Hallo allereerst wil ik jullie laten weten dat ik dit forum fantastisch vind. De adviezen die er gegeven worden zal ik zeker ten harte nemen. Laat ik vertellen dat ik een trotse Oma ben van 2 fantastische kleinkinderen van 8 en 6 jaar oud. Mijn man en ik passen regelmatig op hun. Nu merken wij dat de kinderen dat de kinderen moeite hebben met het wisselen van huis. Wij horen dat de kinderen het bij beide ouders leuk hebben.Bij Mama omdat die van knuffelen houdt en de nieuwe vriend is geaccepteerd. Bij Papa die opnieuw getrouwd is en een baby heeft. Dat vinden de kinderen leuk. Een broertje erbij. Dus het contact met de kinderen en ouders zit wel goed naar mijn mening. Een kind heeft immers recht op zowel vader als moeder. En het is fijn dat dit kan. Nu merken wij dat de kinderen moeite hebben met de overgang van de ene ouder naar de andere ouder. Eerst zijn zij 3 dagen bij de één en vier dagen bij de ander en de week. En de week er op andersom. Dit komt de ouders het beste uit. Nu horen wij steeds vaker van de kinderen waarom zij niet zelf mogen beslissen. Die van 8 weet wat zij wil. Meer bij mama en een weekend bij Papa. De jongste wil liever bij Mama zijn en soms bij Papa. Nu gaan de ouders daar niet in mee. Wij hebben woensdag de ene week en de andere week donderdag. Ik heb het al eens aangegeven bij de Mama, maar het is niet haalbaar. Wat is nu wijsheid en wat kun je als grootouders het beste zeggen en doen? Wij merken duidelijk de "Moodswing" bij de kinderen. Dank je

Mijn zoontje van 4 heeft mega faalangst na dat we uit elkaar zijn. Wat zou hierbij helpend zijn?

Hallo, helaas zijn mijn vrouw en ik op een punt in ons huwelijk gekomen dat ik heb besloten te gaan scheiden. Mijn vrouw heeft hier veel moeite mee. We willen dit aan de kinderen vertellen alleen verschillen we van mening enof inzicht. Ik denk dat het goed is dat we steeds "we" benoemen in het gesprek: we zijn niet meer verliefd, en we scheiden. Mijn vrouw wil juist zeggen dat we gaan scheiden en als de kinderen erom vragen zeggen dat papa niet meer verliefd is. Zij is bang dat het liegen ook niet verantwoord is, en wat het met het vertrouwen doet als ze later als ze ouder zijn zouden horen dat mama nog wel verliefd was. Kortom lastig. De kinderen zijn 11 en 9. We zijn het er echt beide over eens dat we het beste moeten doen voor de kids, dus het geen wat de minste keuzestress, angst, onzekerheid of wat dan ook veroorzaakt. Alvast bedankt

Wanneer en hoe moet je een kind van 4 jaar vertellen dat je gaat scheiden? Doe je dat pas wanneer je werkelijk fysiek uit elkaar gaat of wat is wijsheid?

Mijn dochter van 8 wil niet naar haar vader omdat ze zich daar niet thuis voelt. Ze kan er niet van slapen en zegt dat hij niet naar haar luisterd. Haar vader luisterd ook niet naar mij. In onze relatie was sprake van psychisch geweld. Helaas realiseerde ik mij dat pas na de scheiding. Zij wil niet meer naar hem toe, alleen dat hij af en toe op visite komt. Ik die er alles aan om er voor te zorgen dat ze niet in een loyaliteitsconflict komt. Van mijn kant lukt dit ook omdat ze ook de leuke dingen verteld over haar verblijf bij haar vader. Maar als ze bij hem is wordt hij geïrriteerd als ze aangeeft mij te missen. Hoe kan ik haar helpen???? En hoe zorg ik ervoor dat ik niet beschuldigd wordt van ouderverstoting? Want daar ben ik ook erg bang voor want die gevolgen zijn voor zowel mijn dochter als voor mij, niet te overzien. Dit risico maakt dat ik niet in staat ben voor de belangen van mijn dochter op te komen. En dit is niet iets wat zij zelf kan/zou hoeven op te lossen. Maar ik heb het idee dat ik als moeder de laatste ben die haar dichter kan helpen tov haar vader.

