Goeiemorgen, wat fijn als je mee wilt denken over het volgende: mijn zoon wordt over een paar weken 9 jaar. Gister deed zijn vader een voorstel waarvan ik twijfel of dat wel goed is voor onze zoon. Zijn vader stelt namelijk voor om de dag op te delen; onze zoon is in de ochtend dan bij mij, na schooltijd gaat hij naar zijn vader om het met hem te vieren en zijn nieuwe gezin en eet dan waarschijnlijk daar en na het eten komt onze zoon weer bij mij. Het lijkt mij niet fijn voor onze zoon om op zijn verjaardag te heen en weren, maar ik ben er ook (nog) niet aan toe om de verjaardag te vieren met de nieuwe vriendin van zijn vader. Mijn idee is om het als ouders en kind samen te vieren, maar zijn vader denkt dat dat onze zoon verwarring geeft en dan gaat hopen dat het weer goed komt tussen zijn ouders. Ik wil graag het juiste doen voor onze zoon, maar ik wil ook niet dat hij zijn eigen wensen opzij zet uit loyaliteit naar een/beide ouder(s). Wat zou jij adviseren?

hallo, ben mama van 2 jongens van 10 en 7 en ik ben nu 4 jaar gescheiden, direct na de scheiding is mn ex man met zn nieuwe vriendin gaan samenwonen. en ik met mn 2 jongens in een eigen woning ze zien hun vader om het weekend dan slapen ze bij hun 2 nachten. steeds vaker komen ze gefrustreerd thuis omdat mn ex zn vriendin(zelf geen kinderen) heel kwaad over mij praat waar de kinderen bij zijn echt met scheldwoorden en dat ik n slechte moeder ben en niet kan opvoeden. hun vader zegt daar niks over . ze willen dan ook eigenlijk liever niet mee daar heen wel naar papa maar niet naar zn vriendin , hebben jullie soms tips hoe ik de kids toch positief naar papa kan krijgen? als ik trouwens aan mn ex vraag of hij met de jongens hier over wil praten krijg ik niet echt respons van hem maar wel hele lelijke berichten van zn vriendin over de app die ik daarna dirrect geblokeerd heb. mn jongste bijna 8 zou graag met iemand praten die ook die ervaring heeft gehad maar ik zie dat jullie leefdtijds grens hoger is? bedankt alvast

Hallo allemaal, Sinds een paar maanden zijn de vader van mijn kinderen (4 en 7 jaar) gescheiden. We hebben een co-ouderschap en het gaat eigenlijk best goed. We wonen dicht bij elkaar en de kinderen zien ons bijna even veel. Ook doen wij nog best veel dingen samen. Dat lijken de kinderen erg fijn te vinden en wij vinden het ook leuk om dingen te doen als gezin. Uiteraard spelen er nog best wel moeilijkheden tussen ons, maar die bespreken we als de kinderen er niet bij zijn. Ook onze omgeving heeft hier een kritische kijk op, omdat zij vinden dat we de kinderen in verwarring brengen door veel samen te zijn. Mijn vraag aan jullie is... zouden jullie het verwarrend vinden en hoop krijgen als jullie nog veel samen zouden doen? En welke tips kunnen jullie mij geven in deze situatie?

Hallo! wat fijn dat ik hier een vraag mag stellen. Ik heb een dochter van net 6 jaar. Zonder mij in te lichten is mijn dochter voorgesteld aan de nieuwe vriendin van papa met haar dochtertje van 5. Leuk dat papa weer een nieuwe vriendin heeft, maar nu bleef ze gelijk een heel weekend met haar dochtertje bij papa. Ze sliepen daarom ook gelijk maar met zn allen op 1 hele kleine slaapkamer want papa heeft maar 1 slaapkamer in zijn minihuisje. Ik vond het heel erg veel in 1x. Ze was niet voorbereid en kwam thuis met verhalen dat papa gaat samenwonen en dat ze nu grote zus is. Ik was nogal geschrokken en vind het niet fijn als zij met zijn vriendin en hem op 1 slaapkamer slaapt. Hoe ervaar je zoiets als kind?

Ik ben vader van twee jongens, die sinds een paar maanden 1 keer per 14 dagen van zaterdagmiddag to zondagochtend bij mij zijn. Mijn jongste zoon van 9 jaar heeft ADHD en mijn oudste zoon van 12 jaar voelt zich te verantwoordelijk voor hem en zegt dat hij allerlei dingen moet regelen en dat dat hem erg moe maakt en dat hij daarom niet meer bij mij wil blijven slapen. Ik kom er echter nog niet achter welke dingen hij denkt te moeten regelen en of ik hier iets aan kan doen om hem te helpen. Hij verteld er alleen wat over als zijn moeder er bij is. wat kan ik het beste doen om hiermee om te gaan?

