Ik en mijn ex zijn al een tijd uit elkaar en sinds een jaartje gaan de kinderen om het weekend naar de vader. De kinderen vinden het afscheid iedere keer erg zwaar en dat snap ik helemaal. Hoe kunnen wij het afscheid makkelijker maken> Ik heb al een foto van mezelf wat ze help bij het slapen. Maar bijvoorbeeld vandaag ging ik ze halen, Mij jongste moest huilen toen hij mij zag omdat hij me zo had gemist en daarna moest hij huilen omdat pappa ging. Dat is natuurlijk erg zwaar.

Hallo lieve kinderen, onlangs zijn mijn kinderen gehoord door de rechter in een kindverhoor, omdat ze liever niet meer naar hun vader willen door alle nare dingen die gebeurt zijn; huiselijk geweld, geen inlevingsvermogen van vader, etc, etc. Daarnaast wil ik graag verhuizen met ze, naar mijn partner en ze willen zelf ook graag mee omdat hij alles is wat hun biopap niet is; oprecht liefdevol. Daarom dus ook de rechtzaak. Nog even wachten op de uitspraak nu, poehhh... Zijn er kinderen met soortgelijke ervaringen, waar ze me over kunnen vertellen?

Binnenkort is mijn dochter jarig. Haar verjaardag wordt zowel bij mij, m'n partner en zijn 2 zoons als bij haar vader en partner gevierd, dus 2 keer. Nu wil mijn dochter graag dat haar vader met partner erbij zijn als het bij mij gevierd wordt. Ik sta op goede voet met mijn ex, maar voel niet de behoefte en zie er ook de noodzaak niet van in om hem en zijn partner bij ons uit te nodigen, mede omdat het bij hen ook nog gevierd wordt. Ik ben voor de verjaardag bij hen uitgenodigd, maar heb hiervoor bedankt. Moet ik hierin toch meer naar de wens van mijn dochter luisteren of mag ik in deze situatie ook doen wat voor mij het beste voelt?

Hoe ga je er mee om als je kinderen met leugens thuiskomen. En dingen die in het andere huishouden verdraaid worden. Hoe blijf je open en eerlijk en tot op welke hoogte. Je wil ze vooral niet leren dat liegen goedgekeurd wordt in de samenleving. Maar ze worden ook moe van iedere keer aanhoren hoe verkeerd het is dat hun ouder iedere keer leugens verteld want uiteindelijk kunnen ze er niets aan doen en zullen ze er toch mee moeten leven. Hoe blijf je onderscheid houden tussen goed en niet acceptabel?

Hoi allemaal, Ikzelf ben al 5 jaar gescheiden en ikzelf en mijn ex-vrouw hebben hele duidelijke afspraken gemaakt. Die afspraken hebben we vastgelegd in een zorgplan. Dit plan hebben we als toelage in de scheidingspapieren. Hoe werkt het. In het zorgplan staat dat beide ouders verantwoordelijk blijven over de rechten van onze kinderen. Zoals dat beide ouders op redelijke afstand van mekaar wonen, zodat beide ouders voor de kinderen op fietsafstand is. Ook over school en sportclub zijn hier afspraken vastgelegd. Denk maar aan zakgeld, vakantie en andere leuke dingen. Scheiden is niet leuk, ook voor de ouder niet. Als er over gesproken wordt gebeurd dit zelfs met een vriendelijk kopje koffie. De kinderen zijn erbij. Ook zijn er sleutels van beide huizen aanwezig. Dit ook omdat scheiden is lijden voor de kinderen. Ik zag dat de jongste er veel moeite mee had. Daarom zeg ik op fietsafstand, maar wel de afstand dat de ouders op voldoende afstand zijn. Woon zelf op een half uurtje fietsen en met de bus op 10 minuten. Daarom enkele voorbeelden. Helaas, de scheiding. Gaat het tussen jou ouders moeilijk, ook jij hebt recht op hulp van een jurist of advocaat. Dit als voorbeeld als het echt niet gaat. Ikzelf ben weer gaan praten met mijn ex-vrouw, schuld is dat zorgplan. Praten dus zonder verwijten, voor de kids. Leuk detail is dat er in afspraak in opvoeding 1lijn is. Wat wel is dat er niet gesproken wordt over de "ander", in slechte zin. Dus geen slechte dingen over mama of papa. Wel de grappige en leuke dingen. Ik heb het gevoel dat we een goede oplossing hebben gevonden, zodat het de kinderen niet schaadt. Zo maakte we het mogelijk en via sms de berichtgeving, zoals " Justin is bij mij, maar is op tijd voor het avondeten thuis.

