Hoi allemaal, Mijn ex-partner en ik zijn nu 4 jaar uit elkaar. De band tussen mijn dochter van 13 en haar vader is nooit heel goed geweest. Ze gaat al langere tijd met tegenzin naar haar vader. Ze gaat om het weekend naar haar vader samen met haar zusje. Begin oktober kwam ze op vrijdag huilend uit school dat ze echt niet wilde gaan dat weekend. Haar vader was toen al bij mij thuis en wachtte op haar zodat ze met hem mee kon. Ze heeft toen alles aangegeven waarom ze niet wil gaan. Ze geeft aan dat haar vader snel boos wordt, haar zusje voortrekt, hij niet naar haar luistert en dat ze liever bij haar moeder is. Dat weekend is ze niet gegaan. En was zichtbaar opgelucht. Ze vrolijkte helemaal op. De keer erna is ze 1 nacht gegaan. Dit wilde ze zelf. Maar ze had er z’n stress van dat ze lichamelijke klachten had. Maar is toch gegaan. Dit weekend heeft ze aangegeven niet te willen gaan. Haar vader vind dat we haar moeten dwingen en ze zich er maar overheen moet zetten. Ik vind dat we een tussen weg moeten zoeken die voor haar prettig is. Bv alleen zaterdag overdag en daarna weer naar mij. Maar hij wil dit niet. Hebben jullie advies?

Hi allemaal, Wat hielp jullie om een goede band met jullie stiefouder op te bouwen? En wat kan ikzelf hieraan doen? Situatie: Mijn vriend heeft een dochter van 15. Helaas vind ze mij helemaal niet aardig. Mijn vriend praat veel met haar. En heeft haar in het begin enorm vrij gelaten in wat zijn dochter voelt en wilt. En geen contact opgedrongen tussen haar en mij. Ze vluchtte dan vaak weg naar een vriendin, of ik ging naar huis voordat zij weer thuis kwam enz. Elkaar ontlopen… Haar ouders zijn al 4 jaar uit elkaar. Co ouderschap van 50/50. En haar vader en ik zijn nu bijna 2 jaar verder… Ik snap heel erg dat een scheiding niet leuk is. En dat ze mij misschien niet tof vindt, al kent ze me in die 2 jaar helemaal niet. En denk ik dat ze een vooroordeel heeft en onverwerkte pijn van de scheiding. Ik snap misschien ook wel, dat ze het niet leuk vindt dat ik 28 ben en haar vader 40. Maar ik krijg geen eerlijke kans van haar. Het enige wat ik wil is dat mijn stiefdochter mijn aanwezigheid tolereert/mij accepteert. Zodat ik af en toe bij mijn partner kan komen slapen, kan langskomen en niemand hoeft weg te vluchten enz. We hoeven echt geen beste vriendinnen te worden. Ik zit met mijn handen in het haar. Wat kan ik doen? Want zo is het voor niemand fijn…

Ik ben de nieuwe partner van hun vader. Op dit moment zijn wij bezig de kinderen meer bij ons te krijgen. Dat is ook hun wens anders waren we er ook niet aan begonnen. Ze vragen het ook al jaren om vaker te komen. Echter hun moeder houd alles tegen, communiceert niet beslist zelf op welke sport club de kinderen komen, maar houd er dan geen rekening mee dat wij hen niet kunnen brengen/ halen ivm met te grote reistijd. En plaatst de kindjes tussen hen in en maakt ons de boe man. Maar wat zeg je wel en wat zeg je niet tegen hun. Ja het geruzie is onze zaak. Maar de kinderen zijn niet gek en merk dat ze het ook wel prettig vinden dat we bepaalde dingen wel tegen hun zeggen. Maar de vraag is wat zeg je wel en wat zeg je niet. Zeker als de kinderen om wat vragen. Wij ook graag willen maar moeder houd alles tegen.

Ik heb een vriend en hij heeft net als ik 2 kinderen. Zijn zoontje van 4 jaar was eerst heel erg open, maar we merken dat hij het nu steeds lastiger vindt en zich afsluit. Inmiddels is hij 5 jaar en lijkt hij in conflict te zijn tussen mij en zijn moeder. Ik zeg nooit iets slechts over zijn moeder en ben juist positief. Aan de andere kant lijkt dit minder goed te gaan. Wij hebben al uitgelegd dat ik nooit zijn mama kan zijn en dat hij mij meer mag zien als een tante erbij. Hoe kan ik hem nog meer helpen?

Eind van de zomer hebben we onze kinderen van 8 en 4 verteld dat we gingen scheiden. Daarna ben ik op zoek gegaan naar eigen woonruimte waar ik nu een paar weken woon. Ik ben blij dat de kinderen hier graag komen en hoop dat ook dit snel als een thuis voor ze gaat voelen. Inmiddels heeft mijn ex een nieuwe relatie en nodigt hem daar uit als de kinderen slapen. Ook wil ze hem voorstellen aan de kinderen. Ik denk dat het te vroeg voor ze is om hem in hetzelfde huis uit te nodigen of om hem nu al voor te stellen. Ik zou de kinderen voorlopig een tijd rust willen gunnen om aan de situatie te wennen. Maak ik me te veel zorgen?

