Ik was 9 jaar oud en ik zat in groep 5. Mijn ouders hadden mijn broers en mij onlangs verteld dat zij uit elkaar gingen en dat nieuws was nog lang niet verwerkt in mijn koppie. Ik probeerde mee te doen met de les. Maar zodra we voor onszelf mochten gaan werken en ik me niet meer kon vasthouden aan de afleiding van de lesstof, werd de chaos in mijn hoofd me te veel. Ik moest huilen. Een klasgenootje zag me huilen en vroeg me of ik wilde dat de juf even naar me toe kwam. Samen met de juf liep ik naar de gang, om daar even mijn verdriet te kunnen delen. Ik liet haar weten dat ik zo in de war was en verdriet had, omdat mijn ouders uit elkaar gingen. De juf probeerde me te troosten. “In ieder geval is er nu niet meer telkens ruzie thuis”, zei ze. Maar er was helemaal geen ruzie thuis, of in ieder geval niet voor zover ik wist. Dat vertelde ik haar. “Maar waarom gaan ze dan uit elkaar?” Ik wist het ook niet.Niet begrepen worden én zelf dingen niet begrijpen, hebben me altijd al gefrustreerd....