Hoi, Hoe kan ik mijn kinderen het beste helpen in onderstaande situatie? De kinderen 11 en 13 jaar gaan 1 keer in de 2 weken naar hun vader toe. De kinderen hebben geen klik met de nieuwe partner van vader. Elke keer komen ze thuis met allemaal "geheimen", dit zijn situaties die zijn voorgevallen en ze niet met mij mogen bespreken. Voor de kinderen is dit erg lastig, zij willen geen geheimen hebben. Als de kinderen vertellen wat er allemaal gebeurt is zou ik vader hier het liefst op aanspreken, dit heb ik in het verleden wel eens gedaan maar daar werden de kinderen alleen maar meer de dupe van. Ze kregen bij de volgende omgang dan te horen dat ze niet alles tegen hun moeder moeten zeggen. Door dit alles wil mijn dochter niet meer naar haar vader toe. Ik wil de kinderen zo graag helpen maar weet niet waar ik goed aan doe. Niets doen gaat de situatie niet veranderen maar met vader in gesprek gaan heeft in het verleden ook niet geholpen.

Mijn stiefdochter van 12 praat niet met me en stelt ook geen vragen aan mij. Ik hoor bijvoorbeeld nooit: hoe was je dag? Als ik haar vragen stel, krijg ik een kort antwoord en dan is het weer stil. Ik heb zelf steeds meer moeite om me open te stellen en vragen te stellen omdat ik zelf het gevoel heb dat ik niet gewenst ben en mijn aanwezigheid niet gewaardeerd wordt. Hierdoor voel ik me in mijn eigen huis soms een vreemde. Onlangs was ik met haar een middagje weg. Ik had een leuk uitje bedacht. Het grootste deel van de tijd, zat ze op haar mobiel. Dat vond ik erg jammer en dat heb ik haar ook verteld. Wat kan ik doen om meer contact te maken en verbinding te krijgen?

Ik ben een oma van 63..ik heb 2 kleinkinderen van 4 en een van 6...nu is mijn vraag ..mama heeft een nieuwe vriend ..dat weten ze en vinden dat niet erg..ze zijn ook heel erg nieuwsgierig naar hem ze weten via foto's hoe hij eruitziet en vinden hem leuk en willen hem graag zien...nu gaan we met kerst met ons gezin uit eten..dat gezin is mijn 2 dochters de 3 kleinkinderen van en haar man...is het nu verstandig al ik als verrassing de vriend van mij dochter ook uitnodig om mee uit eten te gaan...uiteraard praat ik er dan eerst met mijn 2 kleinkinderen over vriendelijke groetjes van een oma die he even niet weet wat nou goed is

Hoi, Ik ben 6 jaar geleden gescheiden. Mijn kinderen zijn 17, 15 en 8. Sinds 3 jaar heb ik een nieuwe relatie. We wonen 200 km uit elkaar en in het weekend als de kinderen bij mij zijn, komt hij vaak op zaterdag en gaat dan zondag of maandag weer naar huis. Ik heb een vraag over de rol die mijn nieuwe partner mag spelen naar mijn kinderen toe. Opvoedkundige opmerkingen vallen erg gevoelig. Ik stel eigenlijk altijd voor dat als er iets richting de kinderen ik de persoon ben die dan iets zegt en niet mijn partner. Mijn partner vindt dat hij na 3 jaar ook ergens een plek in het gezin zou willen hebben en ook wel eens zijn mening wil geven. Ik zal een voorbeeld geven: we wilden samen lunchen en mijn oudste dochter wilde alleen op haar kamer lunchen. Mijn partner zei hier iets van en gaf aan dat het toch wel fijn was om samen te lunchen. Mijn oudste reageerde emotioneel, voelde geen ruimte om nee te zeggen en had het gevoel dat hij een "vaderrol" innam. Hoe kan ik hier tegenaan kijken? Mag en kan een nieuwe partner zich tegenover de kinderen hierover uitspreken? Hoe kan een nieuwe partner zich hierin het beste opstellen en zich verhouden tot de kinderen?

Hoi, Wat is beter voor de kinderen (van 11,14 en 16 jaar)? Het klassieke co-ouderschap, werk per week wisselen of een zorgregeling/omgangsregeling waarbij de kinderen de andere ouder nog vaak ziet door bv. Nog steeds doordeweeks naar sport brengen/kijken, tussendoor bij die ouder komen eten, bij gelegenheden samen zijn? Dus niet beperken tot enkel de weekenden. Ik begreep dat kinderen bij co-ouderschap het gevoel krijgen nergens echt te kunnen landen omdat ze steeds per week moeten wisselen. Zelf wil ik geen birdnesting. Ik hoor het graag. Alvast bedankt.