Fijn als jullie met me mee willen denken over het volgende: mijn twee zonen weten nog niet dat hun vader niet gelukkig is in zijn relatie met mij, maar denken dat het komt door het overlijden van hun opa. Hun vader woont al 1,5 maand ergens anders en hij heeft aangegeven definitief uit elkaar te willen met mij. De jongens zijn 11 en 8 jaar. Ik wil de jongens graag vertellen dat hun vader niet meer thuis komt wonen, zodat ze geen valse hoop hebben. Kunnen we dit het beste vertellen met of zonder een kinderpsycholoog er bij? En heb je misschien nog andere tips?

Hoi, Ik kan advies gebruiken. Ben gescheiden (al 6 jaar) moeder van twee kinderen. Een meisje van 10 jaar en een jongen van 8 jaar. Ik heb inmiddels een vaste relatie (3 jaar). Mijn partner heeft ook 2 kinderen. Een meisje van 17 jaar en een zoon van 15 jaar. Wij willen onze gezinnen samenvoegen door samen te wonen. Wij hebben de wens centraal te gaan wonen, tussen de huidige woonlocaties in. Alle kinderen hebben aangegeven het liefst in hun huidige woonplaatsen te willen blijven. Gelukkig gaat het onderling tussen de kinderen goed vinden en wij als stiefouders hebben goede relaties met de stiefkinderen (op enkele kleine details na). De ex- partner van mijn huidige vriend heeft geen problemen met de verhuizing. Mijn ex-partner wel. In een gesprek heeft hij te kennen gegeven dat hij het niet in het belang van de kinderen vindt dat ik zou verhuizen. Zo vindt hij dat de kinderen op hun huidige school moeten blijven, clubjes en de omgang niet minder of anders dan nu. De omgang is als het volgt: elke woensdag na school haalt de vader van mijn kinderen de kinderen uit school, ze slapen bij hem en donderdagochtend brengt hij ze naar school. Om de week heeft hij ook de kinderen en brengt de kinderen maandagochtend naar school. Helaas heb ik niet zo een goede communicatie met mijn ex-partner. Wie heeft voor mij advies of raad?

Ben al enige tijd gescheiden heb co ouderschap en mijn ex-partner en ik wonen in een straal van 5 km bij elkaar vandaan. Dit hebben we toen ook bewust zo afgesproken. Mijn jongste zoon wordt komende zomer 12 en moeder laat zo af en toe doorschemeren te willen verhuizen naar haar nieuwe vriend 100 km verderop. Mag dit zomaar?

Hoi, tja , het is een ingewikkelde situatie die zich voordoet maar ik zal het in een notendop proberen te schetsen. Heb een zoontje van 5jaar en hij woont bij zijn moeder met nieuwe partner. Er is reeds vanalles gebeurt in de loop der afgelopen 3 jaar maar vorig weekend was echt een moeilijke situatie. Ik was 17minuten te laat (bus gemist) bij de moeder. Partner van de moeder vliegt naar buiten waar Maiko (zoontje) bij is n en begint me af te kraken. Maiko begon te wenen en ik heb me rustig gehouden maar vanbinnen kookte ik. Er zijn allerlei details die best belangrijk zijn om een totaalbeeld te vormen maar ik wil eerst weten of jullie me hierin verder kunnen helpen. Ik heb wel een advocaat wat betreft de zaken die via het gerecht geregeld worden zoals de bezoekregeling maar dat is allemaal slechts juridisch, ik wil graag dat mijn zoontje de beste zorgen krijgt. Ik hoop dat jullie me verder kunnen helpen en zo ja, dan zal ik de situatie gedetailleerd uitleggen. Indien dit niet is wat jullie doen , probeer me dan door te verwijzen naar een dienst aub. Alvast bedankt, vriendelijke groeten Joeri

Mijn dochter was 2 toen haar ouders uit elkaar gingen. Nu is ze 8 en als ze bij haar papa is, mist ze haar mama als ze moet gaan slapen en andersom. Hoe kan ik haar hiermee helpen? Ik heb al knuffels voorzien van een shirtje met een foto van mij en 1 van papa. Maar dat helpt een beetje.

