We gaan scheiden en mijn drie kinderen (13, 17 en 20) gaan hier ieder op hun eigen manier mee om. Alleen de middelste dochter, 17, gaat 50/50 wonen, dus een week bij mij week bij haar moeder. De relatie tussen ons als ouders is al vele jaren verstoord, we negeren elkaar veel. Ik vind dat heel erg maar het is me niet gelukt dit anders te doen, er is teveel boosheid van beide kanten. Sinds we eindelijk hebben besloten te scheiden, alweer een jaar geleden, heeft het lang geduurd met mediation etc tot duidelijk werd hoe alles financieel zou gaan. Ik koop mijn ex uit en blijf in het oude huis: er gaat veel veranderen en ik probeer de kinderen hier op een positieve manier bij te betrekken zonder ze te belasten. Vooral de middelste omdat ze hier ook deels gaat blijven wonen, vraag ik of ze mee wil naar IKEA, wat ze een leuke nieuwe bank vindt etc. Ik merk dat ze heel stil is de laatste tijd en vraag me af of ze boos is op me of of ik er verkeerd aan doe door haar te betrekken bij de nieuwe inrichting. Ik wil dat ze zich thuis voelt en de anderen ook, maar ze lijkt zich juist terug te trekken. Als ik ernaar vraag zegt ze dat er niks is. Kunnen jullie met me mee denken wat er misschien aan de hand is en hoe ik haar en haar zusje en broer op de juiste manier kan betrekken bij het opnieuw inrichten van het huis zonder ze te belasten?

Hi ! Stel je vindt het allemaal maar vreemd met twee nieuwe huizen na de scheiding. Bij je vader is het altijd feest en mag je niet huilen. Bij je moeder is het warm en knus en praat je veel maar ook niet vrij uit want je bent loyaal naar beide ouders. Wat zou fijn zijn zodat je jouw angst, vertrouwen, boosheid, verdriet en zoektocht naar een nieuw veilig gevoel kan bespreken ? Heb je schroom om met iemand te praten ? Wat zou dan een betere oplossing zijn ? Dank : )

Hallo lieve kinderen van gescheiden ouders, Mijn dochter van 9 heeft na 8 maanden nog steeds heel veel weerstand en eigenlijk geen acceptatie van de scheiding tussen haar papa en mij. Ze hoopt zo dat het goed komt, wat ik zo goed snap. Ondanks het een beslissing was van haar papa (dit weet zij, want dit hebben we in overleg met haar psycholoog toch maar verteld), blijft ze mij aansporen om het goed te maken. Daarnaast wil ze het hele verhaal van de scheiding weten. Ik snap het, maar aangezien het vooral vanuit haar papa komt, vind ik het lastig om hier wat over te vertellen, al helemaal zonder ook nog hem in een ' kwaad' daglicht te zetten. Hoe feitelijk ik het zal vertellen, zijn rol is onmiskenbaar iets wat niet positief uit te leggen is aan een meisje van 9, wat ook nog tegen het autistisch spectrum aan schuurt. Mijn eigen rol heb ik haar al uitgelegd, maarja, blijft toch lastig voor een meisje van 9. Voor de rest zeg ik tegen haar dat het papa zijn verhaal is om dit eventueel te vertellen, waarop zij aangeeft dat papa dit niet wilt. En laten we wel wezen, alle adviezen die ik krijg is ook om het niet over het hoe en wat te hebben rondom te scheiding. Komt bovenstaande jullie bekend voor? Zowel voor het stuk rondom de acceptatie/ weerstand, als het vertellen van het hele verhaal. Hebben jullie advies voor mij? Ik heb mijn hele jeugd geleefd met een moeder die mijn vader als de grootste boosdoener van de wereld zag . Dat wil ik absoluut niet voor mijn kinderen.

Goedemiddag, 8 jaar geleden ben ik gescheiden, mijn dochter van 7 is toen in de controle stand geraakt. Geen vriendinnen meer meenemen naar huis, geen rommel kunnen verdragen, niet meer lachen, veel boos zijn. Ze wil niet praten en ze wil niet in therapie. Ze is vooral boos. Hoe kan ik haar het beste bereiken, zodat ze naar haar gevoelens kan?

Goedemiddag, Mijn vraag gaat over hoe je de kinderen steunt als ze eigenlijk niet meer of veel minder naar hun vader willen gaan. De scheurtjes in loyaliteit beginnen te komen, ze benoemen dat hij niet veel (leuks) met hun doet, maar wel met de nieuwe partner, hij heeft het co-ouderschap opgezegd waardoor ze hem al een tijd ook veel minder zien. En inmiddels willen ze niet iedere keer meer heen, ook de vakantieperiode waarin ze ineens dan twee weken daar zijn zorgt voor veel twijfelen, huilen, etc. Ik zie hun zorgen ook, maar ik wil hun vader niet naar hun toe "afkraken" (ook al vind ik het niet kunnen hoe hij zich gedraagt), maar ik wil hun ook niet dwingen er naartoe te gaan en hun eigen gevoelens negeren. Ik weet niet wat ik moet zeggen als ze komen uithuilen bij me. Wie heeft er tips, do's and don'ts? Groetjes Esther

Wij zijn gescheiden. Mijn zoon heeft het nieuws gekregen dat hij broer wordt bij zijn vader. Hij heeft het daar heel moeilijk mee. Zijn er vrijwilligers die hem met dit specifieke thema kunnen ondersteunen? Weet niet of hij dit wil, maar ik ben even aan het oriënteren.

Goedenavond, Zelf ben ik geen gescheiden ouder, maar mijn vriend wel. Hij heeft een dochter van 7 en een zoon van 6. Hij en zijn ex zijn 4 jaar gescheiden en wij hebben nun2 jaar een relatie en wonen nog niet samen. Zijn dochter heeft heel vaak bij het naar bed gaan dat ze mama mist en dan zit mijn vriend vaak een uur bij haar of ze slaapt in ons bed. Ook 's ochtends tegen een uur of half 5 komt ze bij ons liggen want ze kan dan niet meer slapen. Ik snap dat het voor haar allemaal moeilijk is , maar ik merk aan mezelf dat ik dit ook lastig vind. Een goede nachtrust vind ik belangrijk en ik vind s avonds tijd met mijn vriend of in bed lekker tegen hem aanliggen ook heel waardevol. Nu merk ik dus dat ik het liefste thuis slaap als zijn kinderen er zijn. Mijn vraag is hoe hiermee om te gaan. Moeten we het maar uitzingen en wachten tot er een leeftijd komt dat ze dit nietmeer heeft. Doe we er nu eigenlijk wel goed aan om zo lang bij haar te zitten, in ons bed te laten slapen en zo vroeg al bij ons te laten komen ? Is het niet schadelijk voor haar als we dat niet meer zouden toe laten? Wat is jullie tip en inzicht hierover? Alvast bedankt Met vriendelijke groet Kristel