Wat zou fijn zijn?

Hoi Anne, Het wisselen van huizen na de scheiding zorgde bij mij ervoor dat ik me afsloot van emoties en me probeerde zo normaal mogelijk te gedragen. Wat fijn als ouder dat je de verwarrende gevoelens van het kind kunt (h)erkennen! Ik was er niet klaar voor om over alles te praten. Een paar vriendinnen gaven me toen een notitieboekje en mooie pen cadeau, met als boodschap dat ik er alles waar ik niet over wilde praten in kwijt zou kunnen. Ik was 17, dus adviezen over 'schrijf elke dag gevoelens van je af' waren niet aan me besteed, maar de keren dat ik het boekje wel heb gebruikt, was dat heel behulpzaam en opluchtend! Hopelijk spreekt het voor zich, maar het is belangrijk dat het notitieboekje echt van het kind is en dat hun privacy gerespecteerd wordt. Niet lezen dus :) En mocht het boekje niet gebruikt worden, is dat ook aan het kind. Net als wat Steven zegt: niets moet, alles mag. Verder was in mijn beleving de loyaliteit tegenover mijn ouders niet iets waar ik met één ouder uit kon komen. Om daarover vrijuit te praten was een neutraal persoon comfortabeler. Misschien is er een ander volwassen familielid of vertrouwelijk persoon in de omgeving waar het kind een band mee heeft die je kunt vragen om een keer (privé) een gesprek mee te voeren? Ik heb toen met mijn mentor en praktijkondersteuner (POH-GGZ bij huisarts) gesproken, maar zoiets werkt het beste als ze niet gedwongen worden (afhankelijk van leeftijd). Mijn moeder vertelde me wel dat ze niet oordeelde over hoe ik over mijn vader sprak (positief of negatief) en dat ik mocht voelen hoe ik me ook voelde, en dat vond ik heel fijn. Toch had het voor mij veel meer tijd nodig, om daar tegenover mijn moeder eerlijk over te zijn. Succes!