Hallo....ik ben een moeder met een dochter van 10 die bij haar vader woont en ieder weekend bij mij. Nu heeft hij al een tijd een vriendin en samen een kindje. Nu krijgt mijn dochter (zoals ze zelf ook zegt) geen aandacht meer. Ze worden alleen maar boos als ze om mij huilt en moet ze naar haar kamer, als ze BV een 6,5 haalt op school moet ze naar boven, haar broertje mag tv kijken..zij niet of moet maar mee kijken en zo meer dingen. Ze geeft aan vangen angstig te zijn. Dit breekt mijn hart en weet niet wat ik hier aan kan doen .(ik heb wel voogdij en gezag) dank alvast

Hallo, Ik zit met een lastige situatie die ik hierbij zo kort mogelijk zal proberen te omschrijven. Ik heb 4 kinderen (4, 8, 10 en 13 jaar) met mijn ex. Ik betaalt kinderalimentatie aan mijn ex. De kinderen zijn ieder weekend bij mij (5 van de 14 dgn). Mijn ex ontvangt tevens de gehele kinderbijslag. Zij is opnieuw getrouwd. Daarnaast heeft ze zelf een goede parttime baan. Nu heeft ze laatst aangegeven dat ze alle kosten van de kinderen betaalt van de kinderalimentatie. En dat ze zelf niets betaald, omdat ze kosten heeft zoals huur, boodschappen, elektriciteit en noem maar op). Deze kosten heb ik ook. Er zijn geen afspraken gemaakt over het sparen en het betalen van de studiekosten straks voor de kinderen. Omdat er een heel groot bedrag in de maand naar haar toegaat, kan ik geen geld meer voor mijn kinderen sparen. Daarnaast kan ik zelf niet zoveel meer voor mijn kinderen kopen. In het convenant staat dat mijn ex ook geld bij moet leggen, maar dat doet ze niet. Lijkt me wel logisch het zijn tenslotte ook haar kinderen. Ik heb al een aantal keren geprobeerd om met haar te praten, met dat eindigt op ruzie of op niets uit. Ik heb een gezamenlijke rekening voorgesteld voor de kinderen en ik zou graag willen weten wat er gespaard is en of ze het geld wel uitgeeft aan onze kinderen. Dit wil ze niet zeggen en ze heeft aangegeven opnieuw naar de mediator te willen. Ik heb een afspraak geregeld, maar die heeft zij gecanceld. Ze wil nu toch niet naar de mediator. Deze hele situatie is niet goed voor onze kinderen. Zij krijgen lucht van de situatie. Een vechtscheiding wil ik absoluut niet. Ik wil het liefst dat we er samen goed uitkomen, maar dat lijkt op deze manier heel ver weg. Kunnen jullie mij advies geven over hoe ik dit het beste kan aanpakken? En wat ik wel of niet tegen mijn kinderen hierover kan zeggen? Groetjes Peter

Mijn man heeft besloten te gaan scheiden. Ik vind dit zelf heel moeilijk. Maar vooral ook moeilijk voor onze 3 kinderen. We hebben wel verteld dat het een keuze van papa is. Maar hoe ga je er dan goed mee om?

Ik ben in 2010 gescheiden. Mijn kinderen waren toen 2 en 4 jaar. In mijn huwelijk was spraken van huiselijk geweld. Gelukkig herinneren de kinderen zich daar niet veel van. Het probleem waar ik mee zit is dit; vaak als de kinderen bij hun vader zijn laat hij zich negatief uit over mij en mijn huidige man en zegt hij kwetsende dingen tegen de kinderen. Laatst heeft hij tegen mijn oudste, die nu in groep 8 zit, bijv gezegd dat hij teleurgesteld is dat hij zo'n 'laag' schooladvies heeft (vmboTL). Het is maar één voorbeeld, maar het doet mij natuurlijk pijn, omdat het mijn kinderen pijn doet. En dat ik ze hier niet tegen kan beschermen. Er is niet echt een bezoekregeling, hij komt en gaat wanneer het hem uitkomt. Ik probeer mijn kinderen te troosten, maar weet gewoon niet goed wat ik moet zeggen, behalve dat het niet hun schuld is en dat ze er niets aan kunnen doen. De kinderen zijn ook teleurgesteld in hun vader, ze zijn op een leeftijd nu dat ze hem vaak doorzien, maar natuurlijk raakt het ze toch. Kort door de bocht gezegd, het contact met hun vader schaadt ze. En ik weet niet wat ik daar als moeder aan kan doen. In een ideale wereld zouden ze een super papa hebben waar ze trots op zouden zijn en een tweede thuis zouden hebben. Maar dat is niet zo. En ik zou heel graag willen weten waar ik goed aan doe, want ik ken niemand in mijn omgeving die hier ervaring mee heeft. Overigens heeft mijn huidige man een heel goede band met de kinderen. Hij heeft zelf geen kinderen, maar ziet mijn kinderen als de zijne, wat natuurlijk heel fijn is, maar ben bang dat het niet het gebrek aan betrokkenheid van hun biologische vader goed maakt.

