Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

16 verhalen gevonden voor jou

ā€˜De dynamiek tussen broers en zussen na een scheiding’
ā€˜De dynamiek tussen broers en zussen na een scheiding’
FamilieRuzie

šŸ“– ā€˜De dynamiek tussen broers en zussen na een scheiding’

Als je broers of zussen hebt, dan heeft ā€˜het lot’ (oftewel; je ouders die een leuke nacht hadden ?) jullie aan elkaar verbonden. Jullie ā€˜lijntje’ zal er altijd zijn, vanwege de bloedband en dezelfde biologische ouder(s) die jullie delen. Hoewel het er in het dagelijks leven heel anders uit kan zien, is de liefde tussen broers en zussen diep vanbinnen vaak heel groot.

De scheiding van je ouders heeft hoe dan ook invloed op jou en je broers of zussen. Ieder kind (en ja; ook dus uit hetzelfde gezin) reageert anders op een scheiding. De ƩƩn laat verdriet toe, de ander schiet in boosheid, is opgelucht, sluit zich af voor gevoelens of neemt veel verantwoordelijkheid op zich en is bijvoorbeeld heel lief en braaf (om zo niet tot last) te zijn. De kans bestaat dat jullie – door de verschillen – een tijdje uit elkaar drijven. Je begrijpt elkaar even niet meer en leeft langs elkaar heen. Vaak zie je dat broers en zussen elkaar weer vinden als ze beiden het ouderlijk huis hebben verlaten. De gezinsdynamieken zijn er nog wel, maar er is meer ruimte voor je eigen ontwikkeling, waardoor je je broer of zus ā€˜ineens’ anders ziet en wellicht minder irritant vindt ?. De scheiding kan jou en je broers of zussen natuurlijk ook veel dichter bij elkaar brengen. Je deelt immers hetzelfde lot en dat biedt vaak steun.

Het kan ook gebeuren dat er na een scheiding ruzie ontstaat tussen broers en zussen. Vaak is ruzie tussen de kinderen een niet uitgevochten gevecht tussen de ouders. Hoe zit dat dan? Bijvoorbeeld: jij en je broer hebben dezelfde ouders en zijn dus allebei 50% je biologische vader en 50% je biologische moeder. Door de scheiding kan vanuit loyaliteit naar allebei jullie ouders frictie ontstaan tussen jou en je broer. Je broer kiest bijvoorbeeld meer de richting van je vader en jij beweegt meer naar je moeder. Zo brengen jullie samen (onbewust) de loyaliteit weer ā€˜in balans’. Het kan dan zo zijn dat jullie een ruzie tussen je ouders proberen uit te vechten. Maar! Zo’n conflict kan echt alleen maar uitgewerkt worden op de plek waar hij hoort: bij je ouders dus. Het gedoe tussen jou en je broer heeft in essentie dus helemaal niets met jullie twee te maken: het is een systemische dynamiek. Dit inzicht kan ruimte geven om je broer (of zus) en jullie band eens vanuit een ander perspectief te bekijken. Dit maakt je vaak een stuk milder naar de ander Ć©n naar jezelf.

Hoe is de band met jouw broer of zus na de scheiding van je ouders?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ā€˜De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.

Verhaal lezen
Is een broer of zus niet meer dan kind van je ouders?
Is een broer of zus niet meer dan kind van je ouders?
FamilieSteun

šŸ“– Is een broer of zus niet meer dan kind van je ouders?

In de wereld wordt een zus gezien als een vrouwelijk kind van jouw ouders en een broer als een mannelijk kind van jouw ouders. Een eigenlijk best wel biologische beschrijving van een band die zoveel meer kan zijn. Een bijna emotieloze uitdrukking over de relaties binnen jouw gezin. Maar is een broer of zus niet zoveel meer dan dat of kan het niet meer zijn dan dat? Als ik denk aan een zus of aan mijn broer, dan denk ik aan iemand met wie ik lief en leed kan delen. Ik denk aan iemand die voor mij klaar staat en iemand voor wie ik alles zou willen doen. Een vriendschap, een band die ontstaat ondanks alle verschillen die er zijn. Dan denk ik aan mijn nichtje. Zij houdt van feestjes en ik houd van een rustige avond op de bank. Ik ben gek van voetbal en zij gaat voor de sportschool. En ik ben vier jaar ouder, nou en?

