Door het vreemd gaan van mijn ex-man zijn wij gescheiden. De scheiding is nog geen 6 weken geleden uitgesproken door de rechter. Mijn ex-man had al een half jaar een relatie voor de scheiding. Nu wil hij onze zoontje van 6 jaar voorstellen aan zijn nieuwe vriendin. Maar mijn zoontje zegt steeds dat mijn ex-man(zijn papa) geen vriendin mag hebben en gewoon thuis moet komen. Ik heb de scheiding geaccepteerd en ik ben achteraf blij dat ik scheiden ben. Want de leugen vlogen om mijn oren van mijn ex-man. Veel beloven naar onze zoontje. Maar niets nakomen. Vraag: Wanneer kan mijn ex-man onze zoontje voor stellen aan zijn nieuwe vriendin? Ik vind het pas tijd als onze zoontje het heeft geaccepteerd dat mama en papa uit elkaar zijn. En dat onE zoontje accepteert dat zijn papa een nieuwe vriendin heeft. Maar ook pas als mijn ex-man samenwoont en serieus een toekomst opbouwd met zijn nieuwe vriendin. Ik wil goed omgaan met mijn ex-man voor onze zoontje. Zodat onze zoontje er zo min mogelijk last van heeft.

Drie jaar geleden zijn de vader van mijn kinderen en ik ui elkaar gegaan. Wij hebben een dochter van 11 en een zoon van 8. Onze dochter heeft veel moeite met het uiten van haar emoties. Ze vlucht ervoor. Ze heeft de scheiding nog geen plek gegeven. Dit maak ik op uit het volgende: sinds een half jaar hebben wij beiden een nieuwe partner gevonden. Onze dochter wil hier niks van weten. Ze wil er niks over horen. Ze heeft mijn nieuwe partner nu 3 keer kort gezien. Daarbij maakt ze geen contact. Morgen gaan we iets leuks doen met elkaar om elkaar wat beter te leren kennen. Zij heeft gekozen wat we gaan doen. Maar toch wil ze nu niet mee en is er veel weerstand. wie heeft tips voor mij? Hoe kan ze het een plek gaan geven? (Ze wil geen hulp van buitenaf zoals kies)

Beste forumleden, Mijn man heeft besloten dat hij wil scheiden wat heel verdrietig is voor allemaal, samen hebben we twee kinderen van 9 en 11 jaar waarvoor we beiden het liefste co-ouderschap willen omdat ze aan beiden evenveel behoefte en recht op aandacht van hebben, en die op de eerste plaats komen in dit hele proces. We zijn alles nu aan het regelen en zijn het bijna over alles eens maar er is 1 ding waar we verschillen van mening en waar ik graag jullie ervaringen over wil horen. Voor de kinderen zal ik in het oude huis blijven wonen zodat ze maar aan 1 nieuwe woning hoeven te wennen, gewoon op school en sportclub etc kunnen blijven. Mijn ex geeft aan dat het voor hem financieel niet mogelijk is om een koophuis in de buurt te vinden en wil daarom een huis kopen op zo'n 25km afstand en de kinderen dan van daaruit naar school/sport en vriendjes brengen. Met de auto is het buiten de spits 30 min rijden en met het Ov een klein uur. Ik ben heel benieuwd of jullie ervaring hebben met ouders die co-ouderschap hebben en zo een afstand bij elkaar uit de buurt wonen, wat de voor- en nadelen van deze oplossing zijn. Alvast heel erg bedankt voor de moeite!

Ik heb vorig naar de keuze gemaakt om te scheiden van de vader van mijn inmiddels 3,5 jarige dochter. Ik denk dat wij het goed geregeld hebben. We hebben gekozen voor co-ouderschap, zien elkaar regelmatig, overleggen dagelijks en eten geregeld samen. Laatst zijn we met zn drieën naar de bioscoop geweest. Ik denk dat ik het onderling contact als vriendschappelijk kan omschrijven. Tóch blijft het schuldgevoel aan mij knagen. Ik heb dit besluit gemaakt omdat ik niet gelukkig werd vd relatie. Maar voel mij schuldig over de lange termijn effecten die het kan hebben op mijn dochtertje. Hebben jullie tips/adviezen hoe ik hiermee om kan gaan? Op welke manier zal de scheiding zo min mogelijk nadelige gevolgen voor mijn dochter hebben?

Ik heb 2 dochters van 26 en 19 jaar. Sinds november 2016 ben ik officieel gescheiden. Het is allemaal erg snel gegaan, zowel ikzelf als mijn oudste dochter zijn in februari 2017 uit het huis vertrokken waar mijn ex is blijven wonen. Mijn jongste dochter is in december 2016 op kamers gaan wonen. We wonen niet dicht bij elkaar, mijn oudste dochter in Nieuwegein, de jongste in Hoofddorp, mijn ex in Tiel en ikzelf in Oss. Mijn jongste en ikzelf hebben dezelfde hobby waardoor zij in het weekend bij mij logeert als ze niet hoeft te werken. Nu is er iets verkeerd gegaan of gezegd door mij waardoor ze geen contact met mij opneemt sinds juni. Volgens mijn oudste dochter is ze boos op mij en zou ik tegen haar liegen . Ze heeft mij geblokt op de whatsapp en facebook. Ze staat mij niet meer te woord ook telefonisch kan ik haar niet meer spreken. Onlangs heeft mijn oudste dochter ervoor gezorgd dat ik haar kon spreken face to face. Er kwam ontzettend veel woede uit mijn dochter en ze verdraait alles. Ik haar ogen ben ik nu een leugenaar. Ik ben hier erg van geschrokken. Volgens mijn oudste heeft ze erg veel moeite met mijn scheiding, haar "veilige thuis" is niet meer. Haar vader geeft niet veel om haar en leeft zijn eigen leven wat de sporen in haar " voormalige thuis" ook laat zien. Bij mij is ze altijd welkom en dat voelde ook goed als ze bij mij was. Ik weet nu niet meer wat ik moet doen, ik heb het gevoel dat ik mijn dochter verloren heb. Ze wil er ook niet meer over praten ook niet tegen haar zus. Een prater is ze nooit geweest maar ze heeft problemen en weet dat zelf niet op te lossen. Ze denkt het alleen aan te kunnen maar ik ben erg bang dat het fout gaat met haar. Wat kan ik doen en evt wat kunnen jullie doen?

