Mijn ouders zijn al langere tijd gescheiden; ik was toen een kleuter. Inmiddels ben ik volwassen en woon ik op mezelf. Ik merk dat ik richting mijn vader een sterke loyaliteit voel. Ik denk dat die al van vroeger komt. Als hij iets van mij nodig heeft of bijvoorbeeld teleurgesteld of boos is, voel ik snel dat ik het moet oplossen of goedmaken. Zijn reacties kunnen voor mij soms heel zwart-wit en veroordelend overkomen. Als iets niet gaat zoals hij verwacht, kan hij boos of erg teleurgesteld worden. Soms worden daarbij ook negatieve dingen over de scheiding of de andere ouder aangehaald. Ik merk dat dit veel spanning en verdriet bij mij oproept. Ik moet dan vaak direct huilen en voel de spanning door mijn hele lichaam. Als ik een op zichzelf normale grens stel, kan ik daarna veel schuldgevoel krijgen. Rationeel weet ik dat ik niet altijd beschikbaar hoef te zijn en niet verantwoordelijk ben voor zijn gevoelens, maar emotioneel voelt dat anders. Ik ben ook bang voor zijn reactie en de spanning die dat met zich meebrengt. Ik hou veel van mijn vader en zie hoeveel hij voor mij doet. Juist daardoor vind ik grenzen stellen moeilijk, zonder het gevoel te hebben dat ik hem tekortdoe. Als kind stelde ik eigenlijk nooit grenzen, dus wanneer het nu wel lukt, ben ik daar soms ook trots op. Zijn er anderen die dit herkennen? Hoe gaan jullie om met die loyaliteit als een ouder boos of veroordelend reageert? En hebben jullie tips om hier mee om te gaan? Veel liefs, <3

Voor hou oud is villa Pinedo want ga ik chatten met een leeftijdsgenoot of kan dat ook ouder en jonger zijn

Wat merk je nu nog van de scheiding, of wat heeft jou juist geholpen om ermee om te gaan? 🫶🏼

Men ouders zijn sinds men 4de al gescheiden maar ik weet niet wat ik moet doen ik heb een angst ge creëert voor mensen en ik moet mezelf straffen voor alle dingen die ik fout doe en het is zo erg dat ik met een mes ik mezelf snijd en ook denk aan zm wie kan mij helpen?

Hey hey, ik woon bij mn moeder met mn bonus vader, mijn echte vader is nooit in beeld geweest, die ga ik dus morgen ontmoeten maar ik ben daar dus super zenieuwachtig voor, hoe blijf ik hier rustig in?

Hey ik ben Nienke 14 jaar en mijn ouders zijn ongeveer anderhalf jaar geleden gaan scheiden ik heb hier altijd heel erg last van gehad qua emoties maar de laatste tijd dacht ik dat het beter ging maar dat was totaal niet zo. Mijn vader maakt me namelijk echt diep ongelukkig ik ga 1 keer in de 2 weken in het weekend naar me vader maar ik wil het liefst het contact verbreken. Hij controleert me de hele tijd als ik ergens ben ofzo, hij heeft me locatie ook en als ik die uit zet word hij boos en door de dingen die in mijn kinderjaren zijn gebeurd durf ik er niks van te zeggen want ik ben bang dat hij boos word. Elke dag lig ik huilend in bed omdat ik er gewoon niet meer heen wil, ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen want ik wil me bonuszusjes niet achter laten want die houden zoveel van me maar tergelijkertijd weet ik dat ik voor mezelf moet kiezen omdat ik dit gewoon niet vol houd.heeft iemand tips hiervoor want ik hou dit echt niet meer vol

Heyy, mijn ouders hebben begin van het jaar verteld dat ze uit elkaar willen gaan, ik verwachtte dit niet omdat ik het altijd heel fijn vond gewoon bij hun en ik wist ook niet dat ze het niet meer fijn hadden samen. Mijn moeder krijgt nu over iets minder dan 2 weken de sleutel van haar nieuwe huis en dat vind ik heel moeilijk. Ik ben elke avond heel verdrietig, en ook bij mijn ouders en in het begin vond ik het heel fijn wat ze dan zeiden enzo en hoe ze me een beetje hielpen als ik heel verdrietig was maar nu heb ik steeds vaker dat ik het niet fijn vind van wat ze zeggen of hoe ze me een beetje helpen en voelt het voor mij alsof ze een beetje boos zijn of dat ik niet zo mag doen ofzo. Maar als ik dit dan probeer uit te leggen zeggen ze dat ze dat helemaal niet zijn maar ze begrijpen me heel vaak niet goed en ik vind het moeilijk om het goed uit te leggen. Ik vind het heel moeilijk dat ik dalijk voor altijd nooit meer bij allebei mijn ouders kan zijn. Ik vind het gewoon allemaal heel moeilijk. Ik hoop dat iemand me een beetje snapt en me hopelijk een beetje kan uitleggen en misschien een beetje helpen. ❤️

Hoi, Mijn papa en mama zijn uit elkaar 2 weken, papa is verliefd op een andere mevrouw. En ik woon nog bij mama. Ik ben bang ‘s avonds want mama zegt niks tegen mij. En brengt mij nooit naar bed. Ik vind dat niet zo leuk ik mis papa en mama dat ze ook nog op mijn kamer komen welterusten zeggen. Ik wil naar papa toe.

Hai Mijn ouders zitten in het proces van scheiden en de band met mijn vader is echt steeds slechter aan het worden en dat vind ik lastig . Mijn moeder is best lomp over de situatie naar mij want ze zegt eigenlijk bij alles wat mijn vader niet goed doet laat hem maar straks hebben we een ander huis (wij het gezin wonen nu nog met zn 4 en bij elkaar ik/moeder/vader/broertje) alleen daardoor sta ik er eigenlijk best alleen voor en om zelf de problemen thuis niet nog groter te maken zit ik vaak helen dagen op me kamer in mijn eigen bubbel maar ik merk dat ik hierdoor best in de knoop kom te zitten met mezelf. Ik heb oo school een counsler en die zei dat ze hulp ging zoeken buiten school die mij met de situatie thuis kan gaan helpen zodat ik beter met de situatie om kan gaan aangezien me ouders niet luisteren...alleen ik ben daar best bang voor want ik weet niet of mijn ouders kunnen gaan inzien dat ik dit misschien wel fijn vind en ik weet echt wat ik kan verwachten.

Me vader en moeder praten zo negatief over elkaar. Ik ben er echt klaar mee ze Schelden elkaar helemaal uit over elkaar waar wij bij zijn. Helemaal met k*t ouder enzo. Papa laat ook elke keer mijn stiefmoeder het lezen ( mama's berichten) dat vind ik ook vervelend. Heeft iemand dit ook meegemaakt/ of maakt iemand dit ook mee? En zo ja hoe doe je dat dan?? Alsjeblieft help!!