Ik haat het dat ik gescheiden ouders heb heb een stomme stiefvader die bemoeit zich overal mee

Mijn ouders zijn al 2,5 jaar uit elkaar maar mijn oudere broer doet nu het zelfde gedrag als mijn vader en ik reageer er heel vreemd op alsof het leven of dood is voor mijn lichaam kan iemand mij helpen?

Ik word er heel verdrietig van dat mijn ouders zijn gescheiden. Ik kan er niet goed door slapen en heb soms nachtmerries. Op school is er maar 1 ander kind in mijn klas met gescheiden ouders, dat vind ik ook moeilijk. Wat is jullie tip voor mij?

Hoi ik ben Meghan Ik twijfel heel erg aan me zelf en weet soms niet wat ik met mezelf aan moet!! Mama weet dit papa ook maar mama zegt dat het goed komt maar dat zegt ze al tienduizend keer al heel lang En papa zegt dat hij er voor me is maar hij doet toch niks dus ja ik ga ook al naar een psycholoog soms ben ik echt klaar met mijn leven echt waar!! Kan iemand me alsjeblieft helpen???!!! Ik weet niet meer wat ik met mijzelf moet IEMAND HELP!!!!!! Groetjes Meghan 🥰

Hoi ik had een vraag, mijn ouders zijn al 11 jaar gescheiden en een van mijn zusjes woont bij vader en een bij moeder. Afgelopen weekend is het tussen mijn vader en zusje geescaleerd. Waarop mijn stiefmoeder de keuze aan mijn vader gaf of ik eruit of mijn zusje eruit toen heeft hij voor mijn zusje gekozen ik weet wel dat hij blind voor mijn stiefmoeder zou kiezen maar toch is het pijnlijk. Mijn zusje heeft nu geen slaapplek want bij mijn moeder kan ze ook niet wonen want dan heeft ze ruzie met haar andere zusje. En ze doet alles om haar pijn en trauma van huiselijk geweld in het verleden te verdoven door alcohol drugs en seks. Hebben jullie advies hoe ik hier het best mee kan omgaan?

Mijn ouders zijn net 2 dagen uit elkaar. Het is geen vechtscheiding ofzo, ze wilden gewoon geen leven meer samen. Vanaf jonge leeftijd had ik dit verwacht, maar omdat het zo lang niet gebeurde (en m’n ouders eraan werkte samen), waande ik het ondertussen onmogelijk. Dit was dus ineens heel random. Het principe zelf vind ik moeilijk te vatten. Wat daarbij niet echt helpt is dat ze precies zo doen zoals ze eerst ook deden. M’n vader zou ergens anders gaan slapen, maar daar komt ook niks van. Ze leven gw als eerst. Dat is heel verwarrend. Ons gezin is fundamenteel veranderd, terwijl alles hetzelfde lijkt. Ik neem aan dat het bij anderen ook weleens zo gebeurt: dat de verandering pas later komt. M’n vraag is: hoe moet je het scheiden verwerken als het helemaal niet tastbaar is?

De nieuwe partner van mijn moeder heeft mij een Whatsappje gestuurd om te laten weten dat hij graag met mijn moeder zou willen trouwen, en hij is benieuwd naar mijn mening. Ze kennen elkaar echter niet eens een jaar en voor mijn gevoel doet hij 0 moeite om mij te leren kennen. Op mijn verjaardag zat hij bijvoorbeeld alleen maar op Instagram stomme filmpjes te kijken in plaats van praten met belangrijke mensen in mijn familie. Ook vind ik het belachelijk dat hij dit laat weten via een appje. Verder vind ik hem over het algemeen gewoon meh. Volgens mijn moeder staat hij heel dicht bij zijn gevoelens, maar dan zou je je moeten kunnen inleven in mij en mij niet een appje sturen over een aanzoek. Ik heb hier nogal veel verdriet van. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen met de hele situatie.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit schrijf, maar ik moet het gewoon even kwijt. Ik ben 17 jaar en mijn ouders zijn gescheiden. Ik heb altijd geprobeerd om gewoon door te gaan, maar ik merk dat alles me de laatste tijd te veel wordt. School gaat slecht en ik heb veel stress. Daarnaast heb ik werk, voetbal en alles eromheen, waardoor het soms voelt alsof ik geen moment rust heb. Mijn moeder en stiefvader gaan trouwen. Voor anderen is dat misschien iets moois, maar voor mij voelt dat heel anders. Op vakantie is mijn stiefvader boos geworden en dat heeft me echt geraakt. Sindsdien weet ik niet goed hoe ik me daarbij moet voelen. Ik twijfel ook heel erg waar ik wil wonen. Bij mijn moeder voel ik me niet altijd fijn, maar bij mijn vader weet ik ook niet of dat is wat ik wil. Eigenlijk zou ik het liefst op mezelf wonen, maar ik ben pas 17 en dat is gewoon niet haalbaar. Ik merk dat ik steeds meer vastloop en ik weet gewoon niet meer wat de juiste keuze is. Zijn er meer mensen die dit herkennen? En hoe zijn jullie hiermee omgegaan?

Sinds de scheiding tussen m’n ouders woont m’n kat binky bij m’n vader, maar hij eet soms wat van het aanrecht en m’n vader vind dat hij schooit maar hij zoekt vooral aandacht maar dat heeft m’n vader niet door en hij stuurt de kat elke keer de bijkeuken in en hij wil hem nu ook geen eten meer geven:( en hij heeft gezegd dat hij hem misschien wel weg wil doen maar eerlijk gezegd geeft m’n lieve poes mij de meeste steun na de scheiding (naast mijn mama die er altijd voor me is) en kan ik bij hem praten over mijn genderidentiteit dat ik bij niemand anders durf te vertellen. Dus ja dat Liefs persoon

Het is zo ingewikkeld. Sinds ik naar de middelbare school ben gegaan gebeurt er zo veel eerst een tand transplantatie dat is dat ze een nog werkende tand uit je mond halen met wortel en al en ergens anders in zetten. Waar ik eerst nog even een prik angst cursus omdat ik een fobie had voor naalden en daarna ging mijn vader en stiefmoeder uit elkaar. En toen kwam er een enge man die zich voorstelde als 15 jarige jongen en die foto’s wilde en bedreigde met dat hij ineens dingen wist die niet zomaar mensen konden weten en ik hem nik over had verteld. en ik ben daar over nog gepest door mijn klas waarvan er werd gezegd hoe stom ik kon zijn en het werd zo erg dat ik een maand niet naar school ben geweest en ik zelfs midden in het jaar van school kon wisselen iets wat op mijn nieuwe school niet vaak voorkomt. Het is gewoon heel erg veel deze 2 jaar gebeurd. En ik vraag me af is dit gewoon veel peg of is dit gewoon meer hoe het is om ouder te worden. Want dan is dat gewoon vermoeiend.