Mijn man en ik gaan scheiden. We hebben heftige maanden achter de rug waarbij er veel onenigheid is geweest. De spanningen zijn voelbaar geweest voor de kinderen van 9 en 12. We hebben hem ook uitgelegd dat het niet zo goed gaat met ons en dat papa dingen doet die mama niet fijn vindt en andersom. Dat het niks met hen te maken heeft. Er niks over zeggen was geen optie omdat de spanningen zo voelbaar zijn. Er is flinke afstand tussen mijn man en mij. we knuffelen elkaar niet meer en geven elkaar ook geen kus meer in de ochtend, avond en als we vertrekken of thuiskomen. De kinderen zeggen er niks over, maar dat moeten zij merken natuurlijk. We willen nu eerst in gesprek met de bank om te bezien of een van ons in de woning kan blijven wonen. Daarnaast is onze zoon bijna jarig. Daarom willen we het na zijn verjaardag vertellen in de hoop dat we dan in ieder geval kunnen zeggen of iemand in het huis kan blijven wonen. Dan nog zal het een tijd duren voordat we daadwerkelijk in andere huizen gaan wonen maar ik denk toch dat het fijn is voor de kinderen om het al te weten. Ik ben benieuwd naar jullie reactie hierop en zou ook graag horen hoe jullie kijken naar het voorgenomen besluit om het na zijn verjaardag te vertellen. Daarna is het ook vakantie wat mij voor hun fijn lijkt om het te kunnen laten zakken…of geeft school juist afleiding? Moeilijke situatie is het en zo pijnlijk. Nu de beslissing is genomen is er trouwens wel meer gelatenheid tussen ons en minder spanning

Hoe kan ik mijn zoon van 15 helpen Hij wil er niet of liever helemaal niet over praten We zitten zo ver dat mijn kids naar de kinder rechter moeten om waar ze willen zijn Hij wil beide niet pijn doen Gr Jorieke

Twee van mijn drie kinderen willen geen contact met hun vader na de scheiding. (Inmiddels 9 maanden geleden). De scheiding kwam voor mij en de kinderen als donderslag bij heldere hemel. Mijn man wilde verder met z’n veel jongere collega en wilde niet meer gaan voor ons huwelijk. Oudste zoon ziet hem niet, middelste zoon woont om en om bij beide. Jongste dochter (12) gaat alleen op woensdagmiddag naar hem toe. Maar wil dit eigenlijk niet. Ze kan er niet goed over praten ze wil hem gewoon niet zien. Als ze bij hem is neemt ze vriendinnen mee en spreekt ze haar vader amper. Ik snap dat de kinderen heel boos zijn maar helemaal geen contact is ook heftig. En hun vader is altijd een supergoede vader voor ze geweest maar ze willen nu niks van hem weten. Ik stimuleer het contact maar het zit muurvast. Moet ik haar blijven pushen om te gaan of moet ik haar zelf de keuze laten. Ik zie zoveel boosheid en onmacht bij haar richting haar vader. Ze was al onder behandeling bij een psycholoog en zij hebben dit stuk ook meegenomen in de behandeling maar ook zij komen er niet doorheen. Ik ben heel bang dat ik haar vertrouwen schaadt als ik haar steeds verplicht.

Ik maak me zorgen om mijn dochter van 4 en wil voor haar de beste keuze maken... Er is veel afstand en spanning tussen mijn partner en mij, we leven meer langs elkaar heen in hetzelfde huis dan met elkaar. Hoewel we weinig echt ruzie maken, is de sfeer tussen ons dus niet goed. Enkele jaren geleden hebben we al relatietherapie gevolgd, maar dat was mogelijk niet intensief genoeg en daardoor niet (blijvend) effectief. Zelf ben ik inmiddels in behandeling bij de GGZ vanwege perfectionisme, somberheid, boosheid, spanning en zorgen (officiële diagnose: 'gegeneraliseerde angststoornis'). Ik hoop dat deze behandeling mij gaat helpen en daarmee ook mijn relatie, maar heb in dat laatste helaas steeds minder vertrouwen. Ik vermoed dat bij mijn partner sprake is van ADHD-I, maar hij reflecteert niet op zichzelf en ziet zijn eigen aandeel in onze relatieproblemen dan ook niet. Als ik geen dochter zou hebben, zou ik deze relatie zeker verbreken. Maar vanwege mijn dochter vind ik dat ik er alles aan moet doen om de relatie indien mogelijk toch nog te verbeteren. Ik weet alleen niet hoe lang ik het nog moet blijven proberen. Voor haar wil ik het beste of in elk geval de minst slechte keuze maken, ik wil haar niet schaden. Wat is (waarschijnlijk) het beste voor haar: deze relatie toch nog een kans geven of uit elkaar gaan? En hebben jullie tips voor beide scenario's?

