Dag beste lezers, mijn man heeft besloten uit elkaar te willen terwijl we twee heel jonge zoontjes hebben. Hij wil er ook niks meer aan doen, hij gelooft er niet meer in. Ik dacht echt dat er liefde was en een bodem om alles aan te gaan. Het doet nu teveel pijn hem om me heen te hebben. Maar we moeten contact hebben voor de zoontjes. Hoe kan ik dit alles nu verwerken zodat ik neutraal kan zijn? Nu negeer ik hem, maar ik lees dat dat voor kind heel naar is. Ik ben boos op hem en voel me in de steek gelaten. Ik word opgezadeld met het toekomstbeeld grotendeels alleen voor zoon te zorgen met een uitkering terwijl we uitdrukkelijk hadden gekozen samen te zijn en een kindje te ontvangen. Ik vind dat hij zijn verantwoordelijkheid niet neemt door het zo op te geven. Door

Hallo, Ik ben nu bijna 2 jaar gescheiden. Mijn ex had al vrij snel een weer een nieuwe relatie, waar hij ook snel onze dochters van nu 9 en 11 bij betrok. Ook zijn nieuwe partner had al een dochter, ook zij is 9. De relatie tussen hen is niet best. Vorig jaar zomer zijn ze voor het eerst samen op vakantie gegaan als samengesteld gezin. De opa en oma van het meisje ( ouders van nieuwe partner ex) gingen ook mee. Ze hebben deze vakantie met hun stiefzusje als erg negatief ervaren. Vooraf hadden ze duidelijke afspraken gemaakt over even alleen zijn, of als ze even met mij wilde skypen. Hier hield ze zich totaal niet aan en er werd ook weinig van gezegd door haar moeder. Nu gaan ze binnenkort een weekndje weg en mijn dochters zien er verschrikkelijk tegenop. Volgens mijn kinderen vraagt ze continu aandacht en als ze haar zin niet krijgt wordt ze boos en krijgt ze uiteindelijk toch altijd weer haar zin. Hun vader brengt weinig tijd met hun alleen door. Zijn vriendin en haar dochter zijn er altijd bij. Ook noemt haar dochter mijn ex regelmatig papa en dat vinden ze niet leuk. Er wordt dan 1 keer wat van gezegd en vervolgens als ze het erna nog twee keer zegt, doen ze er niets meer mee. Heb het er met mijn ex een keer over gehad, over het contact van onze dochters en haar dochter, hij ziet ook wel wat en zei dat hij het met zijn vriendin zou bespreken. Nadat het bleef aanhouden en mij ene dochter zelfs een paar keer huilend uit bed kwam, heb ik zijn vriendin op een hele rustige en normale manier hierover een berichtje gestuurd. ( ze had aangegeven dat als er iets was wat mijn kinderen betreft, ik dit altijd zou kunnen zeggen tegen haar. Vervolgens kreeg ik van mijn ex een berichtje terug dat ik aan het stoken was!! Ik vind het heel lastig , hoe kan ik hier op een juiste manier over communiceren met hem? Ik zie het verdriet bij mijn kinderen. Ze zouden ook het liefste thuis blijven als ze binnenkort dat weekendje weg gaan, omdat ze dan, zoals ze zelf zeggen, het hele weekend met dat vervelende kind opgescheept zitten.

Mijn ex man komt de afspraken niet na. En het zorgt voor ruzies tussen mij ende kinderen.

Ik ga scheiden omdat mijn partner al 6 jaar een ander heeft. We hebben een zoontje van 7. We hebben hem verteld dat papa en mama gaan scheiden omdat ze niet meer verliefd op elkaar zijn (zeggen dat papa al even iemand anders heeft leek ons niet op zijn plaats). Inmiddels is papa uitgehuisd. Dat ging gepaard met verdriet bij papa en kind. Nu vraagt mijn zoontje gisteren waarom we dit doen als we daar allebei verdrietig van worden? Hij associeert verdriet met niet willen scheiden. Hoe kunnen we hem duidelijk maken hoe het zit zonder dat hij zijn vader als oorzaak gaat zien?

