Ik ben een gescheiden vader met kinderen van nu 14, 15 en 17 jaar. Sinds bijna 3 jaar woon ik niet meer bij mijn ex! Na een lange weg van advocatenstrijd zijn we afgelopen september 2016 officieel gescheiden. De laatste 7 jaar van mijn huwelijk waren slecht maar ik vond het moeilijk te gaan ivm met mijn kinderen. De omgang tussen mij en mijn ex is heel slecht, geen communicatie. Eens in de 2 weken zijn de kinderen bij mij van donderdagavond tot zondagavond. Al geruime tijd heb ik een nieuwe liefde. We hebben het heel rustig aan gedaan maar na 1,5 jaar zou het fijn zijn dat mijn vriendin zich ook mag laten zien aan mijn kinderen. Niet om voor mijn kinderen te zorgen, maar meer om elkaar wat te leren kennen. Daarbij willen we graag ooit ook samen gaan wonen. Ik ben er bijna van overtuigd dat mijn ex kwaad spreekt over mij en vast ook over mijn vriendin. Kinderen geven ook vaak aan dat ze mijn vriendin er niet bij willen hebben. Als ik vraag waarom krijg ik daar geen duidelijk antwoord op. Dit vind ik moeilijk en ook voor mijn vriendin. Verder is mijn middelste zoon vaak opstandig en zeer aanwezig, vlgs mij vraagt hij aandacht. Hij vertoont puberaal gedrag. Soms denk ik wel s dat ik te rustig heb gehandeld en dat ik ze moet voorleggen dat dit de situatie is, dat ik als het ware duidelijker moet zijn naar hun toe. Ik weet dat veel praten met de kinderen zal bijdragen en dat probeer ik ook zoveel mogelijk! Maar dat valt niet altijd mee aangezien je de kinderen maar 3 dagen in 2 weken bij je hebt. Hoe kan ik mijn kinderen het beste benaderen en daarbij ook mijn wensen bespreken? Ik heb heel lang zonder liefde geleefd in mijn huwelijk en nu ik die eindelijk heb gevonden zouden we die liefde graag samen met mijn kinderen willen beleven. Zo zouden ze kunnen zien dat het ook anders kan!

We hebben co-ouderschap week-week maar de kindereren willen minder lang bij hun vader en dus meer dagen bij mij. Hoe pak ik dit aan zonder dat de verstandhouding wordt geschaad?

Echt fijn, zo'n positief verhaal als 'er is maar 1 ding echt belangrijk' ..... Al lees ik het alsof ik n enorme loser ben dat ik dit niet geregeld krijg.... Alsof ik dit niet zou willen, alsof ik niet maar 1 ding echt belangrijk vind..... Maar de ouders die dit al belangrijk vinden en vonden komen al naar Villa Pinedo! En de ouders die dit niet belangrijk vinden, lezen echt geen inzendingen op deze app.... Want hoe naar het ook is, in de echte wereld gaan volwassenen vaak uit elkaar omdat de relatie echt niet meer vol te houden is en de andere partij echt nergens voor openstaat. Helaas verandert die situatie niet na de scheiding en kan 1 van de twee de kinderen het allerbelangrijkste vinden, maar de ander doet er niet aan mee. Dan ontstaan de schreinende situaties die hier op t forum staan......

