Lieve allemaal! Ik ben een vader van 32 jaar, en heb een ongelofelijk lieve dochter van bijna 4! 2 jaar geleden zijn moeder en ik uit elkaar gegaan, en ben ik een half jaar bij mijn familie ingetrokken, Naar mijn weten heeft mijn dochter hier weinig tot niks van gemerkt gelukkig. Nu 2 jaar verder heb ik een nieuwe vriendin, en woon samen heb een slaapkamertje voor haar gemaakt met leuk bedje, en coole neon verlichting om het bed...wat mijn dochter erg leuk vind, Contact tussen mijn vriendin en dochter is leuk om te zien, spelen leuk samen en mogen papa graag plagen! Daarbij is het contact tussen vader,moeder en mijn vriendin erg goed, denk daarbij aan /samen verjaardag vieren/en bij elkaar over de vloer komen! Ik zie mijn dochter helaas te weinig, 1 a 2 x in de week, wanneer moeder avond diensten draait + om het weekend! Als je dit allemaal zo leest....kun je denken van, zo slecht is het helemaal niet, En toch, spookt het heel erg vaak door mijn hoofd....je hebt gefaald papa!! Je hebt niet voor je gezin gekozen... Wij kinderen zijn altijd de dupe van jullie fouten, dit doet mij als vader ontzettend veel pijn, want trouwen lijkt wel 2016... Ik hoor overal dat er zoveel mensen bij elkaar weg gaan tegenwoordig (met kinderen) wat ik echt verschrikkelijk vind... Daarom, ben ik nu wel eens benieuwd naar jullie mening! Of het inderdaad zo voelt voor jullie! Zo ja, hoe ik het dan anders kan doen... Zodat ik later kan zeggen van; kinderen hoeven absoluut niet de dupe te zijn! Kijk maar naar mijn apetrotse dochter! Dikke knuffel voor jullie! Zerox

Ik ben stiefmoeder van een prachtige meid van 12 die bij haar moeder woont, maar in het merendeel van de weekenden bij ons is (vastgesteld door de rechter). De relatie tussen haar ouders is gespannen en contact loopt bijna alleen via email. Haar moeder heeft nu alleen een nieuwe 'truc' gevonden om haar zin te krijgen, namelijk de keuze voorleggen aan haar dochter. Wij doen juist ons best om haar buiten elke discussie te houden, maar haar moeder blijft volhouden dat dit in haar belang is. We willen hier graag met onze (stief)dochter over praten, onder andere omdat we niet van plan zijn elke keer mee te gaan in de keuze die haar moeder haar laat maken. Hebben jullie tips over hoe en wat we met haar kunnen bespreken? We willen haar namelijk niet (verder) betrekken in de discussie met haar moeder, maar haar ook niet het idee geven dat we niet naar haar luisteren...

Mijn man en ik liggen sinds 7 weken in scheiding. We hebben twee fantastische kinderen van 1,5 jaar en 3,5 jaar oud. Ik heb een andere man ontmoet enkele maanden geleden waar ik verliefd op ben geworden. Deze man heeft ook 3 kinderen. Onze beide huwelijken hadden geen toekomst maar we gaan wel een gelukkige toekomst samen tegemoet. Vorige week hebben mijn kinderen mijn nieuwe vriend in een gezellige setting ontmoet. De kinderen klikte direct fantastisch met hem. Mijn jongste zoon was totaal niet eenkennig en mijn dochter is weg van hem. Daarna hebben ze hem een paar dagen later weer gezien en zijn we naar de speeltuin geweest. De Kinderen trekken helemaal naar hem toe en vinden het heel fijn bij hem. Komende week willen we de kinderen aan elkaar voorstellen door een leuk uitje met ze te gaan doen (even naar een museum ofzo). Zijn kinderen hebben vakantie nu (zijn wat ouder) en willen mij en mijn kinderen graag ontmoeten. Omdat we beide gescheiden zijn, moeten we ook beide een nieuw huis zoeken. Ik kan in mijn huidige woning blijven tm december. Vanaf dat moment gaan we samen wonen in een huis (we hebben beide co ouderschap, dus de kinderen zijn 50% bij beide ouders). We willen de komende 4 maanden dus gebruiken om de kinderen aan de situatie te laten wennen. Dit willen we rustig opbouwen door mijn partner ongeveer 1x per weekend langs te laten komen (zodat ze aan hem wennen) en de kinderen af en toe op vrije dagen mee op stap te nemen of te laten logeren. We willen ze vooral betrekken in de situatie door ze zelf hun nieuwe kamer te laten uitzoeken, ze te betrekken bij het zoeken naar een nieuwe woning, door ze zelf aan te laten geven of ze wel of niet in het weekend op stap willen met zn allen zodat ze ook ruimt hebben om aan elkaar te wennen, door leuke dingen met ze te doen, door veel ruimte te geven om te praten over de nieuwe situatie en door veel individueel tijd met ze door te brengen zodat ze voelen dat we hun tempo aanhouden. Voor zover mogelijk proberen we de ex-partners zoveel mogelijk te betrekken. Feit blijft dat we vanaf december een gezamenlijke woning moeten betrekken. Kunnen jullie tips geven hoe we het beste de kinderen aan de nieuwe situatie kunnen laten wennen?

