Graag wil ik jullie het volgende vragen: De vader van mijn zoons (13 en 15) en ik zijn gescheiden in september, en wonen sinds begin januari apart, onze zoons wonen de helft bij mij en de helft bij hun vader. Nu heeft hun vader sinds augustus al een nieuwe vriend, en een week na de verhuizing heeft hij dat aan hen ook verteld. Ze hebben gezegd dat ze blij zijn voor hem, maar deze nieuwe vriend voorlopig niet hoeven zien. Ik heb het gevoel dat het allemaal te snel gaat, en dat mijn zoons niet genoeg ruimte en tijd krijgen om te wennen aan de nieuwe situatie, maar als ik het met ze wil bespreken dan zeggen ze dat ze het allemaal prima vinden. En toch, geloof ik dat niet helemaal... Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het hen niet raakt. Ik denk dat ze dat zeggen om niemand te willen kwetsen. Ik ben nu op zoek naar tips, hoe zou ik hiermee om kunnen gaan, en wat zou ik met hun vader kunnen afspreken? Of ben ik overbezorgd en zie ik dingen die er niet zijn? Dank alvast voor jullie reacties,

Ruim een jaar heb ik een relatie met de meest lieve man ter wereld die uit zijn eerdere relatie 2 kinderen heeft. Eentje van nu 5 en eentje van bijna 3. Ik ben onwijs gek op zijn kinderen en stel hun leven voor op die van mij. Nu na een jaar begin ik te merken dat de oudste mij heeft geaccepteerd als zijnde iemand die van zijn papa houdt. Maar de jongste wil niets van mij weten. Ik mag haar niet aankleden, niet helpen met iets en ze roept de hele dag; “papa doen, papa doen.” Ik vraag mij dan af; wat doe ik fout? Is dit een fase? Hoe kan ik dit op een positieve wijze aanpakken? Bedankt.

Beste helpers, Ik ben een vader van een dochter die inmiddels 20 jaar is. Met mijn dochter heb ik sinds zij 2,5 jaar is, geen contact meer. De door de rechter opgelegde omgangsregelingen zijn altijd eenzijdig gestopt. Uiteindelijk heeft de rechter destijds besloten om rust in de situatie te brengen door maar geen nieuwe omgangsregeling op te leggen. Inmiddels had mijn dochter een loyaliteitsconflict ontwikkelt. Ik kreeg van de rechter een specifieke opdracht om aan te werken. Het idee daar achter was dat wanneer mijn dochter te zijner tijd naar mij zou vragen en/of er een hernieuwde toekomstige omgangsregeling zou plaats vinden, ik beter kon aansluiten aan haar belevingswereld. Ik heb mijn dochter via de rechter eenmaal gesproken toen ze twaalf jaar was op mijn verzoek. Een ander maal was er een eenmalig contact toen zij 15 jaar was op haar verzoek. Beide keren is het helaas bij die enkele ontmoetingen gebleven. Naast het loyaliteitsconflict was mijn dochter erg boos op mij omdat ik nooit moeite heb gedaan om Naast het loyaliteitsconflict was mijn dochter erg boos op mij omdat ik nooit moeite heb gedaan om met haar in contact te komen. Terwijl het tegendeel waar is. Inmiddels is ze 20 jaar en woont zij sinds kort zelfstandig (de gemeente waar zij woont melde zich bij mij). Graag zou ik met haar in contact komen en de verbroken band herstellen / helen. Mijn vraag is: hoe kan ik dit aanpakken? 1. In de eerste plaats hoe zou ik in contact kunnen komen? en 2. Wat kan ik doen om de verbroken band te herstellen / helen? Moeilijkheid daarbij is dat ik helemaal niets van haar weet, zoals bijvoorbeeld een adres. Door het kleine beetje dat ik nu wel weet over haar maak ik mij wel heel veel zorgen om haar. Please HELP. Alex

De opa en oma van mijn kind (10) hebben een hele nare rol gespeeld tijdens de scheiding. Oa hebben ze doen voorkomen of de vader van mijn kind erg ziek was en daardoor geen contact op kon nemen. Het bleek echter dat hij met hele andere zaken bezig was, namelijk de scheiding voorbereiden. Zowel mijn kind als ik zelf zijn in die periode erg bang geweest over zijn mentale gezondheid. Nu blijkt dat opa en oma van de situatie wisten en dus leugens hebben verteld. Moet mijn kind nog wel contact met ze hebben?

Ik ben de vader van een fantastische dochter van 8. Mijn vrouw en ik zijn allebij dol op onze dochter maar al meer dan vier jaar gaat het niet goed tussen mij en mijn vrouw en hebben we vrijwel dagelijks ruzie. De meest kleine dingen (waar sttat de melk?) kunnen al leiden tot een enorme ruzie. Ik maak me zorgen over de impact van al deze ruzies op onze dochter. Het is een heel vrolijk meisje maar ze kan ook heel boos op ons worden. Ze heeft ook dromen dat een van ons of allebij opeens weg zijn. De vraag waarmee ik worstel is of het nu beter is als mijn vrouw of ik apart gaan wonen of ondanks alle ruzies waar we maar niet uit komen toch bij elkaar blijven? Wat we ook gaan doen, we blijven dicht bij elkaar wonen en ook dicht bij haar school. Er is ook geen sprake van of behoefte naar een nieuwe partner bij mijn of mijn vrouw. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaring hierin.