Mijn dochters zijn 15 en 14 en hebben al van kleins af aan te maken met co-ouderschap van hun vader en mij. We hebben beide weer nieuwe partners en hij heeft er een dochtertje bijgekregen met zijn partner. 2 jaar geleden gaf mijn jongste dochter aan dat het haar meer rust zou geven als ze meer in 1 huis zou wonen, bij mij. Ze heeft ADD, haar hoofd loopt snel over, ik denk dat dat meespeelt. Ze heeft het gevoel niet een huis te hebben, omdat ze constant van huis naar huis gaat ( we hebben week op, week af). We zijn dat gesprek samen aangegaan met haar vader, maar hij wil er niks van weten. Hij reageerde heel verdrietig en barstte telkens in tranen uit als hij onze dochter zag. Bang om haar kwijt te raken. Zij heeft zich daar ontzettend rot onder gevoeld , en nog steeds. De situatie is eigenlijk niet veranderd, het lijkt allemaal weer "normaal", maar eigenlijk is het een soort taboe geworden. De meiden hebben zelfs aangegeven minder te willen wisselen, dus we proberen nu 2 om 2 weken uit. Maar ik weet van mijn jongste dochter dat zij dit niet wil. Ze gaat hierin mee om geen gezeur te krijgen. Ze uit zich niet meer, want het heeft geen zin, en ik maak me erge zorgen om haar. Ik heb zelf ook het gevoel dat ik enorm tekort schiet hierin. Ik wil graag dat ze zich goed voelen bij ons beide, en probeer te hele tijd te bemiddelen, wat mij eigenlijk ook opbreekt. Ik weet niet goed meer wat ik moet doen, wie heeft hierin tips?

Mijn dochter is vanavond heel resoluut. Ik ga niet met papa mee nadat papa boos is geworden omdat zijn ego is gekrenkt omdat zn dochter niet zo enthousiast was om papa te zien en niet bij mama weg wilde. Vervolgens heb ik haar moeten vertellen dat dit de afspraak is die er is gemaakt en dat we volgende week als ze terug wis we samen hier naar gaan kijken. Inmiddels is mijn moederhart gebroken en heb ik haar tegen haar wil in meegekregen met haar vader.. Wat kan ik doen om mijn dochter hierin goed te ondersteunen, niet tegen de regels in te handelen en haar het gevoel te geven dat ik haar begrijp en snap en en en....

De kinderen (11 en 14) hebben een paar weken geleden te horen gekregen dat we uit elkaar gaan. De oudste geeft hier nog geen woorden aan, en is de boodschap nog vol aan het verwerken. Meer terugtrekken, stiller, wel afspreken met leeftijdsgenoten zoals daarvoor ook het geval was. De jongste stelt meer vragen, gaat iets meer op in de dag en is soms verdrietig. Wij als ouders hebben goed contact onderling. Ik kijk naar een ander compactere woning en vraag me af wanneer ik hun mee kan nemen in deze plannen? Ik heb misschien een op het oog in onze woonplaats, niet ver van nu. Alleen vraag ik me af, is dit te snel om te horen, met name voor de oudste? Die nog zo de boodschap aan het verwerken zijn?

Hallo allemaal, Hier heb ik een dochter die haar vader mist. Maar vader is heel onvoorspelbaar en zorgt niet voor stabiliteit. Ze gaat nu om het weekend met haar broers en zus naar hem toe. Maar elke keer gebeurdt er wel iets waardoor ik ze op moet halen. Of vader zegt af. Nu besloten dat ze vader voorlopig niet ziet. Maar doe ik hier goed aan of niet. Ze mist hem wel maar kan nu ook niet de spanning en de onvoorspelbaarheid aan. Waardoor ze nu al een aantal dagen ook bijna tot niet naar school is geweest.

Mijn partner en ik hebben besloten om uit elkaar te gaan. We hebben nog weinig geregeld voor de scheiding. De kinderen hebben we ook nog niet ingelicht, alleen mijn ouders en zijn ouders. Ik merk dat ik er enorm tegenop zie en er heel veel moeite mee heb om het de kinderen te vertellen. Ik weet niet hoe ze gaan reageren. Mijn oudste zoon (12) heeft wel eens vertelt thuis dat er veel kinderen in zijn klas zijn die gescheiden ouders hebben en hij hoopt dit niet mee te maken. Door dit soort opmerkingen merk ik dat er een schuldgevoel opkomt en angst. Het voelt egoïstisch. Het gesprek wordt op deze manier ook elke keer uitgesteld en iedere keer is er iets waardoor het niet lukt. Wellicht hebben jullie tips om hier mee om te gaan en hoe een dergelijk gesprek aan te gaan met de kinderen.