Wij delen geen genen van onze ouders, al delen wij vast ergens wat genen van opa en oma. Wij deelden nooit een huis, maar gaan wel samen op vakantie. Wij delen geen gezin, maar delen wel een verhaal. Een verhaal dat ons sterker maakt, dat ons verbindt en waardoor wij samen zijn. Als kleine meisjes waren wij al veel bij elkaar. Op de glijbaan ging zij voorop en kwam ik daar achteraan. Muziek luisterden wij van mijn discman, ik het linkeroortje en zij het rechteroortje. Samen met opa en oma naar de dierentuin, samen logeren en spelen. Maar het ging niet altijd soepel en ook dat hoort erbij. Want zij heeft een eigen weg die ze gaat. Er zijn momenten dat wij elkaar minder spreken. En ā€˜ineens’ kom je elkaar toch weer tegen. Wij gingen een verhaal delen. Een verhaal waarin wij er voor elkaar konden zijn. Want ik vond het best moeilijk dat ook haar ouders gingen scheiden.

"Welke opbeurende woorden kan ik haar geven als het mij verdriet doet? Welke hoop kan ik haar geven als het mij pijn doet? En welke feestdagen vier je dubbel?"

Want eigenlijk is het soms ook best wel stressen. Maar het gaat niet om dat ik een encyclopedie ben. Het gaat erom dat ik een arm om haar heen kan slaan als zij bang is. Dat zij met mij haar zorgen en vragen kan delen. Het gaat erom dat wij ervaringen en emoties kunnen delen. Dat we elkaar vast kunnen houden als het moeilijk is. En ik kan haar helpen door wat ik heb meegemaakt, dan is alleen praten al genoeg en zijn tips niet nodig. En waar zij ooit naar mij toekwam, kom ik straks naar haar als ik vastloop in de liefde of als mijn onzekerheid weer eens opspeelt. Tussendoor gaan wij samen naar concerten, een weekendje weg en delen we het leven.

Het maakt niet uit welke bloedband of genen er wel of niet gedeeld worden. Iemand kan als jouw broer of zus voelen op een manier die niet wordt beperkt door de lijnen van het woordenboek, wat niet wordt beperkt door grenzen die er soms lijken te zijn. Een broer of zus kan iemand zijn waar jij het leven mee deelt, die dicht bij jou staat. Waar de lijnen van het leven mee samen lopen, soms uit elkaar gaan en met de jaren weer samen komen. En of het nou je stiefzus, je bonusbroer, je zus, je halfbroer, je nichtje of je allerbeste jeugdvriend is, samen zijn is het mooiste dat er is.

Verhaal lezen
Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld
FamilieStiefouders

šŸ“– Onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld

Broers en zussen kunnen steun geven tijdens de scheiding en natuurlijk zijn ze soms ook best lastig. In dit verhaal wil ik jullie graag meenemen in mijn ervaringen met het hebben van broers en zussen, met gedeeltelijk dezelfde ervaringen en de keuzes die er gemaakt moeten worden.

Zelf heb ik 1 halfzus, 1 halfbroer en 1 zus. Voor, tijdens en na de scheiding konden we elkaar steunen. We hadden soortgelijke ervaringen die we met elkaar konden delen. Wat ik helaas ook heb gemerkt, is dat er wel meer afstand kwam tussen ons. Met mijn zus heb ik weinig over de scheiding gepraat en mijn halfzus en halfbroer zijn een stuk ouder en gingen weer bij hun moeder wonen na de scheiding.

Na de scheiding hadden mijn zus en ik een bezoekregeling. Net als mijn halfzus en halfbroer. Op die manier zagen mijn zus en ik hen dus alleen als we bij mijn vader waren. Later besloten ze allebei niet meer naar mijn vader te gaan. Het contact is wel gebleven maar veel minder goed dan dat het eerst was. Ook mijn zus nam op een gegeven moment de beslissing om mijn vader niet meer op te zoeken. Hierdoor bleef ik alleen achter. Aan de ene kant wilde ik mijn vader nog graag zien en aan de andere kant was het daar niet leuk meer.

Uiteindelijk is ook tussen mijn vader en mij het contact verbroken. Dit was en is nog steeds erg lastig. Je mist een vaderfiguur in je leven en op verschillende momenten kan dit best confronterend zijn. Ook zit ik vaak in conflict met hoe ik mijn vader benoem in verhalen. Noem ik hem bij zijn naam of noem ik hem nog papa? De keuze hierin is ook lastig, omdat mijn broer en zussen deze keuze al gemaakt hebben.