Mijn oudste dochter wil haar vader niet meer zien omdat hij zo weinig betrokken is bij haar leven. Tussen de bezoekregeling heeft hij nauwelijks aandacht voor haar, als ze moeite heeft om zich aan te passen aan zijn nieuwe leven (ze heeft autisme) scheldt hij haar uit en brengt haar naar mij. Ze is alleen welkom als ze zich 'gedraagt' en dat betekent niet zeggen wat ze zelf voelt en vindt. Als ze dat toch doet verwijt hij mij dat ik haar tegen hem opstook. Ook toen ze aangaf dat ze zo'n moeite heeft met de scheiding en hem mist, als ze hem zo weinig ziet (dus ze was niet boos) moest ze 'niet zo zielig doen, ineens'..... De middelste dochter heeft 1x tegen hem gezegd dat ze het niet zo fijn vond dat nieuwe vriendin er altijd bij was als zij bij hem was, omdat ze hem maar zo weinig ziet. Hij was furieus en heeft gezegd dat ze nu hij.' eindelijk gelukkig was' hem zijn geluk. niet gunde. Ze zegt nu nergens meer iets over en accepteert, itt tot haar zus, dat hij tussen de weekenden dat ze daar is, haar totaal negeert. Haar eindexamen, aanmelding nieuwe school, stages, hij vraagt nergens naar, verzet steeds weekenden zodat ze m nog langer niet ziet, kortom de afstand wordt alsmaar groter terwijl zij zich dus wel 'netjes gedraagt'. De jongste probeert iedere avond te bellen maar steeds verzet hij de tijden zodat ze de hele dag zenuwachtig mijn telefoon checkt of er iets veranderd is. Ook heeft hij, ondanks het ouderschapsplan, alle paas-, mei-, herfst-, en carnavalsvakanties gecanceled zodat ze hem nu dus nog maar heel weinig kan zien. In de weekenden dat ze daar wel is gaat hij alleen boodschappen met haar halen, verder ondernemen ze niks, hij zit achter tv, computer of mobiel en zij speelt alleen. Ze durft niks te zeggen (ze heeft hier al enkele keren om hulp gevraagd, maar jullie adviseren altijd met haar vader te gaan praten en dat durft ze dus niet omdat hij, toen haar zussen dat probeerden, ze zag dat hij de ene naar mij terugbracht en op de ander heel boos werd omdat ze hem zijn geluk niet gunde). Ik probeer me, zoals jullie adviseren, overal buiten te houden en hem niet af te vallen, maar. ik vind t heel moeilijk en verdrietig dat ze dan niemand hebben om hun verdriet, boosheid en pijn naar te uiten. Ik kan alleen masr zeggen dat ik zie dat ze t moeilijk hebben en ze troosten, maar de situatie blijft gewoon hetzelfde en ze raken hun vader steeds meer kwijt zonder reden of aanleiding. Hij lijkt ze wel gewoon te vergeten als ze uit beeld zijn. Ik heb natuurlijk al talloze gesprekken met hem gehad maar ook ik gun hem zijn geluk niet, ben jsloers en wil zijn kinderen van hem afpakken, in zijn ogen. Terwijl ik, als dat mijn doel zou zijn, ik beter geen gesprekken met hem hierover kan hebben want zonder mijn inmenging zouden ze ws nooit meer bij hem komen. Door mij hoort hij nog iets over en vsn hen en is er een bezoekregeling. Ik word hier wel echt wanhopig van. Hoe gaat hij nu toch inzien hoeveel pijn hij zijn kinderen doet met dit gedrag? Het lijkt wel of alle gescheiden vaders hun kinderen missen en meer tijd met ze door willen brengen en mijn kinderen nu net n vader hebben getroffen die dat niet wil..... What to do???

