychische problemen heb, ook tegenover instanties! En waarom... Ik heb al ruim 3 jaar een lieve relatie, kinderen zijn dol op hem en we willen graag samen leven... Alleen woont hij ruim 150 km verder weg! Er veranderd vrijwel niks aan de omgangsregeling, maar mijn ex mannen weigeren toestemming te geven en halen alles uit de kast om mij als een vreselijke heks neer te zetten, terwijl ik nog nooit slecht over hun heb gesproken... vind dat ik dit niet verdiend heb! Ben zo verdrietig en mijn kinderen van vader 1 willen zo graag mee en een nieuwe start maken! Vader 1 heeft jeugdzorg, politie etc ingeschakeld... Tot nu toe weinig van gehoord, maar hij heeft de ots van mijn andere kind een mail gestuurd en deze heeft melding gedaan bij jeugdzorg! En ik krijg terug te horen van haar: ik meng me er niet in, je doet het prima, begrip dat ik moet wachten op antwoorden vader 2... En dan wel een melding doen! Mijn kinderen zijn inmiddels bijna overspannen en hebben ook melding bij politie gedaan omdat vader 1 ze opwachte! Ik weet het niet meer! Mijn 3 kinderen zijn zo verdrietig en woedend door de onzekerheid. Ze zijn al 7 maanden niet meer bij hun vader geweest en weigeren ondanks dat ik geprobeerd hebt gesprekken te krijgen met vader ieder contact met vader.... Binnenkort rechtzaken... ellende dus... Hoe kan ik mijn kinderen tot steun zijn in deze situatie? Ze haten hun vader om hoe hij doet, wie hij is! Zoveel vragen en geen antwoorden! Ja... omdat hij vroeger zelf geslagen is door zijn moeder, zegt ie tegen kinderen! Dat rechtvaardigd niks!!!! Je slaat je kind niet, kleineerd en vernederd je kind niet! Hoe steun ik m'n kinderen? Zit er zelf al zo mee in de knoei, ben geen heks of nare ex, maar krijg het allemaal wel op m'n bord. Slapeloze nachten, huilende kinderen... help!!!

Soms is de wanhoop nabij, in juli 2013 is mijn jongste zoon koen na dat het hier escaleerde in huis, even bij zijn vader gaan wonen. Koen was toen 18. Inmiddels is koen ruim 21 jaar oud. Vanaf het moment dat hij bij zijn vader is gaan wonen, is ons contact nooit verbeterd. Ik ben degene die een einde heeft gemaakt aan ons huwelijk, dat is door koen zijn vader tot op de dag van vandaag nog niet geaccepteerd. Inmiddels heeft hij wel een relatie. Helaas is onze scheiding ook nog steeds niet afgewikkeld, een heftige vechtscheiding waar onze kinderen het heel zwaar hebben. We hebben ook nog Joep van 26. Koen en hij hebben ook minimaal contact. Dit geeft me zoveel verdriet, maar de jongens nog meer. Ik zou zo graag met koen praten, maar krijg geen reactie van hem. Ik probeer hem wel op de hoogte te houden van zoveel mogelijke gebeurtenissen, stuur hem een appje, met feestdagen een kaart of een klein cadeautje. Krijg geen of nauwelijks reactie. Ook mijn kant van de familie heeft koen geen contact meer mee. Koen krijgt bij zijn vader alles wat hij wil hebben. Ik zie het als dat hij mega loyaal is naar zijn vader. Zijn vader verteld ook aan mensen dat ik koen kwijt ben. Hij geniet daarvan en ik denk dat hij dat ook wilt. Alleen vergeet hij dat kinderen van ons beide mogen houden, ik weet het soms niet meer. Of ik me nu kwetsbaar opstel of boos, vele goede adviezen. Ik wordt er moedeloos van, heb al zoveel geprobeerd. Met koen had ik de sterkste band en nu is dat er niet meer. Ik weet ook dat hij het zwaar heeft, hulp nodig heeft. Maar hoe. Ik weet het echt niet meer, alles wat ik doe is fout of niet. Het maakt me radeloos. Altijd volg ik jullie site om er van te leren, dacht daarom ook nu ga ik een keer schrijven, spiegel me alsjeblieft, geef me inzichten die ik waarschijnlijk niet meer zie. X Bianca