lieve allemaal, ik ben erg benieuwd naar jullie kijk op mijn "probleem". mijn dochter van 15 gaat nu al 3 jaar lang week op week af tussen haar vader en mij. nu heeft zij aan gegeven dat zij dit niet meer prettig vindt. ze wilt zelf aangeven wanneer ze bij een van ons wilt zijn. ik vind dat haar vader en ik haar daar in vrij moeten laten. en heb haar ook verteld dat het helemaal goed is wat zij wilt doen en dat ik haar begrijp. haar vader zegt bijna het zelfde. hij zegt er o.a wel achter aan dat hij haar erg gaat missen als ze er niet is en dat hij hoopt dat ze niet langer bij mij is dan bij hem. hier heeft zij het natuurlijk erg moeilijk mee. zij voelt het als een druk als haar vader zo tegen haar praat. ik heb al met haar vader gesproken, maar helaas lijkt hij niet te stoppen met dit soort opmerkingen. ik begrijp zijn gevoelens wel hoor, maar ik vind het niet terecht dat uit ze uitspreekt naar haar. hebben jullie misschien nog meer ideeën hoe ik het voor haar makkelijker kan maken? al vast enorm bedankt!

Hallo, wat fijn om van ervaringsdeskundigen te kunnen horen wat zij mij zouden adviseren! Ik heb 3 kinderen tussen 7-9 jaar. Ik heb 2 jaar een relatie. Mijn vriend en ik willen gaan gaan samenwonen. De kinderen hebben vanaf kerst in zijn huis hun eigen kamer kunnen bedenken, De kamers zijn klaar en ze slapen er liefst elke dag. Vanaf kerst hebben we er regelmatig het weekend geslapen (het huis staat 500 meter bij ons vandaan). Hun vader is boos dat ze daar slapen (hij haat mijn nieuwe vriend, omdat hij hem als oorzaak ziet van onze scheiding). De kinderen blijven wel vragen om slapen bij mijn vriend, dus of hij zegt er niet steeds iets van of ze trekken hun eigen plan of het is loyaliteit (al geef ik ze heel duidelijk de keuze hierin en als 1 van de 3 niet wil, gaan we niet). Nu willen we eigenlijk rond de zomer gaan samenwonen. Hoe zouden jullie dit met hen communiceren? Wetende dat hun vader hier ook wat van vindt en tegen hen gaat zeggen. (NB:het huis is vlakbij; school, sport, afstand van vaders huis blijven gelijk)

Mijn zoon van 13 is door onhoudbaarheid bij mij 3 jaar geleden bij vader min of meer afgezet. Nu is het contact heel moeizaam. Hij geeft aan dat hij geen zin heeft om mij te willen zien (ik weet niet duidelijk wat zijn redenen zijn of wat ik fout doe), toch blijf ik hem berichtjes sturen en bellen vragen hoe het gaat. Dan reageert hij normaal. Maar afspreken wil hij niet. Zou ik hem met rust moeten laten, of juist af en toe iets sturen. Waar het mij om gaat is dat ik er altijd voor hem ben en ik ondanks de situatie wel van hem hou.

Hi, Ik heb 2 zoontjes van 6 & 7. Beide in Australia geboren (vader is Australisch) wij zijn nu sinds begin 2015 uit elkaar. Vader is nig een tijd in Nederland geweest maar heeft uiteindelijk toch besloten om weer naar Australië te gaan. Het gevolg daarvan is dat de kinderen hem al vanaf zomer 2015 niet meer in het “echt” hebben gezien. Het contact tussen ons is zeer moeizaam. Ik moet overal toestemming voor vragen en krijg dit niet. Wat tot gevolg heeft dat er nu een rechtszaak loopt met eenhoofdiggezag. De datum hiervan is nog niet bekend. Vader wilde ineens praten met de kinderen via een tolk (hij spreekt geen Nederlands en de jongens zijn het Engels verleerd verstaan wel maar spreken bijna niet) voordat de rechzaak tot vervangentoestemming voor de verhuis nodig was. Ik heb hier toen een stokje voor gestoken omdat het heel veel stress gaf bij de mannen toen (5&6) vader toont eigenlijk geen interesse tenzij het gaat zoals dat vader het wilt. Mijn vraag? In hoeverre moet ik het contact afhouden/herstellen? Dank jullie!!

Hi, Ik heb een dochter van 5 en ben 2 jaar geleden gescheiden. Mijn dochter woont bij haar moeder en is op vrijdag en om het weekend bij mij. Sinds een klein jaar heb ik een vriendin, met een zoontje van 6 en de moeder van mijnen dochter heeft sinds een paar maanden een relatie en is sinds kort zwanger van een tweeling. Ik vraag me af hoe mijn dochter dit ervaart en wat ze er van vindt en over denkt. Daar zij zelf hier niet heel spraakzaam over is en ik het lastig vindt om er over te beginnen, hoor ik graag van jullie hoe ik dit het beste kan aanpakken. Met vriendelijke groet.