Durft niets meer

Beste M, Laat ik even voorop stellen dat zoals jullie omgaan met de situatie erg knap is, daar kunnen veel ouders nog wat van leren! Ik snap en herken het gevoel van je dochter helemaal. Ze zit natuurlijk ook midden in de puberteit waardoor alles vaak nog heftiger is. Het is nooit fijn om het gevoel te hebben dat je moet kiezen tussen je ouders of één van de twee teleur te stellen. Niet dat dit het geval is, maar zo kan ze het inderdaad ervaren. Wellicht kunnen jullie er een keer met haar over praten of een vertrouwens persoon inschakelen zoals een leerkracht. Wat ook een goede optie zou zijn is Villa Pinedo's buddy project. Verwijs je dochter door naar onze website of app, hier kan ze een zogenaamde buddy aanvragen. Een buddy is een jongere die geschikt is voor haar om mee te praten over al haar problemen en gevoelens. Dit gebeurt uiteraard volledig annoniem en in vertrouwen op een proffesionele maar aangename manier via een app op haar mobiel. Ik hoop dat jullie wat aan mijn advies hebben en iedereen snel zijn nieuwe plekje kan vinden in deze nieuwe situatie. Groetjes Danny Ps. Hier kunt u meer lezen over het buddy-project: www.villapinedo.nl/buddy

Beste M., Fijn dat wij u mogen helpen bij de moeilijke situatie! Ik herken mijzelf ook erg in uw dochter. Ik was 9 toen mijn ouders gingen scheiden en heb ook een periode gehad waarin ik niets wilde. Ik wilde niet naar school, niet naar mijn vriendinnen en niet gaan sporten. Het enige wat ik wilde was bij mijn moeder zijn. Elke keer als er een afscheid met haar plaatsvond, moest ik enorm huilen en voelde ik me onwijs bang. Ik lag 's nachts wakker, omdat ik wist dat ik de volgende dag weer naar school moest en keek uit naar het moment dat ik weer thuis kon zijn. Vooral het afscheid vond ik super moeilijk. Bij mij had het toendertijd voornamelijk te maken met dat mijn veilige wereldje in een keer op zijn kop stond en ik alles als onveilig ervaarde. Ik heb hier een aantal maanden het heel moeilijk mee gehad en uiteindelijk ging het beter met psychische hulp. Ik denk dat dit mij erg heeft geholpen om met de scheiding om te gaan. Ook moest ik verplicht naar alle dingen die ik voor de scheiding ook moest doen. Ik mocht dus niets afzeggen of niet doen, omdat ik het niet durfde of verdrietig was. Dit heeft mij ook geholpen. Daarnaast kan ik me voorstellen dat uw dochter het fijn vindt als ze op de hoogte is van de stappen die ondernomen gaan worden, dus wanneer komt er een nieuw huis, wanneer gaat ze naar haar vader, wanneer naar haar moeder etc. Op die manier kan ze daarin wat veiligheid opbouwen. Hopelijk zijn dit tips waar jullie dochter ook iets aan heeft. Ik wens jullie veel sterkte! Liefs, Lynn