Hallo, Ik heb een vraag over mijn boze puberdochter. Ik ben vader van een dochter van 13 en een zoon van 18. Ze wonen de ene week bij mij, de andere bij hun moeder, dat is sinds bijna twee jaar. Ik denk dat mijn dochter het er moeilijk mee heeft, het lukt me echter niet het er met haar over te hebben. Vandaag is ze 'gevlucht' naar haar moeder, nadat ze vannacht boos is geworden. Ik weet niet waarom, meer dan 'jij bent irritant' wilde ze gisteravond niet zeggen. Mijn dochter zit dan erg diep in haar woede. Dat is eerder voorgekomen, en ik weet dat pushen om te praten op zo'n moment niet helpt, de situatie eerder erger maakt, ze wordt dan alleen maar bozer -of verdrietiger. Gelukkig is het contact tussen mij en haar moeder redelijk goed. We hebben vanmiddag gebeld met elkaar, en besloten dat mijn dochter vannacht bij haar moeder mag slapen. In de hoop dat haar dat een beetje lucht geeft. Tegen haar moeder heeft ze gezegd dat ze niet naar me terug wil. Ik heb nu afgesproken dat ze morgenavond, na school, weer bij mij komt. Ik heb allerlei vermoedens over de oorzaak, maar het lukt me -ook een dag of een week na zo'n boze bui- niet om in een gesprek met haar te achterhalen wat het precies is. Het lijkt er op dat de aanwezigheid van mijn nieuwe vriendin pijn, verdriet of woede teweegbrengt, misschien de pijn en het verdriet over de scheiding. (die vriendin is af en toe bij ons thuis als mijn kinderen er ook zijn) Maar dat is mijn interpretatie. Ik kan haar niet dwingen tot een gesprek, of tot openheid. Maar ik wil zo graag weten wat er in haar omgaat, omdat ik zo graag zou willen dat het wat soepeler loopt. En ik vind dat weglopen geen oplossing is. Vooral niet als er naderhand nog steeds geen gesprek mogelijk is. Ik heb geprobeerd leuke uitjes te organiseren, zodat ze in een ontspannen en leuke situatie kan wennen aan mijn vriendin. Een barbecue georganiseerd, met neefjes en vriendjes, ook met de hoop dat het wennen in een ongedwongen sfeer kan plaatsvinden. En ik kan begrijpen dat het niet gemakkelijk is, zeker niet op haar leeftijd, dat wennen aan een nieuwe mevrouw naast haar vader. Hoe kan ik haar uitnodigen of helpen zich te uiten?

Hallo, ik ben moeder van 2 dochters. Ik ben 8 jaar geleden gescheiden. Het is inmiddels een vechtscheiding en ik ben wanhopig. Ik ben niet perfect , maar probeer altijd te kijken wat het beste is voor mijn dochters, maar het lukt mij niet meer. De communicatie tussen mijn ex en mij is traumatisch verstoord en ik kom er als moeder niet meer uit. Ik wil heel graag een gesprek met mijn ex en de kinderen erbij, omdat ik graag wil dat we samen van hun horen wat zij willen. Ik weet niet hoe ik dat doen en of het verstandig is, omdat ik niet wil dat mijn dochters er tussen komen. Wat moet ik doen?

Hallo....ik ben een moeder met een dochter van 10 die bij haar vader woont en ieder weekend bij mij. Nu heeft hij al een tijd een vriendin en samen een kindje. Nu krijgt mijn dochter (zoals ze zelf ook zegt) geen aandacht meer. Ze worden alleen maar boos als ze om mij huilt en moet ze naar haar kamer, als ze BV een 6,5 haalt op school moet ze naar boven, haar broertje mag tv kijken..zij niet of moet maar mee kijken en zo meer dingen. Ze geeft aan vangen angstig te zijn. Dit breekt mijn hart en weet niet wat ik hier aan kan doen .(ik heb wel voogdij en gezag) dank alvast

