Ruim 5 jaar geleden ben ik mijn man tegen gekomen. Hij heeft uit een eerdere relatie 2 dochters (17 en 14). Ik heb het geluk dat we heel goed met elkaar overweg kunnen. Helaas is het contact tussen hun vader en moeder dramatisch slecht. Alles gaat via de app of mail. Mijn man zou dit graag anders zien maar moeders denkt hier anders over. Sinds een jaar of 2 heeft moeders een nieuwe relatie. Dit is allemaal heel erg snel gegaan en hij was er binnen 2 weken 24/7. De meiden hebben gelijk aangegeven dat ze dit wel heel erg snel vonden gaan en dat ze het zoals hun vader met mij had gedaan ( rustig aan elkaar wennen) veel prettiger vonden. Helaas stond hun moeder hier niet open voor en ze gaf aan dat zij het op deze manier wil doen. In de afgelopen 2 jaar liepen de meiden tegen meerdere dingen aan die ze niet prettig vinden. ( zoals, als hun aan het douchen zijn hij ook boven is) maar elke keer krijgen ze het antwoord dat ze zich maar aan moeten passen of er maar aan moeten wennen. Als ze dan bij ons komen moeten ze hun ei kwijt en ik ben ook echt heel blij dat ze dat bij mij kwijt kunnen, maar ik wil ze zooo graag helpen. Maar ik weet echt niet hoe. Ze gunnen hun moeder echt wel het geluk, maar niet op deze manier. Hoe kan ik de meiden het beste helpen of is alleen maar luisteren voldoende. Hoor het graag, want ik merk aan mezelf dat het aan mee vreet.

Sinds iets meer dan een jaar woont moeder met onze 2 jongens (6&8) op ca 1 uur rijden afstand. Ik ben tot nu toe iedere woensdag die kant op gereden, met de jongens geweest, blijven slapen, en dan donderdag naar school brengen en weer weg. Daarnaast om het weekend bij mij. Ik merk dat die woensdag me steeds meer gaat tegenstaan, maar ben erg bang om alleen om het weekend over te houden, in de zin dat ik vrees voor de relatie met mijn jongens. Niet vanwege moeder of haar partner (wonen inmiddels samen) maar gewoon de afstand en verminderd contact. Is er iemand die hier ervaring mee heeft? Hoe ervaren jullie het om ouder alleen om het weekend te zien?

Moeilijk dillema. 6 jaar geleden gescheiden... Mijn kinderen horen bij hun vader continue nare dingen (leugens) over mij, de moeder. Ik krijg over van alles schuld (en chanteerde mij daar ook mee). Dingen die ik doe of hoe ik ben en leef zijn nooit goed. (Voorbeelden genoeg... maar niet nodig voor dit forum) Ik weet dat ik de kinderen hier niet tussen wil zetten en hou ook wijselijk mijn mond. Maar steeds als de kinderen met iets nieuws komen heb ik soms zoveel moeite om op mijn lippen te bijten... dan wil ik ook graag mijzelf verdedigen en hun uitleggen dat wat hun vader verteld niet waar is. Maar in zo een geval doe bijna hetzelfde en dat is hun vader uitmaken voor leugenaar. Ik wil graag mijn kinderen hier buiten houden maar als ik hun vader hierop aanspreek zegt hij dat hij dat nooit zegt. Zelfs als ik hem confronteer over de feiten waarin hij mij chanteerde zegt hij nog dat het niet waar is. En gaat vervolgens gewoon op dezelfde manier verder. Hun vader zal niet zomaar veranderen maar mijn kinderen krijgen wel een heel naar beeld van hun moeder (echt gebaseerd op leugens of zijn visie op de waarheid) Hoe moet ik hier mee omgaan om de kinderen zoveel mogelijk te besparen van het rancuneuze gedrag en wrok van vader?? Wat zouden jullie fijn vinden?

Lieve kinderen, De vader van onze dochter heeft een nieuwe vriendin 200 km bij onze dochter van 6 jaar vandaan. Het reizen gebeurt met openbaar vervoer. In t ouderschapsplan hebben we opgenomen dat zij geruisloos haar programma van sport en vriendjes moet kunnen doen. Dat kan nu niet meer. De reistijd kom neer op minimaal 3 uur enkele reis als t meezit maar vaak komt dit neer op 3,5 tot 4 uur enkele reis. Ik vind dat te ver voor om t weekend en wil graag dat de omgang wordt aangepast 1x per 3 weken. Tot voor kort haalde hij haar ook om de 2 weken uit school en sliep ze daar dan 1 nachtje ..... hij is daar al gaan wonen . De reis vind ik erg belastend. Hoe ervaar je als kind zoveel reizen? Op zondag vertrekken ze rond 14 uur al om op tijd bij mama te zijn om 18 uur. Op vrijdag wordt ze 18 uur opgehaald omdat ze dan nog sport smiddags en dat wil hij niet in zijn tijd.....