Is het verstandig dat mn ex nu al na 2 maanden haar nieuwe lover voorsteld aan onze kind van 10??? Terwijl we nog een een huis leven ...

Goedendag, Ik ben moeder van twee kinderen, 10 en 7 jaar. We zijn vier jaar geleden gescheiden. Het oudste kind heeft een andere biologische vader. Het gaat niet goed in de communicatie tussen de vader en mij. Hij zet de kinderen tegen mij op, verteld constant negatieve dingen over mij tegen de kinderen ook waar ik bij ben, trekt de jongste voor en er is sprake van ouder verwijdering richting mij. Ik heb besloten om aan de rechter een verminderde omgang te vragen. Het lijkt mij persoonlijk verschrikkelijk om te horen dat je moeder wil dat je minder bij je vader bent. Ik wil hierbij jullie advies en tips vragen. Hoe vertel ik het de kinderen op een goede manier? Hoe ga ik om de boosheid die mijn besluit losmaakt bij de vader van de kinderen en die via de kinderen bij mij terecht komt? Hoe ga ik het beste om met de boosheid en vragen die de kinderen voelen en hebben? Alvast heel erg bedankt voor de reacties. Vriendelijke groet, Coos

Ik maak me zorgen... Ik ben moeder van een zoon van 11 met asperger. Ik ben nu 6 jaar gescheiden. Mijn exman was vrij snel al hertrouwd. 2 jaar geleden kregen ze een baby samen. Mijn zoon moest enorm wennen. De aandacht moest nu verdeeld worden over 2 kinderen. Papa deed ineens veeeel minder dingen met mn zoon. Papa kreeg natuurlijk minder nachtrust, en werd daardoor snel geprikkeld, driftig en ging schelden, zelfs tegen de kinderen. Ik hoor na de weekenden dat mn zoon bij papa is geweest regelmatig zulke verontrustende dingen . Regelmatig spreek ik mijn exman erop aan of hij zijn driftbuien in wil houden. Dit gaat nu al 2 jaar door, en wat ik laatst hoorde wat hij door huis schreeuwde deed mij de das om. Echt vreselijk, ik ga het hier niet in detail vertellen, zo erg. Wederom heb ik hem erop aangesproken, maar ik moet me geen zorgen maken hoor zegt hij dan doodleuk. Zijn vrouw heeft tegen mijn zoon gezegd dat ze het niet leuk vond dat hij het aan mij verteld van papas gedrag.!!!! Vorige week belde hij mij op...... "we krijgen een dochtertje erbij". Nadat het tot mij doorgedrongen was kreeg ik het echt benauwd. NOG een kind erbij???? Dat kan niet waar zijn...een man die zooo slecht tegen huilende kinderen en onderbroken nachten kan, nog een kind ??? Ik maak me echt grote zorgen hoe erg hij straks wel niet tekeer gaat als er nog een kind zijn rust verstoord. En MIJN zoon moet alles aanhoren, alsof het normaal is dat papa' s schelden. Hij wordt er erg nerveus van, en gaat dan papa uit de buurt als die driftig is. Ik vind het echt zoooo erg dat zn vader zo' n kort lontje heeft. En ook dat papa straks nog minder tijd voor zn eerste kind heeft. Morgen ga ik praten met hulpverlening, want ik wil dat zn vader zich onder controle houdt. Hopelijk luistert hij wel naar een buitenstaander. Ondertussen slaap ik niet meer van de zorgen, ik ben radeloos. Herkent iemand deze situatie?

Hoi Kinderen met een serieus verhaal! Ik ben Marc een gescheiden papa van 49 met een zoon van 12 en een dochter van 9 jaar, mijn grootste bezit. Mijn vraag is wat kan ik nu doen ? Mijn ex absoluut geen ruzie, kinderen eerst van twee kanten. Maar mijn ex heeft nu angst problemen, hoe kan ik mijn twee schatjes nu opvangen om hier mee om te gaan ? Please help me !