Hallo, ik ben alweer bijna vier jaar gescheiden van mijn ex. We hebben samen twee kinderen, een zoon van 12 jaar en een dochter van 10 jaar. We hebben een goed contact en alles in samenspraak met onze kinderen. Nu de zomervakantie vandaag bij ons begonnen, heb ik een verdrietige dochter. Haar leventje van naar school gaan, sport, vriendinnetjes etc. is nu zes weken anders. Ze gaat op vakantie zowel met haar vader als met mij. Ze vindt het heel leuk, maar ook erg moeilijk want beide vakanties gaat ze 1 van de ouders missen. Hier is ze dan ook erg verdrietig om bij het naar bed gaan, overdag gaat het wel dan is ze lekker bezig. Maar in de avond bekruipt haar het gevoel van gemis naar de ouder die er niet is. Wat ook terecht is en ik ook begrijp en zeg haar dit ook. Wie herkent dit en heeft advies voor ons om het onze dochter zo prettig mogelijk te maken als ze op vakantie is.? Wie heeft er tips voor mijn dochter hoe hier mee om te gaan? Het wordt namelijk elke zomervakantie moeilijker voor haar nu ze ouder wordt.

Ik ben een moeder van 2 dochters van 9 en 11 jaar. Sinds april van dit jaar ben ik gescheiden. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was en ik heb hier later erg veel last van gehad. Het was in die tijd heel anders dan nu en ik zag mijn vader veel minder vaak dan mijn dochters hun vader nu zien. Zij wonen de helft bij bij en de andere helft bij hun vader en we wonen dicht bij elkaar. Ik ben op zoek naar tips hoe ik mijn dochters het beste kan helpen en ondersteunen, zodat ze goed door deze periode heen komen en er later niet teveel last van krijgen.

Hallo, ik ben moeder van 2 schatten (5 en 3 jaar). Sinds een half jaar zijn hun vader en ik uit elkaar. We zijn 2 weken nadat we hun hebben vertelt dat we gaan scheiden al de co-ouderschapsregeling gestart en hebben elkaar 5 maanden afgewisseld in het 'ouderlijk huis' van de kinderen. Sinds 1 maand wonen de kinderen in 2 huizen. Veel hebben ze zelf mee mogen bepalen em voor mijn gevoel gaan ee nu een rustigere tijd tegemoet om alles echt wat te laten 'wennen'. De vader van de kinderen heeft nu bedacht om over 2 weken een week met vakantie naar het buitenland te gaan, samen met de kinderen en zijn nieuwe vriendin. De kinderen hebben haar 1 keer ontmoet 2 weken geleden. En ik verwacht komend weekend nog eens. Ze heeft zelf ook 2 kinderen naar die gaan niet mee. Nu heb ik geen moeite met de nieuwe vriendin, wel dat onze kinderen daar in zeer korte tijd na de eerste ontmoeting al zo mee geconfronteerd worden. Lijkt me fijner om deze vakantie echt alleen tijd met papa of met mama door te brengen. Mijn voorstel zou zijn een vakantie in nederland waar ze dan een bezoek kan brengen en eventueel een nacht blijft slapen. Ik heb hier niet veel over te zeggen maar wilde jullie mening/ervaring voor zo'n situatie graag horen. Alvast bedankt.

Hoi allemaal. Ik ben een moeder v een meisje v bijna 5 jaar. 2 jaar geleden zijn haar papa en ik gescheiden. Mijn dochtertje wil eigenlijk niet naar haar papa. Dit is vh begin af aan al.zo. tot nu toe heb ik het toch altijd gestimuleerd. Omdat ik denk dat het belangrijk is dat ze contact blijft houden met haar vader. Ze gaat om het weekend en de helft vd vakanties. Nu is het sinds een paar maanden zo dat ze slecht slaapt, buikpijn en hoofdpijn heeft als ze naar papa moet. Dit begint al dagen v tevoren. Ook huilt ze dan veel en gaat ze echt hysterisch mee. Met vader valt niet te praten. Hij zegt afspraak is afspraak. Ze mag mij ook niet bellen als ze bij haar vader is. Ikmaak me zorgen. Ook de juf op schoolmaakt zich zorgen. Wat is jullie advies? Toch naar vader laten gaan of omdat vader niet wil praten via de rechter de omgang proberen aan te passen? Groetjes een bezorgde moeder.

Ik ben een moeder van twee kinderen, 8 en 5 jaar. Mijn ex partner en ik doen co-ouderschap. De zomervakantie breekt aan, voor iedereen een leuke tijd. Echter hik ik als moeder zijnde ook altijd tegen deze periode aan, omdat ik mijn kinderen voor een langere tijd niet zie. Ik hoor vaak om mij heen dat het makkelijk is om de zomervakantie op te splitsen 3 weken bij vader en 3 weken bij moeder. Is dit voor kinderen het fijnste en rustiger of wissel zij toch liever vaker in deze vakantie? Ik hoor graag jullie ervaring hierin.