Momenteel liggen wij in scheiding, wij hebben twee zoons van 9 en 6 jaar. Momenteel mogen zij hun vader onder begeleiding 6 uurtjes in de twee weken zien. De oudste ziet hier elke keer erg tegen op en wil liever niet, hij is hier erg verdrietig over en ik weet niet goed hoe ik hem moet uitleggen dat ze echt wel naar hen vader toe moeten,uiteindelijk is het de bedoeling dat ze beiden 1 maal in de twee weken een weekend bij hem zijn. Ze vinden dit heel lastig en moeten er niet aan denken om bij hem te slapen..hoe moet ik hier mee omgaan?

Hallo, Nu 5 jaar geleden hebben mijn ex en ik na vele jaren van ruzies waar onze 3 kinderen (toen 13,10 en 7 jaar oud) getuige van waren besloten om uit elkaar te gaan. 3 kwart jaar later kreeg ik een nieuwe vriendin. Weer 3 kwart jaar later hebben mijn kinderen kennis gemaakt met haar en haar 3 dochters. We hebben allebeide ons eigen huishoudens en zien elkaar 2 a 3 x per week. Mijn kinderen hebben altijd moeite met m'n nieuwe relatie gehad. Dit is in de afgelopen jaren niet beter geworden. Recentelijk hebben de jongste 2 allebeide meiden besloten niet meer bij mij te willen zijn. Sterker nog ze willen nu helemaal geen contact meer. Dat doet me erg pijn. Ik meende dat in het verleden de relatie tussen ons wel goed zat maar nu blijkt dat ik ze jaren lang het gevoel heb gegeven meer voor m'n nieuwe vriendin te kiezen dan voor hen. Ze zijn daar nu zo boos over dat ze geen contact meer willen. Zelfs nu onlangs ik erkend heb dat ik onvoldoende aandacht voor hun gevoel heb gehad en dat ik graag met hun hulp wil leren om het beter te doen, willen ze geen enkel contact. Kunnen jullie me aangeven hoe ik hiermee verder moet? Bvd groet, Herman

Wat fijn dat ik hier mijn vraag aan kinderen kan stellen die wellicht in hetzelfde schuitje hebben gestaan, of staan als mijn dochtertje van 8. Haar vader en ik zijn al ruim 6 jaar gescheiden en inmiddels hebben we beide een leuke lieve partner gevonden. We willen graag onze levens weer gaan voortzetten en als ik over mezelf spreek zal ik dit graag samen met mijn nieuwe vriend willen doen. We kennen elkaar nu 3 jaar. Hij heeft 3 kinderen en woont helaas aan de andere kant van het land. Nu overwegen we met zijn allen te gaan verhuizen naar het midden van het land. We hopen de papa en mama van onze kinderen ook mee te krijgen zodat de kinderen hun andere ouders niet minder zullen gaan zien. Mijn vraag nu aan jullie: mijn dochtertje is enig kind, ik gun haar heel graag een leven in een echt gezin. Mijn vriend en ik overwegen zelfs samen nog een kindje te krijgen.Hoe zouden jullie het vinden om als enig kind een huis te moeten gaan delen (een deel van de week) met 3 "Bonus" broertje en zusjes en evt later met een een half broertje/zusje. Mijn dochtertje heeft al heel regelmatig gezegd wel een broertje of zusje te willen. Maar helaas ligt dat niet zo simpel..... Oja de klik tussen haar en de 3 kinderen van mijn vriend (8,10 en 11 jaar) is goed. Het is een feestje als ze bij elkaar zijn. Ze behandelen elkaar al min of meer als broer en zus, maar toch...... Heeft er iemand tips, of dingetjes waar ik nog niet aan heb gedacht? Erg bedankt voor het lezen en eventueel reageren op mijn vraag! Groetjes

