Mijn ouders zitten nu midden in een (v)echtscheiding. Mijn ouders maken al ruzie sinds ik in groep 7 zit. In groep acht werd het erger, en nu ik in de eerste zit blijft het niet meer alleen bij praten......ik heb sinds dit jaar ook hevige ruzie met mijn ouders.... het enige waar zij het wel over eens kunnen zijn is hoe vervelend (netjes uitgedrukt ) ik ben..... ik lig savonds in mijn bed te huilen. Als ik thuis kom van school ren ik direct naar mijn kamer toe en blijf daar tot ik moet slapen. Ik vermijd dus al het contact met mijn familie. Ik ben sinds ik op de middelbare ben zwaar depressief en denk vaak aan zelfmoord.... de enige reden waarom ik nog geen zelfmoord heb gepleegd is omdat ik een hele leuke klas heb en hele leuke vriendinnen heb...... hierbovenop word er ook nog van me verwacht dat ik naar 2vwo ga. Maar ik kan me niet meer concentreren, en ik haal alleen maar onvoldoendes..... ik weet echt niet meer wat ik met mijn leven aanmoet, hebben jullie tips?

Goedendag, Mijn ouders zijn al gescheiden sinds 2002. Daaruit hebben ze van al hun financiën berekent hoeveel mijn vader (wij, mijn zus jongere broertje en ik woonde bij mijn moeder) mijn moeder zou moeten betalen. Daaruit is besloten dat mijn oudere zus iets van 35 euro kreeg ik 200 en mijn broertje 175 euro.het totale bedrag zou naar mijn moeder gestort worden. Zo gezegd zo gedaan dit is zo 10 jaar doorgegaan. Totdat ik bij mijn vader ging wonen. Mijn vader en mijn stief moeder wouden de financiën opnieuw laten berekenen omdat de woonsituatie veranderd was. Maar mijn moeder hielt dat tegen. Mijn vader betaalt nu al 3 jaar voor mijn broertje en mijn zus. Maar mijn zus is nu 18 geworden en heeft dus recht de alimentatie zelf te krijgen. Ik daarentegen krijg helemaal niks van mijn moeder. En dat lijkt mij niet eerlijk volgend jaar word ik ook 18 en verwacht ik ook alimentatie van mijn moeders kant. We hebben meerdere keren voorgesteld om alles opnieuw te laten berekenen maar dit verzoek is meerdere keren afgewezen. Ook is er voorgesteld om het tegen elkaar af te strepen maar ook dit voorstel is afgewezen. Mijn vraag is nu: heb ik recht op alimentatie? Zo ja kan ik zelf naar een rechter stappen? Aangezien ik nog minder jarig ben? Groetjes

Mijn oma schrijft dit voor mij. Mag ik al tijdens de scheiding kiezen bij wie ik wil wonen