Hallo, Ik zit met een lastige situatie die ik hierbij zo kort mogelijk zal proberen te omschrijven. Ik heb 4 kinderen (4, 8, 10 en 13 jaar) met mijn ex. Ik betaalt kinderalimentatie aan mijn ex. De kinderen zijn ieder weekend bij mij (5 van de 14 dgn). Mijn ex ontvangt tevens de gehele kinderbijslag. Zij is opnieuw getrouwd. Daarnaast heeft ze zelf een goede parttime baan. Nu heeft ze laatst aangegeven dat ze alle kosten van de kinderen betaalt van de kinderalimentatie. En dat ze zelf niets betaald, omdat ze kosten heeft zoals huur, boodschappen, elektriciteit en noem maar op). Deze kosten heb ik ook. Er zijn geen afspraken gemaakt over het sparen en het betalen van de studiekosten straks voor de kinderen. Omdat er een heel groot bedrag in de maand naar haar toegaat, kan ik geen geld meer voor mijn kinderen sparen. Daarnaast kan ik zelf niet zoveel meer voor mijn kinderen kopen. In het convenant staat dat mijn ex ook geld bij moet leggen, maar dat doet ze niet. Lijkt me wel logisch het zijn tenslotte ook haar kinderen. Ik heb al een aantal keren geprobeerd om met haar te praten, met dat eindigt op ruzie of op niets uit. Ik heb een gezamenlijke rekening voorgesteld voor de kinderen en ik zou graag willen weten wat er gespaard is en of ze het geld wel uitgeeft aan onze kinderen. Dit wil ze niet zeggen en ze heeft aangegeven opnieuw naar de mediator te willen. Ik heb een afspraak geregeld, maar die heeft zij gecanceld. Ze wil nu toch niet naar de mediator. Deze hele situatie is niet goed voor onze kinderen. Zij krijgen lucht van de situatie. Een vechtscheiding wil ik absoluut niet. Ik wil het liefst dat we er samen goed uitkomen, maar dat lijkt op deze manier heel ver weg. Kunnen jullie mij advies geven over hoe ik dit het beste kan aanpakken? En wat ik wel of niet tegen mijn kinderen hierover kan zeggen? Groetjes Peter

Mijn man heeft besloten te gaan scheiden. Ik vind dit zelf heel moeilijk. Maar vooral ook moeilijk voor onze 3 kinderen. We hebben wel verteld dat het een keuze van papa is. Maar hoe ga je er dan goed mee om?

Ik ben in 2010 gescheiden. Mijn kinderen waren toen 2 en 4 jaar. In mijn huwelijk was spraken van huiselijk geweld. Gelukkig herinneren de kinderen zich daar niet veel van. Het probleem waar ik mee zit is dit; vaak als de kinderen bij hun vader zijn laat hij zich negatief uit over mij en mijn huidige man en zegt hij kwetsende dingen tegen de kinderen. Laatst heeft hij tegen mijn oudste, die nu in groep 8 zit, bijv gezegd dat hij teleurgesteld is dat hij zo'n 'laag' schooladvies heeft (vmboTL). Het is maar één voorbeeld, maar het doet mij natuurlijk pijn, omdat het mijn kinderen pijn doet. En dat ik ze hier niet tegen kan beschermen. Er is niet echt een bezoekregeling, hij komt en gaat wanneer het hem uitkomt. Ik probeer mijn kinderen te troosten, maar weet gewoon niet goed wat ik moet zeggen, behalve dat het niet hun schuld is en dat ze er niets aan kunnen doen. De kinderen zijn ook teleurgesteld in hun vader, ze zijn op een leeftijd nu dat ze hem vaak doorzien, maar natuurlijk raakt het ze toch. Kort door de bocht gezegd, het contact met hun vader schaadt ze. En ik weet niet wat ik daar als moeder aan kan doen. In een ideale wereld zouden ze een super papa hebben waar ze trots op zouden zijn en een tweede thuis zouden hebben. Maar dat is niet zo. En ik zou heel graag willen weten waar ik goed aan doe, want ik ken niemand in mijn omgeving die hier ervaring mee heeft. Overigens heeft mijn huidige man een heel goede band met de kinderen. Hij heeft zelf geen kinderen, maar ziet mijn kinderen als de zijne, wat natuurlijk heel fijn is, maar ben bang dat het niet het gebrek aan betrokkenheid van hun biologische vader goed maakt.