Ik ben een nieuwe partner van een vader met 2 kinderen van 13 en 14 jaar uit. Wij willen graag gaan samenwonen. Op dit moment woont vader in hetzelfde dorp als moeder en kunnen de kinderen met de fiets op wisselmomenten zich verplaatsen. Echter willen we gaan wonen in mijn woonplaats. Dit betekent dat ze voortaan afhankelijk worden van onze autoritjes. Uiteraard zijn we ons ervan bewust dat wij ervoor kiezen ok te gaan. Dus zorgen wij er ook voor dat zij er zo min mogelijk last van hebben. De moeder van de kinderen is op de hoogte en steunt ons, maar geeft wel aan het lastig te vinden voor de kinderen. Wij willen het binnenkort gaan vertellen aan de kinderen. Hebben jullie tips hoe we dit kunnen vertellen en wat we eventueel kunnen doen om het zo fijn mogelijk te maken voor hen? Alvast super bedankt!

Mijn man en ik liggen sinds kort in scheiding. Deze week hebben ze hun eerste week bij papa. Onze zoon heeft vanmorgen een hele moeilijke ochtend gehad en gaf uiteindelijk aan dat het was, omdat hij mij (mama) mist. Helpt het hem als ik hem vanavond bijvoorbeeld mee in bed kom leggen? Of mee kom eten? Of juist niet. Mijn (bijna ex-) man vindt dat prima. Groetjes..

Beste lezer, Zo’n 4,5 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Wij hebben samen een prachtige dochter van nu 7 jaar. Co-ouderschap is nooit een optie geweest, omdat hij dat niet kan (financieel niet en qua woonruimte niet). Onze dochter ging om het weekend naar hem toe, maar ook dat werd op een gegeven moment minder (hij ging steeds vaker afzeggen en kwam afspraken niet na). De situatie nu is zij haar vader sporadisch ziet en wisselend spreekt (soms belt hij een paar dagen achter elkaar en dan weer 1-1,5 week niet). Wat ik heel verdrietig voor haar vind. Ik merk de laatste weken dat ze angstiger is en nog meer aan mij hangt dan normaal. Ze wil ook niet meer logeren bij mensen die vertrouwd zijn, zoals mijn zus en opa & oma). En ze komt bijna iedere nacht bij mij liggen, wat ok is, want blijkbaar heeft ze dat nu nodig. Nu zou ik in mei mogelijk naar een bruiloft van mijn petekind gaan in het buitenland (zonder dochter). Dat valt precies samen met het eerste dansoptreden van dochter. Ik heb hier met haar over gesproken en ze was heel verdrietig en teleurgesteld. Ze begint er regelmatig weer over. Haar vader gaat sowieso niet. Ik ben bang voor wat het met haar doet als ik er niet bij ben en twijfel over naar de bruiloft gaan. Het lijkt misschien ‘maar’ een optreden, maar voor haar is het wel belangrijk. Is dit een teleurstelling waar ze mee om moet leren gaan of denken jullie dat mogelijk grotere gevolgen kan hebben? Ik hoor graag wat jullie hiervan vinden.

Ik ben bijna 2 jaar geleden gescheiden. We hebben drie kinderen. Twee meiden van 13 en 8 en een jongen van 11. Ik heb co-ouderschap met mijn expartner dat gaat goed. De wisselmomenten zijn op de vrijdag en ik zie mijn expartner daarbija niet. Ik heb ongeveer 10 maanden alleen gewoond met de kinderen, eerst in ons ouderlijk huis, daarna in mijn eigen woning. Mijn expartner is ook verhuisd. Ongeveer 10 maanden na de scheiding heb ik een nieuwe vriend gekregen. Hij is rustig geïntroduceerd en na gelang de vraag van de kinderen kon hij vaker komen en uiteindelijk is hij de hele week bij ons wanneer de kinderen er ook zijn. Alle kinderen hebben leuk contact met mijn vriend. Ze maken lol en hebben leuke gesprekken. Nu ongeveer 8 maanden verder krijgt mijn oudste dochter moeite om naar mij toe komen, ze geeft aan dat het fijner is bij haar vader. Ik heb het vermoeden dat dit mede komt doordat mijn expartner mijn oudste dochter zijn kant en verhaal van de scheiding heeft verteld, welke niet allemaal op de waarheid berust zijn. Ook geeft ze aan het lastig te vinden om 10 km te fietsen om naar mij toe te komen en niet dicht bij haar vriendinnen te wonen. Ik hoop dat iemand mij kan adviseren wat ik het beste kan doen in deze situatie.

Ik weet dat ik wil scheiden en dat dat de beste oplossing is maar mijn kinderen zullen dat anders zien. Hoe bereid je dat gesprek voor? Ik weet dat met verdriet en boosheid is en ik denk dat ik dat niet samen kan doen met mijn partner. Maar hoe vertel je dit? Zeg je al wat en hoe of laat je de bom barsten en laat je de gevoelens komen? Ik ben daar bang voor?

Wij hebben kort geleden besloten te gaan scheiden, onze pubers weten dat nog niet. (15, 17 en 19 jaar). Ze weten wel dat we al heel lang in relatietherapie zijn en dat het niet zo goed gaat. Nu hebben we nog niet duidelijk wie waar gaat wonen en hoe dat er precies uitziet. Is het belangrijker dat we hen zsm op de hoogte brengen en volgen details dan later? of geeft dat teveel onrust en kunnen we beter eerst zorgen dat we zelf weten wie waar woont etc. Ik hoor graag jullie ervaringen.