Beste, vier jaar geleden vroegen mijn twee pluskinderen om even veel tijd bij hun papa als bij hun mama te mogen door brengen. Het werd een helse strijd die tot op vandaag door woedt... De kinderen zijn er kapot van. De mama weigerde dit eerst waarna ze heel veel verschillende eisen stelde waaraan de papa volgens haar moest voldoen. Eén van de grote eisen is dat hij met haar moet communiceren. De papa ondernam al tientallen pogingen hiertoe (hij nam initiatieven voor gesprekken onder vier ogen, via verschillende bemiddelaars, via mail,...) en deze mislukten allemaal. De mama daagde of niet op, of ze verliet het gesprek meteen en als het dan al eens lukt om samen tot een akkoord te komen of afspraken te maken, komt de mama hier steevast op terug en stelt nieuwe eisen. Omdat de kinderen blijven vast houden aan hun wens, vroegen ze gehoord te mogen worden door de rechter. Deze weigerde dit meermaals tot de kinderen dit vroegen via een eigen jeugdadvocaat. Beide kinderen herhaalden nog eens hun wens : "Ik wil even veel bij papa als bij mama zijn want dat is maar eerlijk." Hun mama zei hen ondertussen letterlijk : "Als papa praat met mij, is week-week goed" waarna ze verschillende keren in bijzijn van de kinderen oog in oog stond met de papa en zei : "Ik wil met jou niet praten." De rechter oordeelde op basis van wat de kinderen zeiden "ik wil even veel bij papa zijn als bij mama" dat de kinderen een loyaliteitsconflict hebben en dat de communicatie tussen de mama en papa niet goed verloopt waardoor co-ouderschap niet mogelijk is. Ondertussen voeren mama en papa sedert begin dit jaar gesprekken en maken ze afspraken via mail zonder verwijten of dergelijke, maar toch blijft de mama beweren dat er totaal geen communicatie is met de papa. Ondertussen gebruikt de mama ook alles wat de kinderen vertellen over de papa, om hem in een uiterst slecht daglicht te zetten voor de rechter. Hij is slecht, zijn partner (ik dus) is slecht, zijn vrienden zijn slecht, ze vraagt aan de rechter dat overal een politioneel onderzoek gevoerd wordt : bij mij thuis, bij de papa thuis, bij zijn vrienden thuis,... noem maar op... Het oudste kind sluit zich ondertussen op in zichzelf en het jongste kind wil nog eens praten met de rechter over de al honderden keren geuite wens. Ondertussen bepaalt de mama de agenda van de kinderen, ongeacht of ze bij haar of bij de papa verblijven. De papa (en ik met hem) heeft geen keuze dan om akkoord te gaan hiermee want anders beweert de mama dat hij ruzie maakt... Ik wil niemand aanvallen, ik wil niet dat de kinderen kant kiezen. Ik wil alleen komen tot wederzijds respect en afspraken waar we allemaal op kunnen rekenen en vooral : ik vraag zelf al jaren om echt te luisteren naar wat de kinderen te zeggen hebben zoals in de brief van de jongeren staat. Wat is hier de oplossing ? Hoe komen we tot een voor iedereen leefbare situatie ?

Op dit moment ben ik, moeder van een 11 jarige jongeman, samen met zijn vader aan het denken over hoe we 'het nieuws' gaan brengen. Om dat verhaal te formuleren geven we onszelf 2 weken vanaf vandaag. We willen dat hij zich gehoord voelt en dat hij, hoewel uit elkaar, straks altijd op ons kan terugvallen als team. Ik lees, luister en kijk om me heen om dit goed aan te pakken. Onze zoon houdt altijd graag vast aan wat bekend en is erg gesloten als hij boos is of verdrietig. Ik huiver wat om dit nieuws te brengen omdat ik niet wil dat hij in zijn schulp kruipt. Wat zijn jullie (concrete) tips voor ons? Wat wil je horen en wat niet? Waar voelde jij je gehoord door? Dank je wel toppers.

