mijn nieuwe vriend zit in een vechtscheiding. ik ben zelf een kind van gescheiden ouders. nu is het zo dat zei de kinderen weigert bij hem af te zetten omdat ze vind dat hij zich netter naar haar moet gedragen. nu voel ik de pijn dat ze dit die kinderen aan doet door ze er tussen te zetten wat kan ik doen. kinderen hebben mij nog niet gezien bewust om alles rustig aan te doen

In September 2016 hebben mijn man en ik de stap gezet om uit elkaar te gaan.Gelukkig zonder ruzie en zijn er in goed overleg uitgekomen.Zowel mijn man als ik hebben op dit moment een nieuwe vriendin/vriend. Mijn jongste zoon heeft erg veel moeite met het feit dat wij niet meer samen zijn.Hij is bijna 14 jaar. Mijn vriend is er soms ook in de weekenden dat mijn zoon bij mij is.Soms 1 dag en soms 2. Mijn zoon is om het weekend bij zijn vader en verder is hij bij mij.Mijn zoon heeft heel erg het gevoel dat hij op de 2e plaats staat en dat onze vriendin/vriend belangrijker zijn dan hij. Ik probeer regelmatig met hem.om erover te praten wat hij heel moeilijk vind.Ik heb ook aangeboden om hulp te zoeken maar hij zegt er niet over te willen praten. ik probeer overal heel open en eerlijk over te zijn.Ook dat ik mij gelukkig voel met mijn nieuwe vriend maar dat mijn zoon altijd op de 1e plaats staat.Wat kan ik doen zodat hij leert accepteren hoe de situatie nu is. Alvast bedankt.

Hallo, Mijn vrouw en ik gaan uit elkaar. De beslissing is afgelopen week gevallen. We willen het de kinderen volgende week vertellen ivm school. Hebben jullie tips om dit aan ze te vertellen en voor daarna?

mijn dochters van 8 en 10 hebben veel moeite met de bezoeken aan vader. Op het moment dat ze meegaan hebben ze altijd veel zin om te gaan. maar ze komen meestal boos en teleurgesteld terug. Ze geven zelf aan dat papa geen tijd voor hun heeft. Dat ze meestal voor de tv gezet worden of naar hun kamer worden gestuurd. omdat ze hem maar heel weinig zien willen ze toch graag wat tijd met hem doorbrengen. dit hebben ze al geprobeerd aan te geven maar het lijkt wel of papa niet wil luisteren. ook ik probeer het te communiceren. wat kan ik nog meer doen? Want nu beginnen ze al een week op voorhand aan te geven dat ze niet willen. De oudste praat met een psychologe deze heeft ook al geprobeerd contact op te nemen met vader, maar dat is tot op heden ook niet gelukt. dus ik weet het nu echt niet meer.

Wij zijn onlangs uit elkaar. Niet getrouwd maar samenlevingscontract. 3 kinderen in de leeftijd van 3, 5 en 8. zijn nu bezig met ouderschapsplan. Ik wil graag stabiliteit en duidelijkheid voor de kinderen. Bijvoorbeeld week om week. Co ouderschap. Mijn ex werkt flexibel en wil wanneer de kinderen bij mij, mijn ouders of partner zijn de kinderen kunnen opeisen. Dit betekent als voorbeeld dat ze om 1200 uur alsnog vrij is de kinderen van school haalt en meeneemt naar huis terwijl de kinderen zijn ingesteld dat ze bij mij of oppas zijn. De eerste ervaringen zijn erg negatief voor de kinderen. Veel onduidelijkheid en door vele wisselmomenten erg verdrietig. Graag uw reactie

Gescheiden moeder, zoon is 9 en heeft ASS, Asperger. Vader doet van de oorspronkelijke 107 dagen per jaar nog maar 52. ís zonder overleg 50 km verderop gaan wonen. Betaalt ook geen alimentatie. Komt niet naar evenementen als afzwemmen, schoolvoorstelling etc. Zoon wil nu graag op scouting hier in de buurt, maar vader weigert dat, want "dan gaat er teveel van mijn (sic, mijn) weekend af". Hij moet dan nl. op zaterdag heen en terug rijden naar de scouting. Wil dat nu naar mij toeschuiven, maar ik vind dat de bezoekregeling niet alleen inhoudt dat je op de bank zit met je laptop, maar ook gewoon met je kind in activiteiten deelneemt die het kind graag wil/aangaat. Wat is wijsheid?