Hallo. Ik ben sinds ruim een half jaar gescheiden en onze zoon woont eigenlijk 24/7 bij mij totdat vader zijn woning heeft verbouwd en die bewoonbaar is. De tussenoplossing is dan ook dat vader onze zoon zo vaak kan zien als hij wil. Vader heeft me geholpen bij de verbouwing van mijn woning. Ik had er het volste vertrouwen in dat vader zijn zoon zeker een aantal keer per week op zou zoeken. Nu is het het geval dat vader eens in de week een avond hem op haalt voor een avondje film. Maar soms slaat dit een week over en ziet mijn zoon zijn vader soms 8 dagen niet. Mijn zoon is 14 en heeft hier behoorlijk last van. Vader is nog al druk dus met zijn woning en heeft ook een nieuwe vriendin. Erg fijn voor hem en ik gun hem zijn geluk. Alleen ik denk dan wel eens spendeer eens wat tijd met je zoon want hij mist je. Als ik dan zie dat vader wel naar allerlei festivalfeestjes kan gaan maar niet het initiatief neemt om iets met zijn zoon te doen breekt mijn hart. Het contact tussen vader en mij is prima. Alleen zou ik dit zo graag willem zeggen tegen hem. Heb hem al hints gegeven dat zijn zoon hem mist maar er komt weinig verandering. Keertje kijken naar de voetbalwedstrijden zit er niet in. Of interesse tonen in school ook niet. Ik weet als ik dit bespreekbaar maak met vader er ruzie van komt. Hij kan niet goed tegen als mensen iets tegen hem zeggen als er iets minder goed gaat. Ik wil absoluut geen ruzie want dat zou alles alleen maar verergeren. Alleen ik kan het ook niet meer aan zien dat mijn zoon zijn vader zo mist. Mijn zoon zegt letterlijk dat hij vindt dat papa hem maar op moet zoeken en hij denkt dat zijn vader hem niet mag. Ik probeer steeds het uit te leggen aan mijn zoon dat zijn vader juist zorgt dat hij straks ook fijn bij hem kan wonen om het weekend en dus nu flink moet verbouwen. Ik weet even niet goed hoe ik dit het beste aan kan pakken want ik weet dat vader zielsveel van onze zoon houdt. Alleen nu is het al maanden zo dat  zoon zijn vader als hij geluk heeft 1 keer ziet. Vanaf juni is mijn zoon 1 weekend pas bij zijn vader geweest. En 1 keer 11 dagen op zomervakantie. En dan wat losse uurtjes 1 keer per week op een avond..... Heeft iemand een soort gelijke situatie meegemaakt? En wat was jullie ervaring? Wat kan ik doen? Groetjes een mama die het met zoon en vader goed voor heeft....

Hallo! Ik ben een gescheiden moeder van 2, een jongen van bijna 11 en een meisje van 9. Ik heb co-ouderschap met mijn ex. Loopt niet heel soepel helaas. Onze communicatie verloopt moeizaam. Sinds 2 jaar een vriend met 3 kinderen (12, 11 en 5). Nu nog in allebei een eigen huis, maar met de wens om samen te gaan wonen. Ook de kinderen zien dat zitten! Zelfs als ze dan langer onderweg zijn naar school en we alles met de auto doen ipv met de fiets. Ze zijn gek op mijn vriend en zijn kinderen en dat is volledig vice versa. Punt is dat ik dan met mijn 2 kinderen naar een andere woonplaats zal verhuizen (20 min met de auto) terwijl ze in onze oude woonplaats op school blijven en ook hier willen blijven sporten. Ik zal ze totdat ze zelf met de trein kunnen heen en weer brengen. Dat vraagt planning en veel heen en weer gereis. Nu vraag ik me af of er kinderen zijn met deze ervaring. Hoe hebben jullie het heen en weer reizen ervaren? Hoe is het om bijvoorbeeld de helft van de week een half uur onderweg te zijn met de trein om naar school te gaan (middelbare school)? Graag hoor ik ervaringen, tips, ideeën zodat ik samen met mijn vriend een weloverwogen besluit kan nemen. Alvast bedankt voor jullie reactie!!!! Groetjes, Marleen

Hoi, Ik kom samen met de andere ouder van de kinderen niet uit de verdeling van de kerstvakantie. Ik ben nu geneigd om voor de rust van de kinderen voor te stellen om beide 1 hele week te doen, maar dat betekent wel dat ik de kinderen dan of met kerst helemaal niet zie of met oud en nieuw. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen, wat hebben jullie als meest prettig ervaren?

