Ze wil niet meer

Hoi Iris, Ik ben zelf kind van gescheiden ouders en mijn moeder heeft vroeger altijd het contact tussen mij en mijn vader altijd aangemoedigd en in stand gehouden. Ook toen het niet zo goed ging met mijn vader heeft ze me altijd naar hem toegebracht. Zij vindt namelijk dat elke vader recht heeft op een band met zijn kind, ongeacht de relatie tussen de ouders. Daar heb ik heel veel bewondering voor en ik hoor dat ook terug in jouw verhaal. Toch kijk ik terug op een hele onveilige periode met mijn vader toen ik net zo oud was als jouw dochter nu. Achteraf gezien had ik liever niet naar mijn vader gewild, maar ik heb dat vroeger nooit durven zeggen omdat ik dan het gevoel had dat ik mijn moeders kant koos. Tot op de dag van vandaag heb ik last van dat onveilige gevoel wat ik als heel klein meisje had. Mijn advies is dan ook om heel goed naar je dochter en je eigen gevoel te luisteren. Ik weet natuurlijk niet hoe de situatie is bij haar vader, maar dat ze durft te zeggen wat ze vindt en wil op haar leeftijd kan je alleen maar heel trots en dankbaar voor zijn. Nu bedoel ik niet dat het contact met haar vader verbroken moet worden, maar misschien kan je samen met je dochter een vorm bedenken waar zij zich wel prettig bij voelt. Dat ze bijvoorbeeld niet blijft slapen of dat ze samen met haar vader een keer in de week iets leuks gaan doen samen (sporten). Misschien wil ze na een tijd wel weer bij haar vader zijn, misschien ook niet. Het lijkt mij in ieder geval belangrijk om naar haar te luisteren en samen met haar en haar vader een oplossing te vinden waar iedereen zich goed bij voelt. Tot slot lees ik dat jij en je ex nog maar twee en halve maand uit elkaar zijn. Misschien is er de afgelopen tijd zo veel voor haar veranderd, dat ze gewoon het liefst even bij haar moeder wil zijn en zich (nog even) niet kan en wil aanpassen aan de nieuwe situatie. Dat vind ik ook heel begrijpelijk! Ik hoop dat je hier iets aan hebt :) Liefs, Sophie

Hallo Iris, het lijkt mij een lastige situatie wat betreft je dochter, de vraag die ik hieruit haal is of je juist wel of juist niet haar moet pushen om naar vader te gaan. Je dochter geeft aan dat het niet fijn is, heeft ze dit aan vader ook al vertelt? Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten toen ik 14 jaar was, ik wilde niet meer naar mijn vader, mijn moeder wilde mij niet pushen maar ze wilde ook niet dat ik mijn vader niet meer zag. Wij hebben het toen zo opgelost dat ik mijn eigen tempo zou aangeven, ik heb hem een tijdje niet gezien en ben het daarna weer gaan opbouwen. Ik heb dit als prettig ervaren, omdat ik denk dat als ik werd gepusht, ik juist meer afstand van mijn vader had gehouden. Het moet denk ik vanuit jezelf komen dat je wil gaan, begeleiding hierin vond ik wel heel fijn. Maar jouw dochter is 8 jaar, dus het is wel een beetje een andere situatie, ze zit nog vol op in de groei en opvoeding. Ik denk dat op haar leeftijd het belangrijk blijft om tot in ieder geval haar 14e/15e jaar beide ouders regelmatig te zien, ten behoefte van de opvoeding. Het hoeft niet dat ze jullie even vaak ziet, al is het maar 1 weekend in de twee weken, maar dit is denk ik nog altijd beter dan helemaal niet. Misschien dat ze ergens mee zit? Ik had in het begin een vertrouwenspersoon waarmee ik kon praten, dit omdat ik niet alles wilde en kon vertellen aan mijn ouders. Ik kan dit ook goed aanbevelen voor je dochter. Dit kan ook een oom, tante, opa, oma of moeder van vriendinnetje zijn. Wat ik ook kan adviseren is toch contact opnemen met vader hierover, jullie zijn wel gescheiden maar zijn en blijven nog steeds ouders. Ik denk dat als hij het weet, wat meer empathisch kan zijn naar jullie dochter. Desnoods kan je ook nog een gesprek aan gaan met z'n drieën, wat nou een goede verdeling is voor haar, waar iedereen het mee eens is. Het zijn veel adviezen, ik hoop dat er wat voor je tussen zit. Succes! Groetjes, Micha