Mijn dochter is net 5 geworden. Haar vader en ik zijn al bijna 4 jaar uit elkaar, dit ging helaas niet zonder slag of stoot. Hij heeft een niewe vrouw, die een zoon heeft van 7 en samen hebben ze een dochter van ruim 1. Ze wonen in België. Mijn dochter gaat daar elke week naar toe (donderdag na school en vrijdag, om de week tot zondag) maar lijkt het daar niet fijn te vinden. Zo heeft ze heel vaak buikpijn (waar we al meerdere keren voor bij de huisarts zijn geweest, ze kunnen niks vinden), heeft ze periodes gehad dat ze daar weigerde te eten en spuugt daar vaak. Soms zegt ze dat ze in bed heeft liggen huilen omdat ze me miste. De laatste tijd geeft ze aan dat ze papa wel eens mist, maar op de vraag of ze wil bellen of liever naar papa gaat, krijg ik: "nee, ik wil nooit meer naar papa". Ze kan alleen niet goed aangeven waarom... Laatst kwam ze thuis en zei ze: "mama, als ik 10 jaar ben mag ik kiezen waar ik wil wonen hè?!" Ik zeg, je woont toch bij mama en bij papa? Ja dat kies ik dan ook. Daarmee was het verhaal af. Waar ik heel erg mee zot is dat dit soort dingen bij papa worden ingefluisterd. Naar mijn idee informatie waar ze niets aan heeft, grote mensen problemen... Op school hebben we eens een lijst in moeten vullen over hoe ze thuis is. We hadden 2 compleet verschillende lijsten, wat ik al heel raar vond. Gelukkig zagen ze op school hetzelfde meisje als ik zag. In de herfstvakantie kwam hij haar bij mij ophalen ipv op school en ik zag haar gewoon voor m'n neus veranderen in een verlegen meisje dat niks meer durfde te zeggen. Hierna ben ik ook naar de huisarts geweest, wat ik hiermee moet/kan. Zij kunnen niets doen zonder zijn toestemming... pfff Ik voel me even machteloos en weet niet hoe en of ik haaf kan helpen...

Mijn zoon is bijna 16. Na 16 ruziende jaren, ben ik bij zijn vader weggegaan. Vader heeft in die 16 jaar weinig naar zijn zoon omgekeken. Ik deed alles maar kreeg veel kritiek op mijn opvoeding. Vader was dominant en kritisch op alles. Mijn huis heb ik uiteraard moeten achterlaten, dus ik huur nu een woning in de buurt. Mijn zoon heeft geleden onder de jarenlange ruzies. Hij gaat week op week af naar zijn vader. Bij vader wordt hij (veel te veel vind ik) vrij gelaten. Hij wordt verwend, hoeft niet te helpen in huis, mag gamen en youtube kijken zoveel hij wil en gaat veel te laat slapen. Vader bemoeit zich weinig met hem. Op school gaat het niet goed, mijn zoon heeft faalangst en veel struktuur en coaching nodig. Het bieden van die struktuur (het is nu echt bedtijd, je hebt nu genoeg gegamed, help even met afruimen) leidt makkelijk tot ruzie. Nu zegt mijn zoon "bij papa heb ik nooit ruzie"... Eerlijk gezegd denk ik dat mijn zoon het beste af zou zijn als hij bij mij zou komen en ik denk dat hij dat ook zou willen. Maar hij wil zijn vader, die ook al door mij is verlaten, niet ook nog verlaten. Dan is papa helemaal alleen. Bovendien heeft hij bij papa de vrijheid met gamen en zo. Ik durf mijn zoon niet op het idee te brengen zelfs maar te overwegen minder naar papa te gaan, want ik wil hem geen loyaliteitsconflict aandoen. Wat denken jullie? Doormodderen, of bespreekbaar maken met het risico dat mijn zoon het gevoel krijgt dat ik hem vraag zijn vader te verraden?

Mijn zoon (18) trekt zich, een jaar na de scheiding, steeds verder terug. Z'n schoolresultaten gaan langzaam maar zeker naar beneden, hij wil niet meer praten en maakt dankbaar gebruik van de moeizame communicatie tussen zijn vader en mij. Hij zit bij zijn vader thuis duidelijk minder goed in z'n vel, maar wil (terecht !!) niet kiezen. Toch denk ik dat het goed is voor zijn rust & welzijn als hij een tijdje bij mij woont, en regelmatig bij zijn vader op bezoek gaat. Ik ben benieuwd hoe zijn leeftijdsgenoten hier tegenaan kijken !

Mijn zoon (nu 22) legt de schuld van de scheiding bij mij en weigert contact. Ik heb hem nu meer dan een jaar niet gezien. Mijn contact met mijn ex is moeizaam, mijn ex is ook boos op mij. Hoe kan ik het contact met mijn zoon voorzichtig weer herstellen ?