Inmiddels ongeveer 6 jaar geleden uit elkaar gegaan. Alles ging redelijk goed totdat ik zelf ook weer het geluk vond. Inmiddels zijn we een samengesteld gezin met 1 kind van ons samen en allebei een kind uit eerdere relatie. De moeder van mijn zoon heeft om 1 of andere reden niet geaccepteerd dat ik weer gelukkig ben en maakt in woord en gebaar duidelijk dat ze mijn nieuwe vrouw niet mag. Doordat mijn zoon heel erg aan zijn moeder hecht, is het een onhoudbare situatie geworden om mijn zoon bij ons thuis te laten komen. Hij slaat helemaal dicht. Meerdere psychologen geraadpleegd en therapeuten en ook Triversum. Ik zou graag weer plezier maken met mijn zoon, maar hoe krijg ik dit voor elkaar als dit tegengewerkt wordt vanuit moeder? Hebben jullie een soort gelijke situatie meegemaakt? Wat werkte toen voor jullie?

Sinds twee jaar ben ik gescheiden en al vanaf het begin af aan was het duidelijk dat het een vechtscheiding ging worden omdat de vader van onze kinderen een narcisme stoornis heeft. Niet in staat om begrip, empathie en compassie op te brengen voor onze twee zonen, die nu 14 en 16 zijn. De kinderen hebben daardoor zeer schadelijke dingen meegemaakt. Het voorwat hoortwat principe wordt daar toegepast middels manipulatie en chantage. Omdat mijn oudste niet naar de bruiloft wilde van zijn vader is hij bestraft doordat zijn broertje wel een ticket kreeg en hij niet. En zo zijn er vele voorbeelden. Kinderen worden als boodschappers ingezet en eigenlijk alles wat je juist niet moet doen gebeurt. Als moeder snijd het mij telkens door mijn hart want de jongens houden van hun vader en ik vind ook dat co ouderschap gehandhaafd moet blijven. Zelf probeer ik zo feitelijk mogelijk over het gedrag van de vader te praten zonder oordeel uit te spreken. Alleen is dit vaak heel erg moeilijk. Elke maand is er wel weer iets. Daardoor blijf ik het gesprek met de jongens open houden en vragen ...wat wil je? Waar heb jij behoefte aan? Maar het alleen al benoemen van het gedrag ( waar we niet omheen kunnen omdat ze nou eenmaal gebeuren) is al vaak negatief op zich. Ik wil de vader niet in een kwaad daglicht zetten maar de acties zijn zo schrijnend dat ik daar niet onderuit kom. Zo is de jongste op straat gezet omdat hij zijn middelvinger heeft opgestoken. Dit kan niet en mag niet zeg ik dan zonder hun vader verder te benoemen. Maar vaak lukt het mij niet mijn stem of houding neutraal te houden. Veiligheid voor mijn kinderen staat voorop en ik wens hun zo graag een omgeving waar eerlijkheid gelijkwaardigheid en respect heerst. Maar respect blijven tonen voor degene die je kinderen mishandelt ... Ja hoe doe je dat? Wat is jullie ervaring zelf hiermee? De kinderen ontkomen niet aan het gedrag van de andere ouder. En wat is jullie ervaring met een ouder met een narcisme stoornis? Groetjes een zeer bezorgde moeder

Goedenavond, Graag zou ik jullie mening willen horen over het volgende onderwerp. Mijn zoontje wordt iedere keer een kwartier voor de overdracht, als ik hem kom ophalen, omgekleed in " mijn kleding" ik zie daar het nut/ belang voor mijn zoontje van 6 niet van in. Hij loopt het hele weekend in de kleding van zijn vader en een kwartier van tevoren wordt hij in mijn kleding omgekleed. Ik heb dit willen doorbreken door geen kleding meer mee te geven van mij en heb tegen mijn zoontje gezegd dat hij niet meer omgekleed gaat worden. Hij was helemaal blij en zei: Joepie, dan kan ik langer spelen! Zijn vader doet hier niets mee en kleedt hem nu gewoon om in mijn kleding wat mijn zoontje aan heeft als hij bij zijn vader komt. Dit betreft dus ook een onderbroek en sokken waarin hij al een hele dag heeft rond gelopen.... Hebben jullie hier ervaring mee? Hoe was dit voor jullie?