Hi Allemaal, wij zijn op het moment in scheiding, echter weet ons zoontje van 6 dit nog niet. Hij merkt natuurlijk wel dat er spanningen zijn. Doordat ik de keuze heb gemaakt om te gaan scheiden sta ik er in dit geval alleen voor en krijg ik geen steun van de vader om het ons zoontje te vertellen dat mama en papa uit elkaar gaan, omdat ik degene ben die dit dan heeft veroorzaakt. Hoe pak ik dit aan, hoe vertel ik ons zoontje dat wij gaan scheiden.

Mijn ex partner en ik zijn al 10 jaar uit elkaar, onze dochter is nu 13. In deze afgelopen 10 jaar is ze vooral met haar vader al een aantal keer verhuist. Bij mij was steeds haar stabiele plek en huisje. Echter woon ik in een erg duur en klein huurhuis, nu is er iets nieuws op mijn pad gekomen, groter en goedkoper. Toen ik hierover begon gingen alle hakken in het zand en was het een "hard-no, je bekijkt het maar met je nieuwe huis!!" De bedenktijd is niet heel lang en in een stad als Amsterdam moet je kansen gelijk grijpen. Hoe moet ik dit nu verder aanpakken, want ik wil graag naar haar luisteren en haar stabiele haven blijven. Mocht dit nieuwe huis door kunnen gaan dan, wil ik er voor gaan. Hoe pak ik dit pedagogisch verantwoord aan?

Mijn dochter van 16,5 loopt aan tegen de manier van communicatie en omgang van haar vader. Precies die zaken waarom ik van hem gescheiden ben. Ik vind dat zij in gesprek met haar vader ‘moet’ gaan om aan te geven hoe zij zich voelt. Zodat hij ook weet hoe zij zich voelt en hij mss iets kan veranderen. Ik weet al dat dit een heel lastig gesprek gaat worden, en wil haar zo goed mogelijk ondersteunen/ supporten. Ik kan haar niet helpen tijdens dat gesprek. Maar wel in de aanloop er naar toe? Ik dacht mss haar eerst een brief laten schrijven? Zij maakt geen aanstalten om hier stappen in te nemen maar klaagt wel bij mij over haar vader. En ze kan niet zomaar 100% van de tijd bij mij wonen, zonder dat vader weet van haar gevoelens. Hebben jullie tips waar ik mee verder kan?

Ik ben recent gescheiden. Onze kinderen, 15 jaar en ouder wonen fulltime bij mij. Er zijn gezien hun leeftijd en hun wensen geen vastomlijnde afspraken vastgelegd over wanneer de kinderen bij hun vader zijn. De jongste van onze kinderen heeft moeite met haar vader en direct na de scheiding bij haar vader aangegeven dat zij liever niet steeds contact met hem wil, dat ze ruimte nodig heeft voor haar eigen persoonlijke ontwikkeling. Hoe ga ik hiermee om? Mijn eigen contact met mijn ex loopt niet makkelijk, voornamelijk via korte app-berichtjes.

'Hoi, Ik ben vader van 2 kinderen van 7 en 9 jaar oud. Wij zijn anderhalf jaar geleden gescheiden en sindsdien heb ik weinig contact met de moeder van de kinderen. Onze kinderen leven 50% van de tijd bij mij en de andere helft bij haar. Zij heeft een ander leven dan ik en wij praten niet met elkaar. We overleggen bijna niks en hebben al moeite om met elkaar in 1 ruimte te zijn. Zij als ik praten niet slecht over elkaar waar de kinderen bij zijn. Ik stimuleer hun om te blijven vertellen wat ze willen vertellen over wat ze mee maken bij mama. Als ze iets vertellen ben ik blij dit te horen en geef ze complimenten en probeer blij met ze mee te voelen. De kinderen vertellen niks over wat ze mee maken bij mama. Ze vertellen ook niks over haar nieuwe partner. (ik vraag er ook niet meer om) Als wij samen zijn, is er voelbare spanning. Ik denk dat ze ons niet willen belasten en dat ze niet in een loyaliteitsconflict terecht willen komen. Is het op lange termijn voor onze kinderen belangrijk dat wij wel door een deur moeten kunnen? Of is het ergens oké als dit niet lukt en wij daar naar hun toe eerlijk zijn, maar dat dit niet af doet aan onze liefde voor hun? Moeten wij als ouders willen om samen naast elkaar te zitten bij een voorstelling? Is het voor de kinderen belangrijker dat wij met al die spanning toch samen proberen een verjaardag samen te vieren of is het beter om te erkennen dat dit niet gaat en daardoor dit niet doen? Moeten wij als ouders blijven proberen samen te werken?