Wat fijn dat ik jullie als ervaringsdeskundige om hulp kan vragen! Ik zit met het volgende probleem. Ongeveer 2 maanden geleden heb ik aangegeven dat ik niet meer verder wilde met de vader van onze kinderen. Een van de redenen hiervoor is dat hun vader op een heel bijzondere manier met de kinderen en vooral met onze oudste zoon van bijna 7 omgaat. Hij kleineert hem, geeft hem weinig tot geen mogelijkheid om zichzelf te zijn en negeert hem. Met onze dochter van 3 gaat het wel wat beter, maar ook daar doet hij eigenlijk zelden of nooit iets mee. Hierover hadden we natuurlijk vaak ruzie en ook de kinderen hadden ruzie met hun papa. Nu wij uit elkaar zijn (we zijn nog niet gescheiden, maar wonen wel apart), merk ik aan onze zoon dat hij heel veel moeite heeft met de situatie. Hij mist zijn papa, maar als hij dan een weekend bij papa geweest is komt hij heel verdrietig thuis. Hij vertelt dan dat papa gezegd heeft dat hij het weekend verpest met zijn gedrag, dat het zijn schuld is dat papa en mama gaan scheiden en dat papa nare dingen over mama heeft gezegd. Ik snap dat hij daar verdrietig over is en vertel hem dat de lelijke dingen die papa over mama zegt, niet zijn zorg zijn en dat papa dat met mama op moet lossen en dat hij dat ook tegen papa mag zeggen. Maar ik snap ook dat dat heel moeilijk voor hem is. Als hij bij mij is probeer ik hem te laten voelen dat hij goed is zoals hij is, dat hij verdrietig en boos mag zijn en dat ik met hem mee wil denken. Ook probeer ik gewoon met hem over papa te praten, mag hij bellen als hij dat wil en probeer ik met hem mee te denken. Zijn vader heeft veel stress van de hele situatie geeft hij aan. En hij geeft aan dat de kinderen niets willen en alleen maar op de iPad kijken of naar vriendjes gaan en zich verder terugtrekken. Ik maak me hier veel zorgen om. Kunnen jullie advies geven over hoe ik onze kinderen kan helpen? Denken jullie dat het goed is als ze wel naar hun vader gaan of juist niet of minder lang?

Lieve mensen, Gisteren vertelde Tim (11) dat hij zich moet omkleden als hij bij zijn vader aankomt. Als Tim weer naar mij komt, moet hij een half uur voor vertrek deze kleren weer aantrekken. Cadeautjes voor zijn verjaardag moeten daar blijven, net als zakgeld en geld voor zijn verjaardag. Mijn ex-partner wil hier niet met mij over praten, hij vindt het alleen maar logisch. Gisteren wilde Tim niet naar zijn vader, ik heb hem toch gebracht. Ik merk dat het steeds lastiger voor hem wordt, maar ik wil niet een vervelende ex zijn die overal problemen ziet, of Tim bij zijn vader weghouden. Toch is Tim al aan het bedenken wat hij gaat zeggen als hij 12 wordt: 'wat dan mag ik toch kiezen waar ik wil wonen?' Heeft iemand hier ervaringen mee en handige tips voor mij? Dankjewel alvast!

Dag allemaal, Misschien kunnen jullie advies geven m.b.t de volgende situatie; Vader en ik zijn vorig jaar gescheiden. We hebben één dochter van 7. De relatie tussen de vader en mij is verder goed. Er is geen ruzie. We vieren de verjaardag gewoon samen en straks sinterklaas ook. Belangrijke dingen doen we samen (kerstmusical, dat soort zaken). Er is geen haat en nijd. We willen het beste voor onze dochter. We wonen ook bij elkaar in de buurt. De school staat zo ongeveer in het midden. Kortom; we doen er alles aan om het zo comfortabel mogelijk te maken, voor zover dit kan natuurlijk. De laatste paar weken heeft mijn dochter moeite om naar haar vader te gaan. Ze mist mij en wil liever bij mij zijn. Het wisselen vind ze erg lastig en dat begrijp ik maar al te goed; ik vind dat ook niet eenvoudig. Haar vader zit niet goed in zijn vel en dat speelt zeker een rol. Hoewel ik haar volledig begrijp hierin, wil ik toch blijven stimuleren dat papa ook fijn is etc. etc. ik bevestig dus niet wat ze signaleert (wat wel klopt), maar bevestig wel haar gevoel zeg maar. Ik zeg niet dat het onzin is bijvoorbeeld, maar zeg wel; we gaan samen zoeken naar een oplossing die fijn is. Ik weet eigenlijk niet hoe ik dit aan moet pakken, naast een gesprek met haar vader natuurlijk, die momenteel gewoon niet in staat is echt initiatieven te tonen. De bezoekregeling is als volgt: 1 week op dinsdag en woensdag bij papa, donderdag bij en vrijdag, zaterdag en zondag bij papa. In week 2 haal ik haar dan op maandag weer uit school. Op dinsdag en woensdag weer bij papa en donderdag, vrijdag, zaterdag, zondag, maandag bij mij. Nu heb ik voorgesteld dat ze in de papa week vanaf woensdag t/m zondag bij papa is.. dan heeft ze minder wissels. Maar dat vind ze te lang achter elkaar. En dat heeft te maken met het feit dat papa niet goed in zijn vel zit. Ik wil papa niet tekort doen in dit verhaal, maar ook mezelf niet natuurlijk, maar ook mijn dochter niet. Zien jullie oplossingen?