Mijn dochter van 7 jaar heeft moeite met de scheiding. Dat is nu 2 jaar geleden. We hebben een co-ouderschap en vader en ik wonen dicht bij elkaar. Als ze bij papa is, mist ze mij en andersom. Ik wil haar graag helpen. Wat kan ik het beste doen?

Hoi ik heb een zoon van 11 en die wil niet meer naar zijn vader en zijn vriendin. De vriendin bepaalt daar de regels. Mijn zoon heeft geen goede band met haar en de vader begrijpt zijn zoon van 11 niet . Wat kan ik hier aan doen ? Ik zit er heel erg mee .

Hallo allemaal, fijn dat jullie er zijn omdat ik graag jullie menig waardeer! Ik ben gescheiden en heb twee kinderen, dochter 16 en zoon 12, samen heb ik met hun vader co-ouderschap. Ik ben opnieuw getrouwd na jaren samenwonen en verder leek alles prima.. mijn dochter pubert verschrikkelijk en er schuilt heel veel emoties, ik heb hulp gezocht en geleerd dat ik haar gevoel moet erkennen, ik probeer hier zoveel mogelijk rekening mee te houden!, ik probeer samen met haar vader te communiceren, samen een duidelijk lijn, of desnoods samen aan tafel.. het gaat helaas niet,het is lastig echt ook puber gedrag (alles laten slingeren, beloftes niet nakomen enz..) en als ik wat van zeg is het “gezeik” en dan wil ze bij haar vader wonen, zolang ik niet “zeik” blijf ze maar dan moet ik haar met rust laten, en ze is behoorlijk grof,ik zeg altijd als je mij nodig heb ben ik er of altijd voor een luisterende oor...ik wil haar niet laten vallen,maar is pittig..ook zij krijgt hulp.. maar het lijkt alleen maar erger te worden, ik wil haar graag helpen. Wat zouden jullie fijn hebben gevonden in zo'n situatie?

Hi ervaringsdeskundigen, wat fijn om ook hier mijn vraag eens te kunnen stellen, want wat kan het toch complex zijn allemaal he. Zelf ben ik al een aantal jaren bonusmoeder van twee schatten van kinderen. Nu merken we de laatste tijd dat de manier van opvoeden bij de vader anders verloopt dan bij de moeder. Nu ontkom je hier bijna niet aan, want ieder geeft daar toch zijn eigen invulling aan, maar soms zijn de twee ‘werelden’ wel heel erg verschillend van elkaar. Met name de manier waarop er met de kids wordt gecommuniceerd. Bij de een ligt de nadruk op de positieve dingen en kan er open worden gesproken over de nieuwe partners, bij de ander is er vaak een negatieve benadering en is er zeer gesloten houding mbt het mogen praten over de nieuwe partner, alsof deze niet bestaat. Hoe zijn jullie ervaringen met de twee ‘werelden’ die ontstaan na een scheiding en welke tips en adviezen hebben jullie hiervoor? Super bedankt alvast!!

Ben al jaren gescheiden met een week om week co-ouderschap. Dit loopt al jaren goed. Een week fijn samen met de kinderen met alle focus op hen en in de week dat ze bij hun moeder zijn ben ik bij mijn nieuwe vriendin die in een andere plaats woont en praktisch niet naar mij kan reizen. Helaas is een van de kinderen (16jr) door een conflict met zijn moeder door haar op straat gezet en wil ze hem er niet meer in. Natuurlijk kan hij nu bij mij terecht maar als volgende week de andere kinderen weer naar hun moeder gaan, wat dan? Als ik dan dagen naar mijn vriendin zou gaan? Praktisch zijn zaken wel te regelen (eg eten, was, etc) maar gezien de afwijzing die hij van zijn moeder gehad heeft vraag ik me af hoe het emotioneel over kan komen; De concrete vraag: zal hij (ook gevoelsmatig) begrijpen dat het ook voor mijn leven/ belangrijk is om bij mijn vriendin te zijn & dat ik er wel voor hem ben of zal hij dit toch als een volgende afwijziging ervaren? Wat denken jullie?

Sinds een jaar zijn de vader van mijn kinderen en ik uit elkaar. Helaas bleek er al een jaar een ander in het spel en werden de kinderen na een maand ook aan haar voorgesteld. Ik heb zijn nieuwe vriendin onlangs ook ontmoet en ik hoop dat het hierdoor iets makkelijke wordt voor mijn kinderen om hier mee om te gaan. Vooral de oudste vindt h et heel moeilijk en wil niet geconfronteerd worden met de nieuwe vriendin van zijn vader en mij. Nu zit ik dus met een dilemma. Komende zaterdag moet mijn zoon voetballen en ik wil graag gaan kijken (ze zijn nu bij hun vader). Ik heb dit aangegeven bij hun vader, maar kreeg te horen dat hij al met zijn vriendin en mijn zoon heeft afgesproken dat zij komt kijken. Ik wil eigenlijk ook gewoon kunnen gaan kijken maar wil mijn zoon niet overvallen hiermee en ga nu denk ik dus maar niet kijken. Hoe ga ik hiermee om en hoe kan ik het makkelijker maken voor hem? Ik heb al aan hun vader voorgesteld om er een keer samen met de kinderen hier over te praten.