Een scheiding zonder gedoe, Na veel te hebben gelezen hier lijkt het mij goed en misschien motiverend voor andere ouders, Wij zijn nu 3 jaar gescheiden en natuurlijk liep dat in het begin stroef maar we zijn geen van beide vergeten waar het echt om draait en dat zijn onze 2 prachtige kinderen, we hebben ervoor gekozen om het verleden los te laten en er alsnog samen voor te gaan om onze jongens zo goed en harmonieus mogelijk op te voeden, geen rechtzaken, geen alimentatie want ik heb er zelf voor gekozen om weg te gaan! Gewoon een afspraak onderling dat wanneer nodig hij ondersteunt missen de kinderen papa dan kunnen ze gewoon bellen of gaan we naar papa toe, papa kan binnen komen voor een kopje koffie we bespreken gezamenlijk hoe het gaat en wat er moet veranderen. Wat de regels zijn bij mama is ook zo bij papa. Elke vrijdag komt papa standaard om ze op te halen en eet dan eerst gezellig mee. De jongens zijn vrij om te gaan wanneer zij dit willen en ja ik en mijn ex hebben beide een nieuwe partner en gelukkig kunnen zij zich hier ook helemaal in vinden zijn vriendin komt gezellig mee en mijn vriend kan goed met mijn ex ze klussen samen hier in huis of andersom ik heb respect voor zijn vriendin en hij voor mijn vriend en de kinderen... Zij vinden het super leuk dat iedereen lief voor elkaar is!!! Al moet ik soms zeggen dat ze soms ook wel balen dat papa en mama nog steeds op 1 lijn zitten hihi Ik dacht misschien ook eens leuk om iets positiefs te laten zien en van wat ik geleerd heb zet alsjeblieft je trots opzij en laat het verleden achter je bedenk je dit als je kind ziek wordt of ooit gaat trouwen dan wil je toch naast zijn of haar zijde staan maar weet ook dat een kind niet wil kiezen en gewoon wil dat ze er allebei staan of het nou naast een bed of bij het altaar is... Zet je trots opzij want er is maar 1 ding belangrijk en dat is je kind 😊

Hallo, Ik ben sinds 3 1/2 jaar gescheiden. Na lange strijd is er uiteindelijk een scheiding uitgesproken en een omgangsregeling samengesteld. Het leek allemaal goed te gaan. Alles op zijn plek een huis gekocht voor onder andere de kinderen. Ieder een eigen plekje. Ook voor mijn dochter van 12. Een eigen slaapkamer gemaakt, met alles erop en eraan. Alles is klaar gemaakt en ook mijn dochter was enthousiast. Mooi, dacht ik, eindelijk een plek voor haar zelf. Een plek waar ze zich terug kan trekken. Nu echter wil ze niet meer bij me komen. Ook mijn ex-vrouw weet niet wat er is. Ze wil alleen met een onafhankelijk persoon praten. Ze is dwars en zegt zelf te mogen beslissen of ze wel of niet wil komen. Ik heb hier moeite mee. Waarom zo ineens zo raar doen en je vader aan de kant zetten? Wie heeft deze vervelende ervaring en kan me hiermee helpen.