Nu zijn we inmiddels bijna 15 jaar verder. Met mijn halfzus en halfbroer heb ik nog zo veel mogelijk contact en ook mijn zus spreek ik regelmatig.

We hebben allemaal een klap moeten opvangen van de scheiding. Toch hebben we onze verhalen niet zo vaak met elkaar gedeeld als dat kon en nu nog steeds kan. Ik denk dat dit komt door het leeftijdsverschil en door de afstand die er ontstond nadat ze mijn vader niet meer zagen. Hierdoor is onze band niet zo hecht en is er denk ik niet voldoende veiligheid ontstaan om het over moeilijke onderwerpen te hebben. Terwijl het denk ik wel had kunnen /helpen. Ik hoop dat als je dit leest, jij wel jouw ervaring met je broer(s) of zus(sen) kunt delen als je daar klaar voor bent. Of misschien heb jij wel een vriend of vriendin die als een broer of zus voelt. Of wil je met een Online-Buddy van Villa Pinedo kletsen. Praten over de scheiding kan echt heel veel steun geven. Je hoeft ’t niet alleen te doen!

Verhaal lezen
ā€˜Pijnlijk dat mijn zusje weinig met mijn vader is’
ā€˜Pijnlijk dat mijn zusje weinig met mijn vader is’
Mijn oudersFamilie

šŸ“– ā€˜Pijnlijk dat mijn zusje weinig met mijn vader is’

Momenteel eet ik elke donderdagavond bij mijn vader. Ik vind het belangrijk om hem te zien, vooral omdat ik bij mijn moeder woon. Dus hebben we afgesproken om elke donderdagavond samen te eten en bij te praten. Mijn zusje, die drie jaar jonger is dan ik, ziet mijn vader misschien eens per maand. Het doet me pijn om te zien dat ze zo weinig tijd met hem doorbrengt. Daarom irriteer ik me vaak aan haar reacties als ik naar papa ga. Onlangs stuurde ze hem een appje, omdat ze een bus nodig had om een kast te vervoeren naar een vriendin. Natuurlijk was mijn vader er meteen om te helpen met zijn bus. Ik kon het niet laten om op te merken: ā€œJij appt ook alleen als je hem nodig hebt.ā€ Ze reageerde niet. Op dat moment was ik echt boos.

Waarom gaat ze niet gewoon een avond gezellig naar hem toe? Waarom appt ze hem zo weinig? Die vragen spookten door mijn hoofd.

Sinds de scheiding van mijn ouders heb ik altijd mijn best gedaan om iedereen in het gezin tevreden te houden. Mijn ideale beeld was dan ook dat iedereen lief voor elkaar zou zijn en naar elkaar zou luisteren. En als dat dan niet lukte, dan zou ik wel komen helpen. Ik heb mij dus altijd verantwoordelijk gevoeld om iedereen tevreden te houden. Maar zo werkt dat niet.

Ik besloot hier met mijn zusje over te praten. Ik vind het zelf belangrijk om beide ouders te zien en te spreken. Mijn zusje ziet dit niet zo, dat vind ik vervelend. Door mijn verantwoordelijkheidsgevoel voel ik mij verplicht zo vaak mogelijk langs te komen. Ik ben bang dat mijn vader eenzaam is en dat mijn zusje niet meer langs gaat komen.

Ik vertelde haar hoe ik me voelde en hoe ik graag wil dat iedereen met elkaar omgaat in ons gezin. Ze luisterde naar me en legde haar kant uit. Opeens begreep ik waarom ze deed wat ze deed. Ze bedoelt het niet gemeen naar mijn vader toe, maar ze heeft het heel erg druk met haar werk en vriendinnen. Ze stuurt mijn vader een berichtje als ze hulp nodig heeft of advies wil. Mijn vader is heel erg behulpzaam en als je hem iets vraagt, is het vaker ja dan nee. Het is haar manier om contact te hebben met mijn vader. Toen mijn zusje dat vertelde, voelde ik me opgelucht. Ik dacht eigenlijk dat ze geen contact met mijn vader zocht omdat ze het contact wilde laten verwateren. Dat ze mijn vader zou gaan negeren en dat mijn vader daar zelf ook niks aan zou doen. Ze bedoelt het niet verkeerd en wil papa juist vaak zien.