Ik ben sinds 1.5 jaar uit elkaar. De scheiding is een feit sinds april 2016. In juni ben ik met mijn dochter min of meer het huis uitgezet. Daar begon de echter ellende. De gemaakte afspraken over de omgangsregeling van onze dochter moesten worden aangepast vond mijn ex. Dit was inmiddels al besproken met onze dochter. Zij vind het allemaal goed zegt ze en mist haar vader ook. Wil vaker bij hem zijn. Prima is aangepast. Ik vernam het via haar. "ik vind, alles was toch al duidelijk in samenspraak met mediator geregeld en stond op papier"?!? Mijn ex heeft mij sindsdien ook geblokkeerd voor telefoonverkeer, app en sms verkeer. Het gezamenlijke email adres kan ik niet meer inzien. Ik kan daar nog wel naar mailen en dit zal dan het contact adres worden voor mij. Mijn ex meldt alles via mijn dochter. Nu wil mijn ex, inmiddels ook in samenspraak met mijn dochter, de omgangsregeling weer verder aanpassen. Ik wil dit niet. ze is nu 8 dagen bij mij en 6 bij haar vader. Verder ben ik makkelijk en mag ze alles en ook naar haar vader etc . Ik mis haar te veel. Waarom moet ik steeds toegeven in een zaak waar ik ook deel van uitmaak maar het lijkt dat ik niet heb te zeggen en moet volgen. Wie kan mij vertellen wat mijn rechten en plichten zijn en hoe mee om te gaan. Het raakt mij emotioneel ontzettend. Er wordt respectloos met mij omgegaan.

Wij zijn al 6 jaar uit elkaar. Ik ben alleen gebleven na de scheiding, vader heeft sinds 4 jaar een nieuwe relatie. Onze dochter is dus in een gemengd gezin terecht gekomen. Nu is het zo dat dochter 7 jaar niet meer naar vader wil. Onze communicatie is slecht tot niet. Ik heb nog nooit een slecht woord over vader gezegd tegen haar. Nu is zij er zelf achtergekomen dat haar vader ontzettend veel liegt. Om haar toch thuis te krijgen belooft hij haar gouden bergen, op welk vlak dan ook. Mijn vraag is: wat kan ik hieraan doen. Dat ze met plezier weer naar haar vader gaat? Dank je/jullie wel alvast voor een reactie.

Beste allemaal, Ik heb n gecompliceerde vraag, ik zal hem zo kort mogelijk proberen te houden. Ik heb 2 dochters, de oudste bijna geen contact mede door wat er nu gebeurt bij/met de jongste, deze is 11jaar. ik heb door villa pinedo geleerd dat kinderen de wisselmomenten als vervelende momenten kunnen ervaren en daardoor probeer ik die momenten zoveel mogelijk te beperken en/of zo min mogelijk vervelend te laten verlopen. De moeder wilt hier niet in meewerken, is hier onverschillig in en ik ben van mening dat ze expres deze momenten vervelend maakt waardoor dochter straks zegt "ik wil niet meer naar papa" wat door moeder word opgepikt als de wil van het kind. mijn Dochter had nu dus laatst een studiedag op school, het wisselmoment is op 12 uur afgesproken indien er geen school is (moeder is zelf werkzaam als leerkracht dus ook vrij met vakanties maar met studiedagen is dat anders) van mij mag mn dochter ook eerder komen, de avond ervoor lijkt mij dan het beste echter moeder houd vast aan die 12 uur. Wat ze dan doet is het volgende, ze regelt dat mn dochter naar een leuk moment gaat, ze brengt haar bij een vriendinnetje, (ik krijg dan de melding dat het de eigen wil van dochter is echter ik vind dat ze dochter hier niet in moet betrekken) dat vriendinnetje heeft 2 paarden (is heel leuk) en dat leuke moment word dan verstoort omdat papa haar komt halen of omdat ze naar papa toe moet! en zo trieer je dat omgang met papa niet leuk is. Let wel, mijn ex brengt het zo dat dochter van mij daar niet heen mag, dat ik haar daar in belemmer maar dit is niet zo, integendeel. Ze mag spelen en logeren met wie ze wil. Mijn fout is dat ik moeite heb met het onderdrukken van mijn emoties, ik word dus boos. Ik heb mn dochter verteld dat wij voortaan die afspraken samen maken (is fout, ik weet het)en dochter zegt dan wel ja maar ik weet ook dat het voor haar zo heel moeilijk word bij haar moeder. Ik heb die moeder van dat vriendinnetje aangesproken. Deze begint gelijk te roepen er niet in te willen worden betrokken terwijl ze er naar mijn idee al in is betrokken door mijn dochter op te vangen tot 12 uur. Deze moeder heeft vrij moeten nemen voor opvang van haar eigen dochter, vangt mijn dochter op terwijl mijn dochter ook gewoon bij mij had kunnen zijn en had haar dochter ook bij mij kunnen zijn. Ik weet nu niet hoe te handelen en dan met name met mn dochter. Moeder zegt dat het de wil van dochter is en dat ik kind beperkt in haar beweging en ontwikkeling, ik zeg dat moeder er alles aan om kind te manipuleren zodat deze straks zegt niet meer naar papa te willen. ik weet niet meer wat te doen. wel/niet bespreken met dochter? afspraken maken met dochter? en zo ja welke? Hulpverlening heb ik weinig hoop op, met oudste dochter was het vooral "ja, ja, ja, het is n puber he!" en dat gaatstraks ook met de jongste zo gebeuren zo vermoed ik. kunnen jullie hier tips in geven?

Goedemorgen Ik ben sinds 4 jaar gescheiden en heb 2 lieve meiden. 9 maanden geleden heb ik een nieuwe relatie gekregen maar met een vrouw. Dit is voor mij nieuw en voor mijn kids dus ook. ze verzetten zich enorm tegen deze relatie. In januari willen we gaan samenwonen maar mijn kids zijn daar erg op tegen. wanneer moet ik kiezen voor mezelf en mijn geluk wat is te snel voor kids kortom wat moet ik doen????