Mijn partner is (het ging helaas al niet goed) plotseling vertrokken en ruim 200 km verder gaan wonen. De kinderen 2 en 5 wonen bij mij. Mijn partner wil ze graag om t weekend en dat we allebei naar een punt halverwege rijden. Mijn werk brengt weekenddiensten met zich mee. Ik ben dan beide weekenddagen tussen de 4-10 uur afwezig en verder bereikbaar en dan moet ik binnen 30 min er zijn. En ik werk om de week op.vrijdag. wat is fijner denken jullie: dat ik om de vrijdag de kinderen brengen naar ong halverwege en ze het weekend daar zijn. Dan doe ik dienst en kan ze niet halverwege weer ophalen mijn ex zal ze moeten brengen. Als.ik ze om de vrijdag breng werk ik dus de andere vrijdag en moet er opvang komen. Wat is fijner? Zelf brengen en opvang op de vrijdagen dat de kinderen bij mij zijn? Of tegen mijn ex zeggen dat ze de kinderen op vrijdag moet ophalen in hun woon plaats en dat ik ze dus vrijdagochtend gedag zeg ( vermoedelijk met hun koffer) naar de opvang/school breng. En dan ben ik vrij op de vrijdagen dat ik de kids heb

Een klein jaar geleden ben ik vanuit ons ruime huis met grote tuin en veel lieve mensen in de buurt naar een etage verhuist in de stad. De papa van mijn kinderen wilde perse in het oude huis blijven. De kinderen waren beide vooral op mij gericht en ik gunde ze een goede band met papa in het fijne huis. Ik heb een appartement gevonden en opnieuw ingericht (zodat ze in het huis bij papa niet ineens allemaal spullen wegwaren). Het nieuwe huis is een stuk kleiner, zonder tuin en zonder de vertrouwde mensen om ons heen. We zijn voor co-ouderschap gegaan. En nu loopt het heel anders dan verwacht. De kinderen voelen zich niet thuis in mijn huis. Mijn zoon van bijna zestien en dochter van elf geven beide aan liever vooral in het andere huis te willen wonen. Hun papa is een erg op zichzelf gerichte man is ( veel bezig met sport, werk en vriendin). Mijn zoon zit daar voornamelijk alleen op zijn kamer, mijn dochter krijgt meer aandacht. Ik denk dat het ook belangrijk is dat ik (evenveel) in hun leven ben. En ik wil ze niet missen. Meningen?

Ik ben 6 jaar geleden gescheiden, 2 kinderen toen 12 en 16 wonen (nog steeds) bij mij. Vader is vrij snel na de scheiding gaan samenwonen met nieuwe vriendin. Kinderen gingen om het weekend naar vader. Inmiddels heb ik 1,5 jaar een vriend. We zien elkaar alleen in het weekend. De contacten met mijn ex zijn goed en kunnen met elkaar en de kinderen bijv naar een diplomauitreiking of een verjaardag van de kinderen vieren. Mijn dochter, nu bijna 22 jaar, heeft nog altijd moeite met de hele situatie wat vaak tot botsingen leidt. Ik ben eigenlijk op zoek naar iemand of iets die ervaring heeft in het begeleiden van jong volwassenen (18 en 22). Ik kom alleen maar begeleiding van jonge kinderen tegen. Wat hadden jullie nodig op die leeftijd?

Mijn man en ik gaan scheiden. Wij hebben twee kinderen, de oudste op het middelbaar onderwijs in onze woonplaats, de jongste op het basisonderwijs in een plaats 25 km verderop. Wij willen co-ouderschap. Welke constructie voor de jongste is het 'minst schadelijk' ; van school halen en een nieuwe school zoeken in onze woonplaats (nog twee schooljaren te gaan) of de kinderen voor twee jaar uit elkaar halen en het ene kind bij de ene ouder in de woonplaats laten wonen en het andere kind in de plaats van de school laten wonen met de andere ouder? ? Derde mogelijkheid is de kinderen bij elkaar houden en in de ene week bij mama in de ene plaats, de andere week bij papa in de andere plaats. Welke belangen wegen zwaarder: de kinderen bij elkaar houden of de school van de jonste continueren? Alvast bedankt voor jullie reactues.