Verdrietig bij de overdracht

Beste Marieke, bedankt voor het stellen van je vraag op het Forum! Ik herken mij heel erg in deze situatie. Toen ik moest wisselen tussen mijn ouders was ik altijd de nacht van tevoren helemaal verdrietig en wilde ik dit niet. Als ik de eerste paar uur bij de andere ouder was kon ik dit niet loslaten en bleef ik verdrietig. Na een dag ongeveer kon ik weer een beetje accepteren dat ik bij de andere ouder was en kon ik daar ook leuke dingen doen. Tot het moment dat ik weer moest wisselen, dit was echt een rollercoaster. Wat mij heel erg heeft geholpen is om met mama te bellen als ik bij papa was en andersom. Hierdoor had ik het idee dat ik toch nog een beetje bij de andere ouder was en ik niet geen idee had wat zij aan het doen waren. Mocht dit niet kunnen in het geval van bij papa zijn, zoals je vertelde kan het misschien fijn zijn als je een briefje voor haar maakt die ze kan lezen als ze je mist. Dit deed mijn moeder ook wel eens en dit gaf een beetje hetzelfde gevoel Verder had ik een knuffeltje die ik overal mee naar toe nam, dit hielp ook enorm, omdat ik dit echt als mijn maatje begon te zien. Verder hielp het om erover te praten, op die manier bleef ik niet alleen in mijn gedachten zitten en kon ik het even kwijt. Ik weet niet of dochter goed over haar gevoelens kan praten, maar mocht dit niet het geval zijn kan ze misschien tekenen hoe ze zich voelt of kunnen jullie op een andere manier verbinden. Ga bijvoorbeeld een filmpje kijken met haar, zodat ze misschien wat rustiger kan worden in haar emoties. Mocht ze hier wel goed over kunnen praten kan je misschien aan haar vragen wat ze nodig heeft en hoe jullie haar daarin kunnen helpen! Ik hoop dat je hier iets aan hebt en mocht je andere vragen hebben, mag je het altijd hieronder laten weten! Groetjes, Lotte