Beste, vier jaar geleden vroegen mijn twee pluskinderen om even veel tijd bij hun papa als bij hun mama te mogen door brengen. Het werd een helse strijd die tot op vandaag door woedt... De kinderen zijn er kapot van. De mama weigerde dit eerst waarna ze heel veel verschillende eisen stelde waaraan de papa volgens haar moest voldoen. Eén van de grote eisen is dat hij met haar moet communiceren. De papa ondernam al tientallen pogingen hiertoe (hij nam initiatieven voor gesprekken onder vier ogen, via verschillende bemiddelaars, via mail,...) en deze mislukten allemaal. De mama daagde of niet op, of ze verliet het gesprek meteen en als het dan al eens lukt om samen tot een akkoord te komen of afspraken te maken, komt de mama hier steevast op terug en stelt nieuwe eisen. Omdat de kinderen blijven vast houden aan hun wens, vroegen ze gehoord te mogen worden door de rechter. Deze weigerde dit meermaals tot de kinderen dit vroegen via een eigen jeugdadvocaat. Beide kinderen herhaalden nog eens hun wens : "Ik wil even veel bij papa als bij mama zijn want dat is maar eerlijk." Hun mama zei hen ondertussen letterlijk : "Als papa praat met mij, is week-week goed" waarna ze verschillende keren in bijzijn van de kinderen oog in oog stond met de papa en zei : "Ik wil met jou niet praten." De rechter oordeelde op basis van wat de kinderen zeiden "ik wil even veel bij papa zijn als bij mama" dat de kinderen een loyaliteitsconflict hebben en dat de communicatie tussen de mama en papa niet goed verloopt waardoor co-ouderschap niet mogelijk is. Ondertussen voeren mama en papa sedert begin dit jaar gesprekken en maken ze afspraken via mail zonder verwijten of dergelijke, maar toch blijft de mama beweren dat er totaal geen communicatie is met de papa. Ondertussen gebruikt de mama ook alles wat de kinderen vertellen over de papa, om hem in een uiterst slecht daglicht te zetten voor de rechter. Hij is slecht, zijn partner (ik dus) is slecht, zijn vrienden zijn slecht, ze vraagt aan de rechter dat overal een politioneel onderzoek gevoerd wordt : bij mij thuis, bij de papa thuis, bij zijn vrienden thuis,... noem maar op... Het oudste kind sluit zich ondertussen op in zichzelf en het jongste kind wil nog eens praten met de rechter over de al honderden keren geuite wens. Ondertussen bepaalt de mama de agenda van de kinderen, ongeacht of ze bij haar of bij de papa verblijven. De papa (en ik met hem) heeft geen keuze dan om akkoord te gaan hiermee want anders beweert de mama dat hij ruzie maakt... Ik wil niemand aanvallen, ik wil niet dat de kinderen kant kiezen. Ik wil alleen komen tot wederzijds respect en afspraken waar we allemaal op kunnen rekenen en vooral : ik vraag zelf al jaren om echt te luisteren naar wat de kinderen te zeggen hebben zoals in de brief van de jongeren staat. Wat is hier de oplossing ? Hoe komen we tot een voor iedereen leefbare situatie ?

Op dit moment ben ik, moeder van een 11 jarige jongeman, samen met zijn vader aan het denken over hoe we 'het nieuws' gaan brengen. Om dat verhaal te formuleren geven we onszelf 2 weken vanaf vandaag. We willen dat hij zich gehoord voelt en dat hij, hoewel uit elkaar, straks altijd op ons kan terugvallen als team. Ik lees, luister en kijk om me heen om dit goed aan te pakken. Onze zoon houdt altijd graag vast aan wat bekend en is erg gesloten als hij boos is of verdrietig. Ik huiver wat om dit nieuws te brengen omdat ik niet wil dat hij in zijn schulp kruipt. Wat zijn jullie (concrete) tips voor ons? Wat wil je horen en wat niet? Waar voelde jij je gehoord door? Dank je wel toppers.

Hallo, Ik heb een probleem. Mijn probleem is de opvoeding van de kinderen van mijn vriend. Zij komen regelmatig weekenden bij ons. Ik ben geen moeder die steeds opruimt en poetst, hun rommel is dus niet mijn probleem. Mijn probleem is hun volledige onzelfstandigheid en onverantwoordelijkheid. Sleutels? Worden stelselmatig vergeten of kwijtgeraakt. Ze kunnen nergens iets aan doen want hen is geleerd dat dit normaal is als je autistisch bent. Dan kun je namelijk heel veel niet. Mijn mening, en ervaring met mijn autistische kinderen, is, dat je dan juist heel veel kunt, eigenlijk gewoon alles, maar dat je het wél moet leren. En dat vraagt veel geduld en inspanning van ouders. Wat moet ik doen? Me schikken in het gegeven dat mijn stiefkinderen "gehandicapt" zijn en niets kunnen (dit zijn niet mijn woorden!)? Of mag ik aan hen vragen hun verantwoordelijkheid in bepaalde zaken te nemen? Als ik ook maar iets van eisen stel of boos reageer omdat ze bijvoorbeeld een sleutel zijn kwijtgeraakt zijn zij geschrokken en bang, want daar zijn zij niet aan gewend. Zij zijn tussen de 10 en 20 jaar oud.

Hallo, Mijn ex-partner en ik zijn 2.5 jaar uit elkaar. Scheiding ging "goed" tot hij een "nieuw" gezin kreeg. Hij kiest nu voor hen en heeft al aangekondigd geen contact meer te hebben met zijn eigen kinderen. De kinderen weten dit nog niet. Ze zijn 13 en 10 jaar en hebben hulp nodig bij het verwerken hiervan. Waar kan ik hulp vinden?