ik heb t hier al eerder verteld, de vader van mijn kinderen vindt de kinderen die met hem willen praten over wat ze dwarszit, erg lastig. Alleen de. jongste, die alles leuk en fijn lijkt te vinden en zogenaamd nergens last van heeft, is nog welkom in zijn huis. De oudste twee die het toneelstuk niet meespelen worden uitgescholden. Vorige week stond hij 's nachts. voor de deur om mij te vertellen dat als ik ze niet 'in bedwang zou houden' hij 'niet voor zichzelf in zou staan'. Ik heb uiteraard meteen een melding bij de politie gedaan en het advies gekregen om volgende keer t gesprek op te nemen. Nu heeft hij al strafblad voor mishandeling (niet binnenshuis) en ik heb ook nog andere beelden bewaard van dingen die niet door de beugel kunnen, dus mij maakt hij niet bang. Maar dat kan ik niet met kinderen bespreken, dus die zijn wel bang. En kunnen er eigenlijk ook niet thuis overr praten omdat jongste niks hoeft te weten. Zij ziet papa nog als haar held. Een ongelooflijk ingewikkelde situatie die steeds verder escaleert. Daarbij komt nog dat hun vader niet aanspreekbaar is hierop. Voor hem zijn de oudste 2 een blok aan zijn been die zijn nieuw op te bouwen leven in de weg staan. Dus gesprekken zoveel mogelijk uit de weg gaan of afspraken die ze dan maken 'vergeten' of anders interpreteren, is tot nu toe de ervaring die zij hebben bij alle pogingen tot contact die zij proberen te maken. Binnenkort zijn er gezamenlijke activiteiten op de school van jongste waar we allemaal graag aan meedoen. Oudste twee zijn nu al angstig wat hij gaat doen. De spanning hierover is te snijden on huis, eigenlijk net zo als toen we nog niet gescheiden waren. Hulp erbij vragen heeft tot nu toe niet geleid tot oplossingen. Als hij erbij komt speelt hij een toneelstukje dat hij kinderen zo vreselijk mist en ondanks dat hij geen enkele afspraak daarin nakomt, heeft hij altijd wel smoes waar die buitenstaander intrapt. Dus ik weet t gewoon niet meer. Hoe kunnen alle kinderen een beetje ontspannen hun leven gaan leiden na al die jaren stress, waarbij ze allemaal ruimte hebben om zich te uiten? Op dit moment houden we allemaal heel veel rekening met jongste, ook omdat ik bang ben dat ze weg gaat lopen of bij papa wil wonen (wat hij overigens helemaal niet wil), maar die situatie is niet ok.

Onze zoon van bijna 11 heeft op dit moment omgang onder begeleiding met zijn vader. Deze begeleiding vindt om de 2 weken plaats op een locatie ca 45 minuten van onze woonplaats. Nu heeft mijn zoon aangegeven dat hij even wil stoppen met deze omgangsmomenten omdat hij meer tijd wil voor zijn vriendjes. Tijdens de contactmomenten heeft mijn zoon het prima naar zijn zin, hij geeft wel telkens duidelijk aan dat hij niet met zijn vader alleen wil zijn en dat de omgangsbegeleider wel in de ruimte moet blijven. Bij Juzt (begeleidende instelling) proberen ze alles om mijn zoon toch om te praten omdat het beter voor hem zou zijn en willen oa een kindercoach inschakelen. Onze dochter (13) wil geen omgang met haar vader. In de laatste jaren dat ze nog naar hun vader gingen volgens de omgangsregeling was dit als omdat ik wilde dat ze gingen en was het een strijd om ze naar hun vader te laten gaan. Ik wil ze nu niet meer verplichten om contact met hun vader te hebben als ze dit niet willen, waarbij ik wel aan blijf geven dat de keus aan hun is en als ze contact willen dit altijd kan en mag. Mijn vraag is wat nu te doen, mijn zoon blijft heel duidelijk aangeven dat hij even niet meer wil en ik heb wel met hem gepraat om zeker te weten dat het zijn eigen keuze is en niet omdat hij het mij makkelijker wil maken.

Bij een gelijke zorg van vader en moeder na de scheiding. Is het prettiger voor een kind om een verdeling te hebben van week om week of juist 3 dagen om 4 dagen (het laatste lijkt mij wat meer onrustiger en onduidelijker voor een kind). Mijn vrouw en ik zijn hebben pas net een mail de deur uitgedaan om contact te leggen met een mediator. (kinderen van 4,5 en 8 jaar oud).

Mijn ouders zijn geschijden en dat is niet. Leuk en ik heb ruzie met mijn vader en ik ga eventjes niet heen

7 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan op vriendschappelijke wijze. Wij hebben toen gekozen voor 50/50 co ouderschap. Ik ben inmiddels getrouwd en heb nog een kindje gekregen. Mijn ex heeft steeds losse scharrels gehad en dit was erg verwarrend voor mijn dochter van nu 11 jaar. Sinds 1,5 jaar heeft hij een nieuwe vriendin waar hij gelijk mee is gaan samenwonen en die nog midden in scheiding zat. In het begin klikte het goed tussen ons, tot een half jaar grleden. Zij had een gesprek tussen mijn dochter aan mij opgevangen en de helft maar gehoord. Toen mijn ec mijn dochter kwam terugbrengen kreeg ik allemaal verwijten naar mijn hoofd over dingen die zij "blijkbaar" had gehoord. Mijn dochter is toen boos geworden en koos mijn kant. Ik zei tegen mijn ex dat ik het niet normaal vond dat zij mij en mijn dochter had afgeluisterd en ik geen normale gesprekken kan voeren. Hij koos haar kant Sindsdien krijg ik het idee dat hij door haar onder druk wordt gezet: alimentatie moet omlaag / ouderschapsplan moet anders / we moeten ineens rekening houden met haar vakanties etc Veel mensen zeggen dat ze stookt Wat kan ik doen zodat mijn dochter hier geen last van ondervind

Ik ben twee jaar gescheiden en heb nog altijd geen eigen huis. Mijn kinderen wonen grotendeels bij mij. Het contact met hun vader is goed. Binnenkort gaan we naar hopelijk de laatste tijdelijke plek. De kinderen zijn op hun eigen school gebleven en ik doe er alles aan om hun leven zo "normaal" mogelijk te houden. Desondanks maak ik me zorgen dat zo lang geen vaste plek heel moeilijk voor ze is . Hebben jullie tips wat ik kan doen om het makkelijker te maken voor ze?