Hallo, 4 jaar geleden ben ik gescheiden. Het was een ernorme vechtscheiding helaas. Tot bedreigngen van de vader naar mij toe waar onze dochter van toen 4 bij was. Jeugdzorg is toen ook in het leven geroepen en de politie. De vader wilde niet meewerken wat jeugdzorg beteft en dit was hij ook niet verplicht. Na de 2-jarige vechtscheiding, advocaat en ouderschapsplan kwam er weer wat rust. Mijn ex had een nieuwe vriendin en woonde samen. Zijn vriendin deed erg veel voor onze dochter. Op de dagen dat onze dochter bij hun was bracht zij onze dochter naar school ving haar op in vakanties als ze bij hun was etc. Na een jaar ging de relatie over. Hij kon onze dochter niet naar school brengen vanwege zijn werk op de dagen dat ze bij hem was. Die zorg kwam op mij neer. Dat was geen probleem. Op een gegeven moment is de dinsdag gewoon wer naar hem gegaan. Zijn ouders brachten toen onze dochter naar school en van school. En tussen de bedrijven door loste ik ook vaak situaties op. Als zijn ouders bijvoorbeeld niet konden. In vakanties omdat hij het wer niet goed had geregeld. Inmiddels woont hij alweer iets van 8 maanden samen met een nieuwe vriendin. Zij brengt nu onze dochter naar school op zijn rooster dagen. Maar helaas is er in de kerstvakantie blijkbaar miscommunicatie geweest over de opvang. Dit loopt compleet uit de hand. Zo erg dat ik dagelijks via de mail wordt uitgescholden. Ik ben wederom bedreigd over de telefoon. Hij doet moeilijk over geld. Wilde geen kinderfeestje organiseren of wat dan ook. Met alles ligt hij dwars. Tot aan zij dochter niet ophalen van school aan toe. hij wil nu het ouderschapsplan wijzigen. We zij bij een mediator geweest en die heeft tijdens het 1e gesprek de stekker eruit getrokken. Mijn ex was alleen maar bezig met mij neerhalen stond nergens voor open. Beledigde de mediator door te kleineren. Dat de mediator besloot om te stoppen. Ik vermoed dat mijn ex last heeft van narcistische persoonlijkheids stoornis. Hij wil mij kapot maken. Op wat voor manier dan ook. En denkt in dit opzicht totaal niet aan zijn dochter. Ik ben al bij de politie geweest, mediation helpt niet. Maatschappelijk werk wilt hij niet. Ik weet niet of jeugdzorg nog iets kan betekenen. School heb ik al ingelicht. En aankomende vrijdag heb ik een afspraak bij een advocaat staan. Ik wil graag dat de zorg voor onze dochter bij mij komt te liggen. Dat ze om het weekend bij haar vader is en door de weeks bij mij. Dit om in de toekomst te voorkomen dat ik weer in deze situatie terecht kom. Onze dochter niet van school wordt gehaald en ik denk dat het haar veel meer rust geeft. En ik weet gewoon weg niet hoe ik met deze man kan communiceen, hij staat werkelijk nergens voor open. Nu is ze elke maandag en dinsdag bij hem en om de woensdag en om het weekend. ik heb in het verleden al zoveel gezeur gehad en al zo vaak situaties moeten oplossen. Ik wil dit voorkomen. Onze dochter is net 7. Ik vind het lastig om haar hier on te betekken en wat zij wilt. Ik pols het soms wel is. Ze zegt dat ze niet weet hoe ze dit moet vertellen. Ik ga vrijdag al met haar naar een interne begeleider op school om te kijken of er behoefte is voor haar om met iemand te praten. Iemand die hier buiten staat. Je merkt zo op het eerste gezicht niet veel aan haar. Ze is vrolijk enzo. Het zijn die kleine dingen waaraan ik het zie. Hebben jullie nog tips hoe ik kan communiceren met mijn ex. Is het verstandig om te kijken of ze meer bij mij kan zij of niet. Moet ik haar hier in betrekken en vragen wat zijn wilt. Is ze hier nog te jong voor? Ik vind het zo lastig wat ik met deze situatie aan moet. Het is alweer bijna maandag en hij heeft gezegd dat hij haar niet kan en gaat ophalen maandag van school. Terwijl het zijn dag is. Ik kan gewoon niet van hem op aan. Dan regel ii het liever zelf maar dan ook de andere dagen. De woensdag gaat ze naar de bso. Daar doet hij weer moeilijk over qua betalen. Dan regel ik liever alles zelf dan weet ik dat het gebeurt en is er geen gezeur meer. Of is dit te egoistisch van mij. Ik ben gewoon lost. Als iemand tips heeft hoor ik ze graag.

hallo ik ben inmiddels 12 jaar gescheiden en heb een dochter van inmiddels 13 ,Het contact met mijn ex is slecht. De afspraken die destijds gemaakt zijn en vastgelegd i het convenant worden strikt door haar gehandhaafd dwz kim is om het weekend bij ons gezin ,en de rest bij de moeder. ook de helft van de vakanties zijn vastgelegd en wordt niet van afgeweken. Nu wil kim graag bij ons komen wonen en deel uit maken van ons gezin..Ik kan dit niet met haar moeder voor elkaar krijgen zelfs niet met een mediator en diverse gesprekken via een therapeut. Wat is nu de beste weg om te bewandelen voor ons om dit voor kim toch te kunnen regelen.? vriendelijke groet mathijs

1 vd ouders heeft een persoonlijksheid stoornis. Dus nooit zonder drama!!!