Hallo, Ik heb een probleem. Mijn probleem is de opvoeding van de kinderen van mijn vriend. Zij komen regelmatig weekenden bij ons. Ik ben geen moeder die steeds opruimt en poetst, hun rommel is dus niet mijn probleem. Mijn probleem is hun volledige onzelfstandigheid en onverantwoordelijkheid. Sleutels? Worden stelselmatig vergeten of kwijtgeraakt. Ze kunnen nergens iets aan doen want hen is geleerd dat dit normaal is als je autistisch bent. Dan kun je namelijk heel veel niet. Mijn mening, en ervaring met mijn autistische kinderen, is, dat je dan juist heel veel kunt, eigenlijk gewoon alles, maar dat je het wél moet leren. En dat vraagt veel geduld en inspanning van ouders. Wat moet ik doen? Me schikken in het gegeven dat mijn stiefkinderen "gehandicapt" zijn en niets kunnen (dit zijn niet mijn woorden!)? Of mag ik aan hen vragen hun verantwoordelijkheid in bepaalde zaken te nemen? Als ik ook maar iets van eisen stel of boos reageer omdat ze bijvoorbeeld een sleutel zijn kwijtgeraakt zijn zij geschrokken en bang, want daar zijn zij niet aan gewend. Zij zijn tussen de 10 en 20 jaar oud.

Hallo, Mijn ex-partner en ik zijn 2.5 jaar uit elkaar. Scheiding ging "goed" tot hij een "nieuw" gezin kreeg. Hij kiest nu voor hen en heeft al aangekondigd geen contact meer te hebben met zijn eigen kinderen. De kinderen weten dit nog niet. Ze zijn 13 en 10 jaar en hebben hulp nodig bij het verwerken hiervan. Waar kan ik hulp vinden?

Hoi, Ik hoop dat jullie mij kunnen adviseren. Ik ben nu 1 jaar geleden gescheiden na 38 jaar relatie. Moeder van 3 volwassen kinderen van 21 (thuiswonend), 26 en 28 jaar. Mijn ex-man en hun vader is "out of the blue" vertrokken naar een andere vrouw waar hij al een tijd een relatie mee had achter onze rug om. Toch hebben we samen met de mediator de scheiding vorm kunnen geven in gesprek met elkaar. In het convenant is de volgende alinea opgenomen: "De ouders handelen volgens respectvol ouderschap. Boodschappen omtrent de gezinssituatie, of wijzigingen die (gaan) optreden, zullen de ouders eerst aan elkaar overbrengen zonder tussenkomst van het kind". Mijn ex-man heeft geen contact meer met zijn volwassen kinderen omdat zij hebben gekozen (vooralsnog) geen contact te willen. Nu wil mijn ex-man dat ik hem informeer over de kinderen. Maar de kinderen willen absoluut niet dat ik hem op de hoogte breng van hun reilen en zeilen. Ik voel me in een vreselijke spagaat. Mijn zoon is onlangs chronisch ziek geworden. Ik heb met hem overlegd hoe zijn vader te informeren. Hij heeft toen besloten zijn vader zelf te informeren. Dit is de manier die ik zou willen aanhouden. Achter de rug van mijn kinderen om mijn ex-man informeren voelt voor mij absoluut niet goed. Ik wil hun volwassen keuzes respecteren. Wat is jullie advies in deze? Groet, Tanja

Beste adviesgroep, De zoon van mijn partner geeft aan dat het niet meer zoveel naar zijn vader wil gaan. Als enige reden geeft de zoon aan dat hij bij mama alles mag (geen regels in huis) en bij papa niet alles mag (dus wel regels in huis). Mijn partner wordt nog steeds voor de voeten gegooid dat hij de oorzaak is van de scheiding (al ruim 10 jaar geleden) en dat zodra hij zijn gedrag veranderd (dus de regels loslaat), zijn zoon wel bijdraait. Naar mijn mening zijn er altijd twee schuld, als twee vechten (volgende het spreekwoord). Zijn ex vrouw heeft dus blijkbaar nog steeds niet hun scheiding verwerkt en blijft hem dit voor de voeten gooien en scheldt mijn partner via de telefoon uit waar hun zoon bij staat. Hun zoon voelt dit en heeft er veel verdriet van. Ik heb het idee dat hij dus meer bij zijn moeder wil zijn omdat zij nog steeds in de slachtofferrol blijft hangen. Hoe kun je ervoor zorgen dat zijn zoon zich meer opent en verteld wat hem dwars zit, want als zijn moeder erbij is, durft hij niks te zeggen en kan de vader blijven gissen naar de reden. Mijn vraag is dus, mag/kan zij hun zoon bij zijn vader weghouden, terwijl er een co-ouderschap geregeld is? Wat kun je als vader hier aan doen zonder de relatie met zijn zoon op het spel te zetten? Het doet me zeer om zijn zoon zo te zien worstelen en ik wil dat die jongen zich goed gaat voelen en weer gelukkig wordt! Met vriendelijke groet, Vera