De vader van mijn kinderen appt hun meerdere keren per week dat hij ze mist als ze bij mij zijn. Zelfs als ze net bij hem weg zijn en slechts een uur bij mij zijn appt hij al dat hij ze mist. Ook als we op vakantie zijn bericht of belt hij elke dag dat hij ze mist. Ik krijg het gevoel dat dit een flinke last is op hun schouders, en dat ze het gevoel hebben hem te móeten missen.

Als ik mijn kinderen (9 en 4) vraag naar of ze het moeilijk vinden dat papa en mama gaan scheiden, krijg ik daar meestal alleen een “nee” op terug. Welke vragen helpen om het goede gesprek te hebben? Hoe weet ik of ze ergens tegenaan lopen? Hoe voorkom ik dat ze gewenste antwoorden geven?

Ik heb twee dochters (11 en 14) en ik leef sinds een half jaar gescheiden. Mijn dochters willen mijn nieuwe vriendin en haar kind nooit zien en ik mag niet samenwonen totdat zij het huis uit zijn. Doe ik dat wel, dan willen zij mij nooit meer zien. Het samenwonen zou ik graag volgend jaar gaan doen en het liefst een samengesteld gezin worden. Ik wil de gevoelens van mijn kinderen serieus nemen, maar ik wil mij ook niet beperken in mijn eigen geluk. Hoe ga ik hier mee om?

Hoi! Mijn ex partner en ik zijn uit elkaar sinds aug 2025, althans toen is hij verhuisd. Onze kinderen zijn 4 en 8 jaar. Hun hebben we het mei 2025 verteld. Onze dochter van 8 jaar heeft het er best moeilijk mee. Praat er wel met ons over, maar haar grootste wens blijft dat wij weer samen komen. We zijn wel open en eerlijk naar haar toe dat dat niet gebeurd maar lopen wel tot het volgende dilemma aan. Mijn ex en ik hebben geen ruzie en hebben goede verstandhouding. Voor de kinderen vinden we het fijn om gezamenlijke momenten nog met zijn 4en te doen en kiezen er dus bewust voor om bv sinterklaas, kerst, oud&nieuw, verjaardagen samen te vieren. Dit gaat ook zonder spanning en kan gewoon gezellig zijn. Ook onze dochter geeft aan dat ze het fijn vindt om met zn 4en dingen te doen, ook bv wel eens samen eten als dat zo uitkomt. Maar in hoeverre is dit goed voor haar hoe we dit doen? Krijgt ze niet teveel hoop door deze gezamenlijke activiteiten? En zijn we door dit te doen wel duidelijk naar haar dat het wel definitief is? Of kunnen we beter eerst meer afstand nemen zodat het sneller went? Ik hoop graag wat reacties te horen :)

Hallo, De kinderen (6 jaar en 2 jaar) gaan voor de 1ste keer bij papa slapen. Papa heeft hierover niks verteld, maar ik vind het nogal wat om hierover niks tegen de kinderen te zeggen (voor te bereiden). Vader en ik zijn al 2 jaar uit elkaar. Graag wil ik advies hierover: Moet ik de kinderen iets vertellen dat ze bij papa gaan slapen? Zo ja hoe dit het beste aan te pakken? Groetjes, Ilona