Lieve ouders, ik zie hoe erg jullie je best doen, en hoe graag jullie dingen goed willen regelen voor jullie kinderen. Ik stel dit heel erg op prijs, en wil alle ouders hiervoor bedanken. Toch wil ik door het beschrijven van een situatie die ik zelf heb meegemaakt jullie een belangrijke boodschap meegeven. Ik heb zelf gemerkt dat ouders door het graag goed te willen doen voor het kind, zelf gaan invullen wat goed is voor hen. Zo ook in mijn gezin. Mijn broertje woont op zichzelf in Nijmegen en dat weekend kwam hij een avond naar huis. Het is voor hem dan lastig of hij naar onze vader of moeder moet gaan. Nu hebben onze ouders al een grote stap gemaakt in hun relatie. Na de scheiding hebben ze een lange tijd moeilijk contact gehad en was het contact vooral via e-mail. Nu de laatste jaren, 14 jaar later (zo zie je maar hoe lang dit proces bij ouders kan duren), komen ze voor het eerst in elkaars woning en kunnen ze face-to-face met elkaar praten. Ik ben persoonlijk teleurgesteld dat dit pas zo laat tot stand is gekomen, en dat ze niet eerder op een normale manier met elkaar konden communiceren, want ik heb er toen ik jong was meer behoefte aan gehad dan ik nu heb, nu ik meer zelfstandig ben. Desalniettemin ben ik erg blij dat het contact nu beter verloopt. Mijn vader kan nu op de koffie komen bij mijn moeder en andersom (als het om zaken gaat wat betreft ons, de kinderen). Nu David, mijn broertje, naar huis kwam vanuit Nijmegen stelde mijn vader direct: 'Ik kom dan wel koffie drinken bij mama, dan heeft David geen last van een loyaliteitsconflict, zo hoeft hij niet te kiezen.' Ik vind het erg lief dat hij er zo over na denkt, maar hij beslist hierdoor wel wat hij/wij 'prettig’ zouden vinden. Ik vind het namelijk heel onwennig om met mijn ouders samen om een tafel te zitten, en ook mijn broertje spreekt mijn ouders liever los van elkaar. Zo zijn wij dit na al die jaren gewend. Zonder hier met ons over te hebben beslist hij dus voor ons wat hij kan doen om ons te ondersteunen in de loyaliteit die wij ervaren naar beide ouders. Zoals ik al zei, het is heel lief bedoelt van hem maar pap, je kunt ook gewoon vrágen wat wij prettig vinden en hoe wíj dit het liefst voor ons zien.. Dit is daarbij ook meteen mijn advies naar ouders. Luister naar je kind, ga in gesprek met je kind en beslis niet voor hem/haar of hen wat zij prettig vinden. Geef je kind te ruimte zelf keuzes te maken en ga deze keuzes niet invullen.

Mijn Ouders zijn 1-5-15 gescheiden, dat komt doordat mijn vader, een depressie heeft! Toen het bekend was dat ze gingen scheiden durfde ik met geen van beide meer oogcontact te houden. Ik was bang dat de ander zou boos worden. Mijn moeder heeft mijn vader verlaten omdat ze vaak gekwetst is geworden door mijn vader. Nadat mijn moeder is verhuisd ging het beter met mijn vader. Helaas heeft mijn vader de laatste tijd veel ruzie met mij en mijn broer, en ik heb het gevoel dat dat komt doordat ik vaak bij mijn moeder ben. Dit weet ik niet precies maar het voelt wel zo! Als mn vader en broer ruzie hebben schelden ze elkaar uit en zegt mijn vader dat mijn broer het huis uit moet! Dit vind ik heftig dus ga ik zo snel mogelijk naar mijn kamer! Daar kan ik even rustig appen maar ik begin dan wel te hyperventileren en te huilen. {Mijn vader mag het niet horen} ik vind dit erg heftig en ben blij als ik naar mijn moeder kan! Maar daar moet ik steeds 1 week op wachten. Ik wil ook niet geen contact meer met mijn vader, maar ik weet ook niet wat ik moet doen!! HELP! X een onzeker meisje

Hallo, mijn ouders zijn al 3 jaar gescheiden en mijn vader heeft een nieuwe vriendin die ik eerst wel aardig vond maar na een tijdje werd ze steeds gemener en bleef ze maar chagrijnig. Op een gegeven moment was ik het zat en heb tegen mijn vader gezegt dat ik haar niet mocht, ik had een heel gesprek met mijn vader en hij had gezegt dat hij met haar zou gaan praten om een aantal dingen te veranderen en hij vertelde dat hij het ook irritant vond dat ze steeds chagrijnig is. Mijn vader en zijn vriendin hadden hele erge ruzie, en mijn vader vertelde aan mij dat het misschien wel uit zou kunnen gaan. Maar 2 weken later vertelde ze dat ze gaan trouwen. Ik heb hier veel moeite mee want ik mag de vriendin van mijn vader niet en zie het niet zitten om nog 10 jaar voordat ik het huis uitga met haar samen te wonen... Ik weet niet wat ik moet doen, het voor me houden of aan mijn vader vertellen dat ik het niet leuk vind dat hij gaat trouwen...

