Vertellen dat we gaan scheiden

Hey Anna, Pien hier! Dankjewel voor jouw vraag en het delen van de situatie. Ik kon mij meteen herkennen in wat jij schreef. Mijn ouders hebben verteld dat ze gingen scheiden toen ik 16 jaar was (precies tussen de leeftijd van jouw kinderen in) en dat maakte veel indruk. Ik voelde al een tijdje dat mijn ouders niet meer écht samen waren en dat het bij ons anders ging dan bij andere ouders (bijvoorbeeld van vrienden). Ze sliepen ook niet meer samen en er werd inderdaad ook gezegd dat dat was omdat mijn vader snurkte. Ik wist eigenlijk niet beter, ik was het al zo gewend, maar natuurlijk voelde ik ook de spanningen tussen hun. Toen zij mij vertelde dat ze uit elkaar gingen schrok ik. Ik had het ergens zien aankomen, maar toch overviel het mij. Dat is natuurlijk ook niet gek, want er gaat een hoop veranderen en dat brengt allerlei gevoelens met zich mee. Ik weet nog goed dat ik veel vragen had, maar dat het ook tijd nodig had om het even te laten bezinken. Gelukkig gaven mijn ouders mij die ook en wist ik dat ik mijn vragen kon stellen als ik daar aan toe was. Ik denk daarom dat het belangrijk is om dit te benoemen. Verder heb ik het wel gemist dat mijn ouders dit samen aan ons vertelde. Hierdoor voelde het namelijk alsof ze dit al apart van elkaar deden. Terwijl; het blijven altijd samen mijn ouders. Als ik je daarom een tip zou mogen geven, laat jouw kinderen weten dat jullie altijd je best zullen doen om samen zo'n goed mogelijke ouders te zijn voor ze. En dat dit iets is wat nooit veranderd. Dat had mij denk ik wel vertrouwen gegeven. En verder is het denk ik belangrijk om ze de tijd te gunnen om dit een plek te geven. Dat ze erover mogen praten wanneer zij daar behoefte aan hebben, maar dat dat niet moet. Of dat dat ook met iemand buiten het gezin mag zijn. Nu jaren na de scheiding merk ik ook dat mijn ouder(s) een stuk gelukkiger zijn. Dat doet mij ook goed als kind. Natuurlijk zijn er hobbels, maar zeker ook lichtpuntjes. ❤️ Veel liefs, Pien

Hallo Anna, goed dat je deze vraag deelt het is inderdaad een lastige situatie. Het allerbelangrijkste hierin is vooral denk ik transparant zijn. Je kinderen zijn oud genoeg om het aan te kunnen, al zouden ze het niet meteen begrijpen. Mijn ouders hebben ook heel lang naast elkaar geleefd met allerlei typische smoesjes, zoals snurken enz. Hierdoor kregen wij als kinderen op een gegeven moment argwaan en toen mijn ouders dat gingen ontkennen was het een des te grotere shock toen ze wel echt gingen scheiden. Het is denk ik heel belangrijk om samen te gaan vertellen dat jullie gaan scheiden, en ze de tijd geven om het te laten bezinken. Laat ze boos zijn, verdrietig zijn, terugtrekken in hun kamer, naar vrienden gaan. Laat ze op dat moment even los maar laat merken dat je voor ze klaarstaat wanneer zij eraan toe zijn, dan weten ze dat ze bij jou(jullie) terechtkunnen en dan voelen ze geen druk om het te moeten accepteren. Het kan goed dat het lang duurt voor ze klaar zijn om erover te praten of vragen te stellen, dat is oke. Het is heel heftig nieuws en iedereen verwerkt het anders. Neem je kinderen vooral mee in het proces, zo is er ook meer vertrouwen naar jullie als ouders. Heel veel succes en sterkte Anna! Liefs Leanne