Hoi, ik ben Mirjam en sinds iets meer dan een jaar de bonus mama van 2 jongens van 14 en 10 jaar en een meid van 12 jaar. Al een tijdje loop ik tegen het feit aan dat ze niet uit huis te krijgen zijn om buiten te spelen en om zo vriendjes te krijgen bij ons. Gelukkig lukt dit bij de jongste nog wel aardig aangezien die wel nog lekker buiten gaat spelen. Maar de andere 2 totaal niet. Om de week zijn ze een weekendje bij ons en voor de rest wonen ze bij hun moeder aan de andere kant van het land. Ze kunnen dus niet met hun eigen vriendjes en vriendinnetjes spelen. Heb wel gedacht aan een vereniging maar om het weekend is voor veel teamsporten niet te doen helaas. Hoe kijken jullie hier tegen aan?

Lieve jongeren, Ik ben moeder van 2 kinderen, jongen7 jaar en meisje 11 jaar. Ruim 3 jaar geleden ben in weg gegaan bij hun vader. De scheiding is pas vorig jaar uitgesproken. Ik heb een hele lieve vriend met ook 2 kinderen. Wij komen tot rust als we bij elkaar zijn. De kinderen noemen hem daddy voelen zich erg verbonden met hem. Hun vader accepteert dat niet en wil dat wij ergens anders gaan wonen. Ik ben bang voor hun vader hij heeft erg nare dingen gezegd en gedaan. Overal in en omhet huis bij hem hangen camera's zodat hij alles kan volgen. Hij heeft mij ook lang gevolgd en foto's gemaakt. In de rechtszaak kwam ik erachter dat hij een dossier over mij heeft bijgehouden (15 jaar lang) dit heeft mij zo bang gemaakt. Ik probeer de kinderen er buiten te houden maar ik kan niet meer. Ik ben na 3 jaar op. Ik hoop dat hij ooit een vriendin krijgt en mij met rust laat. Maar hij is zo boos en hij blijft manipuleren. Wat kan ik doen? Ik vind ook dat kinderen recht hebben op 2 ouders maar ik ga aan deze situatie kapot. Er is zo weinig bekend of hulp bij narcisme. De kinderen vinden hun vader zielig en doen zo hun nest maar ik krijg steeds 2 hoopjes ellende terug...

Beste kinderen/ jongeren, Mogelijk kunnen jullie mij beter adviseren dan wie dan ook als het gaat om scheiding. Zelf ben ik ook ervaringsdeskundige, maar zit nu in een andere situatie en rol. Mijn man en ik hebben besloten te gaan scheiden. Wij willen de kinderen dit binnenkort gaan vertellen: dat we niet meer verliefd op elkaar zijn, maar nog wel vrienden zijn. Dat we voorlopig nog in 1 huis blijven wonen totdat er twee (mogelijk) nieuwe huizen zijn en we hebben geregeld dat de kinderen zowel bij papa als bij mama kunnen wonen en naar dezelfde school kunnen blijven gaan als nu. Doordat wij niet weten hoe lang dit gaat duren twijfel ik of we de kinderen al wel iets moeten vertellen. Wordt het niet verwarrend als het te lang duurt en gaan ze dan niet teveel hopen dat het weer goed komt? Hopelijk is het duidelijk :-)