Hoi landgenoten, Mijn paps en mams zijn bezig met hun (v)echtscheiding. Vooral mijn vader speelt het hard. Hij heeft een hoog (lees: Echt heel hoog) inkomen, maar gunt mijn moeder geen cent. Hij chanteert haar en als het op respect aan komt is ook dit ver te zoeken. Doordat hij haar nauwelijks alimentatie gunt kan ze geen huis huren. Laatst confronteerde ik hem met het feit dat ik me zeer frustreer over zijn oneerlijke gedrag jegens mijn moeder, hij werd boos en beweerde dat het allemaal mijn moeders schuld was. Mijn gevoel over de situatie neemt hij niet serieus en ik word gek van zijn respectloze gedrag naar mijn moeder. Wat te doen?

Beste ouders, Hebben jullie even de tijd? Ik zou het namelijk fijn vinden als jullie even luisterden in plaats van alleen maar met jullie zelf en jullie belachelijke problemen bezig zijn. Ik heb daar namelijk niks aan. Gelezen? De tijd gevonden? Goed, dan begin ik nu. Wat ik dus even wilde zeggen, ben al erg blij dat jullie bij deze regel zijn aangekomen, en jullie best doen om er nog een beetje iets van te maken in plaats van elke poging tot herstel, of nou ja herstel, elke poging om een verbinding te houden direct afkappen. Bedankt. Even een vraag he, kijken jullie wel eens in de spiegel? Waarom ik dat vraag? Oh gewoon, nieuwsgierig. En als je dat doet, wat zie je dan? Jezelf? Goh, verassend. Ogen, neus, en een mond? Ach, geestig. En verder? Zie je nog meer? Oh, dus behalve je gezicht zie je niks? Dus je ziet geen persoonlijkheid? Je ziet geen gevoel? Geen verdriet, geen woede? Geestig, alweer. Je kind wel. Jong of oud, je kinderen zien het wel. Je kind zien dat je er soms misschien moe uitziet, het verdriet in je ogen, je mondhoeken hangend naar beneden, hoe je hoofd zich steeds meer richt naar de grond. Je kind ziet alles, je kind hoort alles, je kind voelt alles. Zie je dat? Zie je dat je kind jouw ziet? Dat je kind alles meekrijgt via elk zintuig? Dat je kind slim genoeg is om dwars door je heen te prikken. Zo. Hier aangekomen? Mooi. Steek er wat van op .

Ik geef mijn naam liever niet door !Het was heel erg moeilijk om dit uit te luchten !! Ik hoop niet dat ik een fout heb gemaakt door dit hier te doen. Mijn ouders zijn sinds kleinsaf gescheiden ! Sedert dien woonde ik met mijn moeder. Mijn vader zag ik vaker genoeg per jaar. Hun relatie (van mama en papa) was best wel sterk , zij bleven vrienden en hij helpt haar bij financiele problemen en ook gewoon maandelijks . Het probleem ligt dus niet aan hun , maar aan mijn moeder haar huidige vriend . Hij is pas komen inwonen en ik zie nu gewoon al dat dingen gauw genoegg de verkeerde kant gaan opgaan. Ik heb sterk het gevoel dat hij voor mijn moeder gaat uitlopen en ik hou ook niet van de manier hoe hij soms naar me kijkt !! Ik wil mijn moeder iets zeggen maar weet niet hoe !! AUB Advies ! Overdrijf ik misschien ?

Mijn ouders zijn nu ong een half jaar gescheiden ik mis soms de andere ouder als ik bij de ander ben maar dit is meestal bij mijn vader dus ik mis mijn vader vaker. Wat moet ik doenn😪