Doordat ik met mijn zusje het gesprek aanging en mijn zorgen bespreekbaar maakte met haar, kwam ik erachter dat we allebei iets anders willen. En dat is ook helemaal okƩ.

Verhaal lezen
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
"Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"
FamilieBelangrijke momenten

šŸ“– "Van eenzaamheid met kerst naar aanschuiven bij"

Als klein meisje was kerst voor mij de leukste tijd van het jaar. De versierde kerstboom, bergen cadeautjes, vrolijke kerstliedjes en het heerlijke eten… Maar rond mijn 9e veranderde alles toen mijn ouders uit elkaar gingen. Plotseling voelden de feestdagen anders aan.

De leegte van een gebroken gezin

Met mijn vader heb ik geen contact meer en door de scheiding van mijn ouders viel ook de rest van het gezin uit elkaar. Mijn broer, zus, moeder en ik leefden ieder hun eigen leven. Toen ik in mijn puberteit kwam, werd kerst minder leuk. Ik zag andere mensen vrolijk kerst vieren, maar bij ons was het niet meer compleet. Mijn zus ontbrak bij de kerstdiners en soms sloegen we zelfs kerst over. Dat voelde best verdrietig, zeker als je op social media ziet hoe iedereen samen is.

Toen bedacht ik me: hoe kan ik mijn familie weer bij elkaar brengen? Geen idee… Ik kon geen oplossing bedenken. Eigenlijk dacht ik ook dat mijn familie er niet meer op zat te wachten om kerst samen te vieren. Ik besloot te gaan werken in de horeca. Slim idee? Geen idee… Want eigenlijk voelde ik me juist eenzamer. Ik kwam oog in oog te staan met het warme kerstgevoel bij andere mensen en collega’s die een dag vrij waren om samen met hun familie te zijn.

Ondanks mijn eenzaamheid zette ik mijn vrolijkste lach op. Durven zeggen dat ik alleen was met kerst deed ik niet, tot ik mijn verhaal deelde met twee liefdevolle mensen. Zij nodigden mij uit om kerst met hen te vieren. Zo zat ik opeens met kerst aan tafel bij een familie. Een bijzonder moment. Maar genoot ik optimaal? Helaas niet. Het bleef dubbel voelen, maar ik was enorm dankbaar. Want ik had weer mogen ervaren hoe het samenzijn voelt.

Van eenzaamheid naar bonusfamilies

Het jaar erop voelde ik niet meer de negatieve energie van kerst omdat ik me realiseerde dat ik niet alleen hoefde te zijn. Ik schoof aan bij andere families. Mijn grootste angst om alleen zijn met kerst, was eindelijk opgelost. Maar toen gebeurde er iets onverwachts. Mijn broer en zus organiseerden kerst voor onze familie. Dit had ik nooit zien aankomen. Eerlijk gezegd vond ik het best spannend, maar vooral heel erg leuk! Ik was nog nooit zo blij geweest. Eindelijk was iedereen bij elkaar. Mijn kerst was weer compleet.

Dankbaarheid

De hele situatie, mijn acties en het resultaat dat ik nu kerst vier met zowel mijn eigen familie als bonusfamilies, hebben me geleerd dat kerst draait om de warmte van mensen onder elkaar. Het heeft me bewust gemaakt van mijn behoefte aan verbondenheid. Mijn dankbaarheid groeide voor de mensen die aan mij dachten en voor de mogelijkheid om samen te zijn.

Dit jaar wordt denk ik nu al de beste kerst ooit na de scheiding van mijn ouders. Ik heb veel appjes gehad van mensen die aan mij hebben gedacht en vroegen wat ik ga doen met kerst. Dat mensen aan mij denken en mij berichten is voor mij het allermooiste wat er is.

Het allerleukste en mooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen? Gewoon samen zijn!

Mijn boodschap voor kerst aan alle kinderen met gescheiden ouders

Aan alle kinderen met gescheiden ouders die mijn verhaal lezen, blijf praten en deel je gevoelens. Wees eerlijk over je wensen en weet dat het nooit aan jou ligt dat je je eenzaam kunt voelen. Ooit op een dag komt het goed. Blijf hoop houden in iets wat voor jou belangrijk is.