Ik wil graag jullie advies. Dit zowel van de jeugd, als van de ouders. Mijn vriend, die ik nu 2 jaar ken, is 3 jaar geleden gescheiden, zijn ex is begin dit jaar op een uur reistijd gaan wonen. Zijn dochter woont full time bij hem en heeft een zeer matige band met haar moeder. Wij willen gaan samenwonen, maar begrijpen dat dit de zoveelste verandering is in het leven van een 14 jarige. Zelf heb ik een dochter, die een stukje ouder is en nog thuis woont. Wij vragen ons af hoe wij het samenwonen moeten gaan vormgeven. Eerst een gewenperiode van bijvoorbeeld één week in de eigen thuissituatie verblijven om daarna één week samen in één huis te wonen. Of gewoon direct bij elkaar intrekken? Of zijn er nog meer opties?

Ik heb heb al jarenlang zorg voor 2 kinderen . De oudste is nu 16 en de jongste 10. Vanaf de geboorte van mijn oudste Zoon probeer ik al een omgangsregeling , met hun vader te regelen . Alleen laat hij het steeds af weten.. Hij wil namelijk alleen leuke dingen met de kinderen doen als het hem uit komt. Vaak gaat het ook fout, of ik krijg de kinderen overstuur thuis of hun vader komt niet opdagen. Toch vind ik dat zij hun vader beter moeten leren kennen, en dat hun vader zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Mijn oudste zoon wil al geen contact meer met zijn vader en mijn dochter hooguit 10min in de week. Bij ons thuis. Maar nu ben ik zo boos. Op hun vader dat hij niet meer bij ons thuis kan komen en dat er .we allebei een advocaat hebben. Hij wil geen geld betalen voor de kinderen. Dat vind ik ook niet erg maar er moet wel een omgangsregeling regeling komen en ik weet niet meer hoe ???

Ik ben sinds een paar maanden gescheiden. Heb een zoon van 12 en een dochter van jaar oud. De kinderen gaan om het weekend en elke dinsdagavond naar hun vader. Mijn dochter is heel vaak boos en verdrietig. We hebben vaak ruzie. Door de scheiding ben ik vaak niet duidelijk, teveel aan mijn hoofd. Dan lijkt ze wel depressief, noemt zich dan een kutkind. Ze wil ook vaak haar zin hebben. Ook kijkt ze veel scherm en is haar buik dikker geworden. Ik denk omdat ze niet over dingen wil praten. Ze is sowieso een binnenvetter, niet open en lijkt te vluchten voor gevoelens. Toen we nog samen waren, zat ze echt tussen haar ouders in. Nu is ze een beetje aan het zorgen voor haar ouders, lijkt het. Hoe kan ik weer fijn contact met haar krijgen? Of hoort dit bij de verwerking? Ik maak me zorgen om haar en wil gaar graag helpen.

Hallo allemaal, 4 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Samen hebben wij 2 kinderen, een jongen van 9 en een meisje van 6. Toen wij uit elkaar gingen was onze dochter 2,5 jaar en een half jaar later liep ik, zonder bezig te zijn met een nieuwe relatie, tóch mijn nieuwe partner tegen het lijf. Mijn dochter was dus 3 jaar toen hij in haar leven kwam. Hun vader zagen/zien ze maar 1x in de 2 weken. Het contact tussen vader en ons is gewoon goed. Hun stiefvader heeft een baan waardoor hij veel thuis is en de kinderen zien hem soms nog vaker in de week dan mij. De kinderen zijn dol op hun stiefvader en zien hem ook echt als hun extra papa. Nu komt mijn vraag; mijn dochter wilt nooit naar haar vader toe. Ze raakt in paniek en helemaal in tranen. We hebben geprobeerd het te negeren en haar in de houdgreep mee laten nemen. Ze trapt dan een enorme scène en dit blijft ze ook daar volhouden. De ene keer wordt ze uiteindelijk terug gebracht en de dan andere keer blijft ze daar en belt ze mij wel 3x per dag. Haar broer gaat altijd wel gewoon mee. Kan het zo zijn dat ze te jong was toen wij uit elkaar gingen en ze haar vader dus gewoonweg niet goed kent?! Zelfs als ik er niet ben en haar stiefvader doet de overdracht, ook dan blijft ze helemaal aan hem hangen en wilt ze niet met haar vader mee. Dit geeft soms erg vreemde maar vooral ook verdrietige momenten. Voor ons is dit vervelend, maar vooral ook voor haar. Groetjes van een verwarde mama