Hallo allemaal, Mijn dochter van 15 jaar heeft gisteren uit het niets medegedeeld dat zij niet meer bij mij wil wonen. Ze geeft aan dat ze niet lekker in haar vel zit en dat ze bij mij niet haar eigen plekje heeft en dat zij vindt dat mijn vriend soms niet aardig op mij reageert. Ze wil daarom bij papa gaan wonen tot de zomervakantie om te kijken of dat haar stress oplost. Ik ben er kapot van van verdriet, zeker om dat ik helemaal geen slechte relatie met haar heb. Ik snap dat zij niet lekker in haar vel zit, haar oma (mijn moeder) heeft borstkanker en haar opa (mijn vader) wordt heel snel heel dement, allemaal niet leuke dingen als je 15 bent. Mijn ex-man (waar ik een goeie relatie mee heb, dacht ik) woont in ons oude huis, hij heeft ook een vriendin maar woont niet samen. Onze dochter heeft daar nog haar eigen kamer en dus alle plek en ruimte. Ik woon samen met mijn vriend, hij heeft 2 kinderen die we om het weekend hebben en 2 avonden in de week. Het huis staat te koop zodat we samen een nieuw huis met meer plek kunnen gaan zoeken maar helaas heb je geen invloed op de verkoop van een huis. Ik snap dus ook nog wel dat ze niet helemaal op haar plek zit nu, maar dat is dus tijdelijk. Ik begrijp niet waarom er geen overleg is geweest en ik ben er zo verdrietig van. Ik snap echt dat ik mijn dochter niet kan dwingen om bij mij te zijn maar om haar van co-ouderschap naar maar 1x per 14 dagen een weekend te zien daar krijg ik gewoon bijna een paniekaanval van. Daarbij wil ik graag blijven praten en niet dat alles nu kapot is tussen ons maar ik besef mijzelf ook dat ik op mijn tenen ga lopen omdat ik bang ben dat zij dan helemaal weg is. Heeft iemand tips hoe ik hier mee om moet gaan of advies. Alles is welkom en alvast heel erg bedankt voor het meedenken.

Hallo kinderen en jonge volwassenen, Mijn ex en ik zijn nu 1,5 jaar gescheiden en we hebben 2 dochters van 6 en 9 jaar. We hebben co-ouderschap over onze dochters en alles verloopt redelijk behalve dat mijn ex mij volkomen negeert tijdens de overdrachts momenten. Gelukkig gaan de meeste via school maar niet allemaal. Ik zie en voel dat dat mijn kinderen zeer veel pijn doet en daarom doe ik altijd vriendelijk en normaal tegen mijn ex maar ik heb moeite om hier mee om te gaan. Hebben jullie misschien tips voor mij en/ of mijn ex partner? Met vriendelijke groet, Koen

Onze zoon komt in een vechtscheiding wat kunnen wij als ouders doen ? Of wat moeten wij nu juist niet.doen? De ouders van de schoondochter zijn officieel nog steeds niet op de hoogte Het speelt nu al eeniet jaar maar recentelijk heeft onze zoon laten weten dat hij niet verder wil en kan. Hij benadrukt dat alles geregeld moet worden voor de kinde ren..die wij eigenlijk al bijna nooit zien. Vragen eb gevoelens

Een uitstekend forum, kinderen zijn de grootste " verliezers " van een vechtscheiding . Aan mijn dochter van toen 17 werd door de advocate van mijn ex - vrouw gevraagd nadat onze vechtscheiding eindelijk was afgerond of mijn dochter wilde procederen tegen haar eigen papa om zo kinderalimentatie af te dwingen. Deze actie vind ik als vader ronduit verwerpelijk van een advocate die zich familierechtadvocate noemt. Ik betaalde ondanks de zeer zware financiele situatie al vrijwillig mee aan t onderhoud van mijn dochter . Wat was ik TROTS op mijn dochter toen ze deze advocate er op wees : dat hoeft niet , mijn vader draagt al bij aan mijn levensonderhoud . Treurig dat zulke advocaten over de ruggen van kinderen vechtscheidingen in stand houden / verlengen. Daarom hangt mijn zelf verzonnen tekst aan de muur : Alles voor de kinderen De kinderen voor alles En zo heb ik getracht vader te blijven voor mijn onschuldige kinderen in omstandigheden waar ZIJ niet voor kozen . En de kinderen hebben het laatste oordeel , niet de advocaat , niet de rechter , de omgang met beide kinderen is super , ben dankbaar en trots op zulke kids !! Een trotse vader uit t midden des lands !