Mijn boodschap voor kerst aan alle volwassenen

In deze kersttijd koester ik de herinnering aan de twee bijzondere mensen die mijn eenzaamheid doorbraken. Hun vriendelijkheid opende de deur naar warmte en hoop en dat inspireert mij. Hopelijk kunnen we er met elkaar voor zorgen dat niemand alleen hoeft te zijn met kerst.

Mijn kerstwens

Laten we, als we iemand zien die dit nodig heeft, de deur voor de ander openzetten en verwelkomen met heerlijk eten en een warm kerstgevoel. Dat we allemaal de kracht van vriendelijkheid begrijpen en de magie van open deuren delen

Een vrolijke en liefdevolle kerst toegewenst, met dat we echt aan elkaar denken en dat ook delen! Je hoeft ’t niet alleen te doen.

Verhaal lezen
Contact met broers en zusje veranderde
Contact met broers en zusje veranderde
Familie(Geen) contact

šŸ“– Contact met broers en zusje veranderde

Vandaag is het Nationale Broer en Zus dag, een dag waarbij ook ik even stil sta bij hoeveel mijn broertjes en zusje voor mij betekenen. Met 4 kinderen thuis is het altijd een gezellige drukte, maar tijdens de scheiding en vlak erna is dat niet altijd zo geweest. Want met 4 kinderen, heb je ook 4 verschillende verhalen van de scheiding. Iedereen ervaart het anders, maakt andere keuzes en soms begrijp je de keuzes van elkaar niet.

Geen contact

Tijdens de scheiding heb ik de keuze gemaakt om op een gegeven moment geen contact meer te hebben met mijn vader. Dit was een keuze die ik had gemaakt na er goed over te hebben nagedacht en het was zeker geen makkelijke keuze. Mijn broertjes en zusje bleven nog wel gewoon naar mijn vader toe gaan. Dit zorgde af en toe voor veel onbegrip vanuit beide kanten. Ik snapte niet waarom zij nog wel gingen, maar zij begrepen ook niet waarom ik niet meer wilde gaan. Tijdens het eten hadden we hier weleens ruzie over. We trokken steeds vaker ons eigen plan. We namen vaak de tijd niet om met elkaar te praten over hoe wij ons voelden of waarom wij bepaalde keuzes hadden gemaakt. Hierdoor groeiden we steeds wat verder uit elkaar.

Dichter bij elkaar

Na een tijdje kreeg ik weer contact met mijn vader. Dit laat ook zien dat keuzes niet altijd 100% definitief zijn! Als je je keuze wil veranderen, kan dat (in de meeste gevallen) zeker. Toen ik weer meer naar mijn vader ging, merkte ik ook dat de band tussen mij en mijn broertjes en zusje weer beter werd. We gingen vaker dingen met z’n vieren doen en we hadden het ook steeds wat vaker over de scheiding. De gesprekken gingen steeds minder over wel of niet naar papa gaan en er was minder strijd en onenigheid over de keuzes die gemaakt waren. We begonnen beter naar elkaar te luisteren.

Ervaringen

Toen ik nadacht over wat de band tussen ons vieren tijdens de scheiding kenmerkte, was dit eigenlijk het eerste waar ik aan dacht. Dat we elkaar tijdens de scheiding een beetje waren verloren, omdat we allemaal zo erg bezig waren met onze eigen ervaringen. Toen ik mijn zusje vroeg wat haar belangrijkste herinnering was aan de band tussen ons vieren, zei ze dat ze vond dat wij er altijd voor elkaar waren. Dat laat zien dat wij het beide zo erg verschillend ervaren hebben, terwijl wij in dezelfde situatie zaten. Heb jij een broer of zus? Heb je soms het gevoel dat je elkaar niet helemaal begrijpt tijdens en na de scheiding van je ouders? Je bent niet alleen. Bij Villa Pinedo is er altijd een Buddy die ongeveer hetzelfde heeft meegemaakt en die begrijpt hoe je je voelt. Klik hier als je wilt kletsen met een Buddy.

Verhaal lezen
Ik kan oprecht spreken van een bonus!
Ik kan oprecht spreken van een bonus!
FamilieStiefouders

šŸ“– Ik kan oprecht spreken van een bonus!