Ik ben 3 jaar geleden gescheiden. Mijn dochter van 9 jaar heeft vaak woede aanvallen die steeds erger worden. Het valt mij op dat ze deze voornamelijk heeft in de week voor ze het lange weekend bij papa heeft. Om het minste geringste valt ze uit en zegt enorm lelijke en rakende dingen tegen mij (die ik maar even niet openbaar op internet zet maar waar iedereen zich een voorstelling van kan maken). Ook huilt ze vaak om de kleinste dingen en is ze down. Verder heeft ze een paar keer aangegeven dat als ze bij papa is hij niet naar haar omkijkt. Ze heeft een tablet en tv en wat speelgoed en daar moet ze zich mee vermaken. Zelf aankleden en ontbijt maken en als ze niet op tijd klaar is voor ze ergens heen moet, dan heeft ze dus niets gegeten en gedronken. Zit ze te lang voor de tv dan heeft ze dus pech gehad. Ze moet alleen met het openbaar vervoer naar oma reizen als hij moet gaan werken, hij zet haar af bij de bus en dat is het dan (ze heeft geen telefoon mocht er iets zijn). Als hij wel de hele dag thuis is, is hij of met de telefoon bezig of bij anderen aan het buurten waarbij ze de keus heeft om mee te gaan of alleen thuis te blijven. Dit is wat mijn dochter verteld. Als ze hem ziet en ook bij het afscheid nemen klampt ze zich altijd aan hem vast en zegt hij steevast met tranen in de ogen tot de volgende keer en na vakanties staat hij letterlijk te huilen in de deuropening... Ze smeekt hem bijna om haar wel tussentijds te bellen wat hij dan heel soms ook doet. Ze mist hem ook zegt ze als ze door de week bij mij is. Ik vind het zo tegenstrijdig allemaal, hoe het er werkelijk aan toegaat weet ik niet, bovenstaande is puur hetgeen wat ze verteld als ze in de auto zit naar mij toe. Die woede aanvallen met echt gerichte dingen tegen mij, is dit een frustratie dat ze naar haar vader moet? Of meer een frustratie dat ze wil dat haar vader meer met haar doet? Ze wil er niet over praten tegen mij. Ik kan me wel voorstellen dat hij meer met de telefoon bezig is dan met haar, dat deed hij voor de scheiding ook al: dag en nacht achter de pc en niets anders. Maar toch staat hij huilend daar als hij afscheid moet nemen... Ik heb al geprobeerd met haar vader te praten erover maar dat heeft geen zin, dominante man en bij hem zijn geen problemen alles ligt aan mij en haar buien en verdriet is mijn schuld want ik moest persé scheiden... Misschien een wat lang verhaal, maar ik weet gewoon even niet wat ik nu met de situatie moet doen en hoe ik haar door de woede buien heen kan helpen. De dingen die ze dan zegt zijn echt niet leuk meer.