Mijn ex en ik zitten nu in een positie waarin we werken aan een goede regeling voor ons zoontje van 3. Mijn ex vind co-ouderschap geen meerwaarde hebben. Nu vraag ik mij af wat jullie als kinderen hadden gewild als jullie ouders jouw advies hadden gevraagd qua omgangsregeling. We kunnen zelf niet echt vragen wat ons zoontje wilt. Vandaar dat ik via deze weg wat informatie wol inwinnen. 50/50 bij beide ouders of een andere regeling?

Beste Lezers, Graag zou ik om jullie advies willen vragen. Mijn man en ik zijn 13 jaar samen, waarvan 9 jaar getrouwd. Wij hebben twee jonge dochters (2,5 en bijna 6 jr). We hebben veel heftige ruzies gehad afgelopen 2 jaar. Ruzies over een heftige verbouwing van bijna 1 jaar, jongste dochter geboren, mijn man had veel problemen binnen zijn eigen bedrijf (partner uitkopen etc) maar de mesten ruzies in onze relatie gingen over zijn drugs verslaving en grenzeloosheid. Ik heb hem de afgelopen 2 jaar veel weg gestuurd uit ons huis naar zijn moeder of naar onze andere appartement. Elke keer bleef ik hem toch de kans geven om verder te gaan. Met veel hoop voor een gelukkige familie ging ik verder, maar hij bleef zijn afspraken niet na komen, dus hij bleef vaak weg gaan en drinken en gebruiken ook door de weeks. Ik was veel aan het huilen en heel kwaad, want ik werd elke keer teleurgesteld en in de steek gelaten. Hij is wel een goed mens, goed vader en kinderen zijn dol op hem. Maar mijn oudste (jongste ook een beetje) dochter ziet en voelt mijn verdriet en dit doet mij heel veel pijn (mijn man ook denk ik, maar is verslaafd). Zij heeft hier door ook verdriet als ze ons ziet ruzie maken, schreeuwt ze elke keer dat we moeten stoppen! Hij is ook net thuis na 4 weken verslavingen Clinic maar heeft ook een burn-out van de heftige leven dat hij heeft gehad afgelopen 2 jaar. Thuis is het nu nog steeds heel erg. Nog meer ruzies, ook soms waar de kinderen erbij zijn. Heel erg slecht weet ik en ik (en mijn man) voel me ook heel schuldig hierover!! Ik wil hun geen pijn doen. Wij vertellen nooit slechte dingen over elkaar tegen de kinderen, daar letten we wel op. We vertellen wel tegen de kinderen “papa/mama houdt ook veel van je” of “papa en mama hebben ruzie maar dit is niet jou schuld, daarom om geen ruzie te hebben gaat papa even weg”. Vandaag ook weer een heftig ruzie gehad met elkaar. Hij is heel negatief thuis en maakt mij emotioneel kapot. Vandaag heb ik hem weer weg gestuurd naar zijn moeder om het weer rustig te hebben thuis. Het is ook wel dan gezellig met de meiden. Het lijkt inmiddels of de kinderen een beetje aan gewend raken dat papa vaak weg gaat. Want hier voor ging hij ook vaak weg: even een drankje toen, of even naar een vriend etc.. Ik wil dat ze gelukkig opgroeien samen met mama & papa, maar dat is niet zo. Ik vind het heel moeilijk en doet veel pijn omdat het voelt als of we ons huwelijk niet meer kunnen redden. Ik wil mijn kinderen niet beschadigen met een gebroken gezin. Ik weet ook dat dit nu niet een veilige rustige situatie is voor hun en dat ik ook hun zo ook beschadigd. Ik moet nu een stap maken en wil beste keuzen maken voor de kinderen, daarom vraag ik aan jullie wat jullie denken het beste zou zijn voor de kinderen? Hoe kan ik zo min mogelijk hun pijn en verdriet doen? Alvast bedankt!

Ik ben momenteel 3 jaar gescheiden en we hebben 2 kinderen een jongen van 8 en een meisje van 6. De kinderen zijn om het weekend en 1x in de 2 weken op woensdag bij mij. Nu wil mijn zoon graag de ene week bij mij zijn en de andere week bij zijn moeder. Nu is dat het probleem niet want de moeder vind het wel lastig maar we denken gelukkig allebei in het belang van het kind. Nu is mijn vraag: De alimentatie die ik betaal zal ook aangepast moeten worden alleen weten we allebei niet zo goed hoe we dat in moeten steken. Het geld wat ik betaal voor mijn zoon komt volgens mij dan te vervallen en we zullen afspraken moeten maken qua sparen voor hem en kleding kopen zodat we daar allebei evenveel aan bij dragen. Heeft iemand hier een goed advies over? Mvg Sebas