Hoe kan ik mijn dochter van 16 helpen met haar keuze? Aankomende woensdag heeft zij haar diploma uitreiking en ze twijfelt of ze haar vader mee wil vragen. Hij praat negatief over mij, ze heeft verschillende keren aan gegeven dat ze dat niet wil hierdoor is hun contact ook minimaal. Ze is bang dat wanneer hij mee gaat en ik bv even naar de wc ben hij dan weer wat zegt. Ze wil geen gespannen avond hebben en op haar hoede moeten zijn hoe haar vader zich gedraagt. Ik weet niet zo goed hoe ik haar kan helpen met haar beslissing omdat ze zelf ook twijfelt omdat het toch een belangrijk moment is. Wat zouden jullie adviseren?

Vanaf welke lijstje willen jullie betrokken worden bij de jaarlijkse afspraken ivm omgangsregeling? Mijn kinderen zijn 13 en bijna 1 en wil ze langzaam aan er bij betrekken om ze te leren omgaan met wat ze zelf willen, verplichtingen en verwachtingen. Leren plannen, vooruitkijken enz Hun vader denkt daar totaal anders over. Hij wil alles tot de minuut vastgelegd hebben en de kindreen hebben 0 inspraak. Echt een dictator...vreselijk. Kinderen kunnen hier slecht mee omgaan. Nu ga ik dus erg twijfelen of ik het wel goed doe. Ik wil de mening van de kinderen horen. Welke dag wisselen bijv. Ochtend of liever avond. Hoe met feestdagen, hoe met vakanties....geven hun mening en dan afspraken maken. Soms lukt het om rekening te houden met hun mening en soms niet. Of doe ik het niet goed....geef ik hun te veel keus? Ik weet dat de oudste er aan toe is....die heeft de ruimte nodig om de wereld te ontdekken....

Ik heb een vraag over ouderverstoting en de gevolgen daarvan. Inmiddels 4 jaar gescheiden. 3 kids waarvan alleen de jongste nog om het weekend naar papa gaat. De oudste twee hebben ervoor gekozen om het contact met papa te verbreken. Er is sprake geweest van huiselijk geweld. niet alleen naar mij maar ook naar de kids. De angst die daarbij kwam kijken is een van de redenen dat zij niets meer met papa te maken willen hebben. Jongste zoon is 7, dus die heeft niets te kiezen. Ik vraag mij af wat de gevolgen zijn voor de kinderen. En hoe ik ze kan helpen? Ik probeer neutraal te blijven over vader, al valt dat soms niet mee. Als hij zn kids uitscheld is er weinig wat ik kan zeggen of doen om dit uit te leggen of te ondervangen. Ook hun angst snap ik omdat dit zo herkenbaar is. Wat kan ik doen om mijn kinderen te helpen?

Hoi Ik heb een vraag over hoe ik het beste met iets om kan gaan. Sinds 3.5 jaar ben ik samen met een hele leuke man met 2 kinderen. Een meisje en een jongen. (10 en 7). We wonen ondertussen samen en met zijn vieren gaat het heel fijn. Gelukkig gaan de afspraken die mijn partner met zijn ex hebben ook ok. Zij hebben co ouderschap wat er op neer komt dat ze de kinderen beiden 50% hebben. Ze wonen ook dicht bij elkaar dus dat is erg fijn. Hetgeen ik lastig vind mee om te gaan is dat de moeder van de kinderen. erg negatief is naar mij toe en dan vooral achter mijn rug om. Ik moest van de kinderen horen dat zij mij scheldwoorden noemt. Ik zal niks negatiefs zeggen over haar naar de kinderen en anderen Heb ik gelukkig ook nog nooit gedaan. Wat echter blijft steken is dat zij mij diskwalificeert als belangrijk persoon in het leven van de kinderen. Ze laat in alles blijken dat ze mijn positie niet belangrijk vind en geeft ook aan dat ze het raar vind dat mijn familie (ouders, broers, zus) op de verjaardag van de kinderen komen. Dit terwijl de kinderen juist een hele leuke band met mij en mijn familie opbouwen. Maar moeder houdt al het contact tussen mij en haar af.. Het is hoi en doei aan de deur en daar blijft het bij. We hebben 1 maal samen gezeten in die 3.5 jaar. Verder heeft ze er geen behoefte aan. Ik begrijp echt dat het lastig is om te moeten accepteren dat er als je uit elkaar gaat er nieuwe mensen in het leven komen van je kinderen die ook een deel van de zorg op zich nemen. Vind het alleen zo jammer dat het contact zo minimaal is en achter mijn rug om zo negatief blijkt te zijn. Moeder wil niet in gesprek en mijn partner heeft er een keer iets van gezegd maar moeder wuift het dan weg. Ze gaat niet het gesprek aan en bagatelliseert het. Is er nog iets wat wij hierin kunnen doen? En als moeder niet wil praten is dit iets wat met de kinderen besproken kan worden? Wij houden ze nu hier buiten maar ze krijgen van de kant van moeder dus wel scheldwoorden mee. Hoor graag tips.