In 2004 gingen mijn ouders uit elkaar. Ik heb toen ongeveer een jaar met zowel mijn moeder als vader alleen gewoond. Op een gegeven moment kreeg mijn moeder een nieuwe liefde (nu haar man). In het begin spraken ze af en toe met elkaar af, zodat ik ook een beetje aan het idee kon wennen.

Eigen slaapkamer

Dit ging vervolgens langzaam over in het soms blijven slapen bij hem thuis. Dat was allemaal heel goed geregeld, want ik kreeg daar gewoon mijn eigen slaapkamer. Dat was toen in Amsterdam wat voor mij wel beetje onhandig was omdat ik in Utrecht op school zat. Wat wel heel fijn was aan dit proces is dat het allemaal heel natuurlijk ging en ik totaal niet het idee had dat mijn moeder werd ingepikt door een andere man. Uiteindelijk besloten we te verhuizen naar Bilthoven, zodat ik weer dichtbij school kon wonen. We hebben het eigenlijk altijd wel gezellig met elkaar en ik zie de nieuwe man van moeder dan ook echt als bonuspa. Geen stiefpa ofzo, want dat klinkt heel stom. Nee, het is gewoon echt een bonus! Sterker nog… Ik woon op dit moment nog steeds bij mijn ma en bonuspa. We hebben de grootste lol met elkaar en dat is toch wel heel fijn.

Heerlijk bord spaghetti

Ff een klein stapje terug in de tijd. Want toen mijn moeder een nieuwe vriend had, was mijn vader nog een paar jaartjes alleen. Gelukkig kwam daar ook verandering in en kreeg ik een bonusmoeder! Want ja… Ook in dit geval kan ik oprecht spreken van een bonus. Een fijn extraatje. De eerste keer dat ik haar ontmoette, gingen we naar haar huis toe. Ik was heel gespannen want ik ging de nieuwe vriendin van mijn vader zien! We belden aan, zij deed de deur open en ik was gelijk verliefd. Ik wist toen al: dit zit goed! Het werd nog beter want opeens kwamen er ook 2 kleine jochies om de hoek aangerend! Ze had 2 zoontjes van op dat moment 4 en 5 jaar, dus ging ik van enigskind opeens naar grote broer. Want zo zie ik dat echt.

We kregen een heerlijk bord spaghetti te eten… Ja en dat was voor mij toen de strik om het pakketje! Het huis waar ik nog lang met mijn vader heb gewoond werd verkocht en we trokken in bij de nieuwe vrienden van mijn pa. Daar was ook alles helemaal goed geregeld en kreeg ik een plekje op zolder. Ik heb mij altijd welkom gevoeld in het gezin, maar ook in de familie die ik er natuurlijk bij kreeg. Een paar jaar later kwam mijn vader het leuke nieuws vertellen dat hij samen met zijn nieuwe vrouw een kindje kregen! Zo kreeg ik er in 2011 nog een broertje bij. Oh ja… Je leest het goed, zowel mijn moeder als mijn vader zijn weer getrouwd.

Dankbaar

Dan hetgeen wat mij het meest waardevol is en wat ik ieder kind van gescheiden ouders gun. Kijk, dat het gebeurt is natuurlijk niet leuk! Je wilt het liefst dat je ouders bij elkaar blijven, maar helaas gaat dat niet altijd. In de meeste gevallen krijgen kinderen of worden kinderen heel erg bij dit proces betrokken waardoor het voor hen een heel zwaar proces is. Mijn ouders hebben altijd vanuit het belang van mij gedacht en daar ben ik ze tot op de dag van vandaag dankbaar voor. Mijn verjaardag vier ik altijd met alle families gemixt, mijn ouders zijn bij mijn diploma-uitreikingen en eindmusical geweest en afgelopen jaar vierden we oud en nieuw met elkaar.

Echt alles mag van mij worden afgenomen wat ik in mijn bezit heb. Maar dit niet. Nu moet ik ook zeker de credits geven aan mijn bonuspa en bonusma die zichzelf natuurlijk ook op een bepaalde manier hebben moeten openstellen voor een zo’n fijn mogelijke situatie. Nu weet ik echt wel dat de scheiding geen feestje is geweest, maar als kind heb ik daar nooit iets van meegekregen. Heeft je vader of moeder een nieuwe vriend of vriendin? Dan kun je deze brief aan hem of haar geven. Zodat zij weten hoe je je voelt. Er staan tips in om het voor jou en hem of haar wat makkelijker te maken.

Verhaal lezen