Hoi, wie heeft er ervaring mee als niet alle kinderen uit 1 gezin contact hebben met beide ouders? Dus als je broer bijv. wel nog naar je vader toegaat maar jij m echt niet meer wilt zien? Stel dat je broer eindexamen doet, en jij wil er heel graag bij zijn, je zit ook op die school en je vriendinnen gaan ook allemaal naar hun broers of zussen. Maar je ziet er nu al tegenop om dan net te doen of t leuk is terwijl je vader er ook is. die jou al maanden negeert omdat jij iets tegen hem gezegd heeft over jullie contact, waar hij heeeeeel boos over is. Je wilt eigenlijk niet gaan maar je broertje is daar erg verdrietig over, snapt t ook niet goed want hij wil niks naars over jullie vader horen... jou moeder zit er ook mee, dat jij dan alleen thuiszit terwijl iedereen plezier heeft op school...tijdens examenfeest. Kent iemand zoiets uit ervaring en wat hebben jullie toen gedaan?

Hallo, ik ben bijna 3 maand uit elkaar met mijn ex na een relatie van 15 jaar. We hebben 2 kinderen samen:een meisje van 12 en een meisje van 4.Onze relatie was steeds met ups en downs .eigenlijk meer downs maar ik heb geprobeerd om door te zetten,we hadden tenslotte ook zoveel opgebouwd en was bang dat de kinderen eronder zouden lijden. Tot het niet meer ging voor mezelf. Hij was zo manipulatief , dominant en verbaal agressief dat ik op den duur bang was voor m'n eigen veiligheid, En eigenlijk zei hij zelf meermaals dat ik moest vertrekken. Wat ik dan uiteindelijk ook gedaan heb. Nu zegt hij steeds dat hij veel spijt heeft,me terug wil en inziet wat er is fout gegaan.Wanneer ik zeg dat het voor mij gedaan is , er teveel gebeurd en gezegd is veranderdt hij weer in zijn oude gewoonten. Nog een teken voor mij dat hij helemaal niet veranderd is. We hebben nu co-ouderschap maar het verloopt toch niet helemaal vlekkeloos.ik probeer zoveel mogelijk discussies te vermijden om de kinderen te sparen want ik wil niet dat zij hier de dupe van zijn. Ze lijden al genoeg. ik wil helemaal niet dat dit een vechtscheiding wordt maar hoe meer ik probeer en toegevingen doe hoe meer hij er een strijd van maakt. Ik heb ook het gevoel dat ik m'n oudste aan het verliezen ben ,haar vader bespreekt alles met haar en als ik dan eens op m'n strepen sta dan zegt hij tegen haar dat ik tegenwerk en moeilijk doe. En ze praat dan met hem mee. Wanneer ze dan bij mij is leg ik de situatie uit en hoor ik hoe ze meepraat met haar vader .Ik heb steeds het gevoel dat ik mezelf moet verantwoorden tegenover haar. Ik wil me niet verlagen tot zijn niveau en hem slecht maken tegenover haar want dat legt toch een druk op haar. Zo heeft ze toch geen rust. Wanneer ze dan meepraat met hem ben ik teleurgesteld en wordt ik soms boos en verdrietig en dan ben ik weer bang dat ze op den duur niet graag meer komt . Ze is ook zeer materialistisch ingesteld en krijgt veel van haar papa terwijl ik moet uitkijken wat ik doe. Iedereen zegt me dat ik het tijd moet geven dat ze het uiteindelijk ook wel zal inzien maar het is zo moeilijk voor mij. Het kwetst me zo. Wanneer ik met haar praat (als dat al lukt want ze is zo gesloten) lijkt het beter te gaan maar wanneer ze dan weer naar papa gaat kan ik weer helemaal opnieuw beginnen . Ik weet niet meer hoe ik moet reageren of doen . Ik wil dat ze het bij mij ook naar haar zin heeft .en van mij hoeft ze zeker niet te kiezen tussen mij en haar papa maar het doet me zoveel pijn hoe ze haar soms gedraagt tegenover mij. Iemand tips wat ik het beste kan doen ? Bedankt alvast

Mijn dochtertje van 2.5 wil niet naar haar vader. We hebben goede afspraken kunnen maken wat betreft de omgang. Om de week gaat mijn dochtertje op zondag ochtend naar haar vader tot 18.00. Hij komt haar bij mij halen en ik haal haar op bij hem. We hebben dit al eens omgedraaid maar dan is het helemaal drama. Ze zegt gewoon, Nee bij mama blijven. Ik kan haar toch niet gewoon in de auto stoel proppen?