Wonen dichtbij school of in de stad? Lieve allemaal! Ik zit met een enorm dilemma waar ik maar niet uitkom, daarom stel ik hem jullie graag en hoop dat jullie mij hierin kunnen adviseren! 2 jaar geleden heb ik de vader van mijn kinderen (nu 4 en 5 jaar) verlaten. Het was een hele zware tijd, met name omdat de vader de kinderen bij hem in de wijk op school wilde laten gaan, echter deze school stond al 4 jaar onder verscherpt toezicht en de schoolprestaties waren ronduit slecht. De school bij mij om de hoek is een van de beste scholen in de omgeving. Na 2 jaar ruziën heb ik het opgegeven en de rechter gevraagd een keuze te maken. Gelukkig stelde de rechter mij in het gelijk. Inmiddels gaan de kinderen sinds vorige maand naar een hele goede school. We hebben co-ouderschap, waardoor ze de helft van de tijd bij mij zijn, de andere helft bij hun vader. De laatste stap die ik nog moet maken is mijn huurhuis inruilen voor een koopwoning en hier is mijn dilemma. Immers de huurwoning is eigenlijk te duur en 2x duurder dan wanneer ik een woning zou kopen. De school zit aan de rand van een recreatiegebied. Ik kan vlak (optie a) bij de school gaan wonen, Of ik ga in het centrum van Rotterdam wonen (optie b) Optie a) wonen bij school in buitenwijk Mijn dilemma is dat de woningen naast de school, weliswaar in een rustige wijk, met park nabij gelegen zijn, maar is toch wel zo'n 25-30 minuten van het centrum van de stad gelegen. Het is hele saaie nieuwbouwwijk, met woonkamers op de 1e etage ipv de begane grond (wat ik echt helemaal niets vind). Maar het aller grootste voordeel is, dat de kinderen ten minste de helft van de tijd vlak náást hun school wonen, kinderen van school ook in de buurt wonen, er geen reistijd is ( 1-5 minuten ipv 15-30 minuten enkele reis) zo ook voor verjaardagen en spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Nadeel is, dat deze woningen op termijn minder goed verkopen ( ik wil echt geen restschuld oplopen bij mogelijk verkoop in de toekomst), En als de kinderen naar de middelbare school zouden gaan, zou ik sowieso naar de stad willen gaan. Optie b) wonen in het centrum van Rotterdam Als mens word ik veel blijer van het wonen in de stad, dan erbuiten. Ik heb als kind zelf ook altijd in de stad gewoond en vond dat heerlijk. Ik ben dol op de levendigheid, winkeltjes, mijn bedrijf is ook gevestigd in de stad, en vind het heerlijk om even op de fiets de stad in kunnen of een kopje te drinken. De woningen daar zijn beter betaalbaar, plus deze woningen zullen naar verhouding dusdanig in prijs gaan stijgen, dat als ik er nu geen huis ga/kan kopen, ze over een jaar of 5-8 jaar onbetaalbaar gaan worden. Tevens zijn dit geliefde woningen voor een AIRbnb (hetgeen het verschil is tussen wel of niet met z'n 3tjes op vakantie te kunnen of niet). Máár het grootste nadeel de komende 8 jaar is dat de (reis)afstand tussen de basisschool voor de kinderen en mij. Als ik een huis in het centrum zou kopen, dan betekent dat de kinderen voorlopig niet zelf naar school of huis kunnen gaan, of al hun vriendjes en vriendinnetjes om de hoek hebben wonen. Iedere keer spelen bij vriendjes en vriendinnetjes moeten de kinderen gehaald en gebracht worden. Vooral ook door ouders van andere kinderen als ze bij ons zouden komen spelen (dat is voor sommige ouders een drempel). Onderstaande toont de reisafstanden aan, maar die zijn zonder files, en tijd noch geld is toch wel iets waar ik geen overvloed aan heb als fulltime werkende maar opstartende ondernemer. Samengevat: Afstand woning optie A moeder basisschool Met fiets: max 1 minuut Met auto: nvt Afstand woningoptie B moeder naar basisschool: Met fiets: 19 min Met auto: 12 min Woning vader naar woning moeder optie A Met fiets: 10 min Met auto: 7 min Woning vader naar woning moeder optie B Met fiets: 18 minuten Met auto: 14 min Toen ikzelf op de basisschool zat, speelde ik meer met kindjes uit de straat dan van school. Maar ik hoor iedereen praten over hoé fijn en belangrijk het is als kinderen hun schoolvriendjes dichtbij hebben wonen. Mijn eigen basisschool was ook zo'n 9-10 minuten fietsen vanaf mijn ouders (maar was in een andere stad). Maar ik weet ook dat dat niet eerlijk is om te vergelijken daar mijn kinderen in 2 huizen wonen en dus ook in 2 wijken..... mijn vraag is dus, als jullie zouden mogen kiezen, wát zouden jullie doen? Dichtbij school gaan wonen, of in de stad? Ik hoor het heel graag! en alvast héél veel dank! vele groeten, Esther p.s. naar een andere school gaan in de stad, is geen optie want de vorige schoolkeuze was al dramatisch. p.s. 2 ik heb verder een goede band met hun vader (we werden het alleen niet eens over de school)