Contact met vader/opa

Hey Gerjan, Wat goed dat je hier je verhaal deelt. Dit is een lastige situatie en ik snap helemaal dat je met twijfels zit. Aan de ene kant is het logisch dat je nadenkt over contact met je vader, zeker nu je oma is overleden en je misschien meer stilstaat bij hoe kort het leven is. Aan de andere kant heb je al twee keer ervaren dat contact met hem uiteindelijk teleurstellend en pijnlijk was. Ik zit zelf in een soortgelijke situatie. Ik heb jarenlang geen contact gezocht met mijn vader, maar de laatste tijd merk ik dat ik toch nadenk over hoe kort het leven is en of ik dat nog wil laten voortduren. Ik heb daarom besloten voorzichtig weer contact te zoeken, maar wel pas nadat ik mezelf een paar vragen heb gesteld:

• Wat hoop ik te bereiken met het contact? Wil ik echt een band opbouwen of is het meer een gevoel van ‘moeten’ om later geen spijt te krijgen?
• Wat zijn mijn grenzen? Hoe kan ik het contact zo vormgeven dat het voor mij veilig en gezond blijft?
• Wat doe ik als ik weer word teleurgesteld? Heb ik de emotionele ruimte om dat op te vangen, of zou het me meer kwaad dan goed doen?

Misschien kunnen deze vragen jou ook helpen. Je hebt nu een gezin en ik lees dat je heel bewust bezig bent met het creëren van een fijne, stabiele omgeving voor je dochters. Dat is iets moois en waardevols, en het is begrijpelijk dat je geen negatieve energie in huis wilt halen. Als je besluit weer contact te zoeken, is het goed om na te denken over wat jij daarin wilt met betrekking tot jouw dochters. Wil je eerst zelf kijken hoe het gaat, zonder hen erbij te betrekken? Of zou je het fijn vinden als zij hem ook leren kennen, en onder welke voorwaarden? Wat je ook kiest, je kan altijd terugkomen op je beslissing. Er is geen goed of fout hierin—alleen wat goed voelt voor jou en je gezin. Sterkte! Willemijn