Hallo Vorig jaar februari heb ik aan mijn man en vader van onze dochter (bijna 3) aangegeven dat ik niet meer met hem onder 1 dak wou wonen en wou scheiden. Inmiddels zijn we een jaar verder en heb ik sinds een paar weken een tijdelijk huis. Vanavond heb ik mn dochter even gezien via een videobelletje. Zij in tranen ik in tranen. Hoe kan ik haar een zo fijn mogelijke jeugd geven en zorgen dat ze zo min mogelijk last krijgt van de scheiding. Met haar vader heb ik nog een jaar onder 1 dak gewoond en ik ga er vanuit dat we rustig en netjes kunnen overleggen over zaken omtrend onze dochter. Ook finacieel liggen we op 1 lijn en zijn we elkaar niets verschuldigd. Ik werk ploegendienst en onze dochter zal op basis van mijn rooster 5 dagen bij mij en 5 dagen bij haar vader zijn. Hier heeft mijn ex eigenlijk wel wat bezwaren tegen maar we gaan het iig proberen. Ik ben vanplan om in dezelfde plaats te gaan wonen als waar hij nu een huis gekocht heeft zodat onze dochter straks lopend of op de fiets van mijn naar zij huis kan en v.v.

Sinds een jaar ben ik gescheiden van de pappa van mijn twee zoons (2 en 6 jaar). We hebben geen vechtscheiding, drinken kopjes koffie met elkaar bij de overdracht en met kerst was de pappa er ook gewoon bij. Maar... stel nu dat ik een leuke man heb gevonden waar ik gelukkig mee ben. Van deze man weten de kindjes niets af, omdat bang ben ze pijn te doen. Het is niet hun pappa... Hebben jullie tips hoe ik dit het beste aan kan pakken als ik wel zou willen dat deze man ook in het leven van mijn kinderen zou komen?Wat moet ik wel/niet doen? Bedankt!

Gisteren ging het weer even mis. Financieel heb ik het niet breed. Ik gun mijn meisjes echter wel zoveel mogelijk. Soms moet ik dan aangeven dat er keuzes gemaakt moeten worden. Mijn oudste vroeg op dat moment...moet papa dat dan niet betalen..... Dit schoot helaas bij mij verkeerd. Al 4 jaar ontvang ik geen enkele bijdrage. Als het hem uitkomt krijgen de meisjes een iets, zoals afgelopen week mijn jongste een power bank kreeg. Voor haar iets groots...voor mij gevoelsmatig een steek in mijn rug. Vorig jaar heb ik 1x gevraagd om een bijdrage. Daar werd zo'n show van gemaakt (in het bijzijn van de meisjes mij €80,-geven ) dat ik er gewoon verdrietig van werd. Aan het begin van dit schooljaar heb ik een volledig overzicht met kosten aan hem gestuurd. Daar heb ik niets meer van gehoord. Ik ga er niet om bedelen. De communicatie en relatie tussen mij en mijn ex is eindelijk goed te noemen tot er over geld gesproken wordt dan gaat het mis. Nu heb ik die boosheid naar mijn oudste gecommuniceerd..hoe zet ik dit recht???

Ik zit met een groot dilemma. 11jaar lang neemt mijn ex het nuet zo nauw met de Omgangsregeling (om het weekend bij vader). Hij vertrekt (met zijn nieuwe vrouw)op vakantie als hij de kinderen zou hebben, hij zegt dat ze het weekend alleen op zondag kunnen komen etc etc. Hij vraagt niks en zegt het meestal alleen tegen de kinderen. Nu heb ik geprotesteert maar het wel opgevangen al die jaren. De kinderen mogen per slot niet de dupe worden, zij hebben niet voor een scheiding gekozen en wil ik niet confronteren met het feit dat ze door vader en stiefmoeder soms niet gewenst zijn.. Praktisch kon/ wilde ik ze ook niet bij vader achterlaten (woont 50km van mij vandaan) als ik niet weet of ze wel thuis zijn (kids hebben ook geen sleutel). Inmiddels zijn mijn kinderen 15 en 17 en is het recent van kwaad tot erger gegaan waardoor ik er nu echt klaar mee ben. Met praten, mailen, mediation kom ik geen steek verder. Mijn vraag is nu: in hoeverre doe ik mijn kinderen er kwaad mee als ik ze vrijdag toch bij vader afzet?

Papa van zoontje (2 jaar) heeft het huis vlak na de geboorte verlaten. Hij ziet zijn zoontje op 2 doordeweekse dagen, veel vaker komt hij helaas niet. Nu heeft papa een eigen huis, in een andere stad, 40 kilometer verderop. Ik weet niet wat voor omgangsregeling het beste is voor ons zoontje wanneer er straks sprake is van de peuterspeelzaal en later school. Is het voor een kind niet vervelend dat je uit school wordt gehaald en ruim een half uur in de auto moet zitten naar papa? En eventueel savonds naar mama wordt gebracht, of de volgende ochtend in de ochtendspits naar school (dat is volgens mij echt geen doen). Blijven dan alleen de weekenden over? En is regelmaat belangrijk? (Vader gaat vaak naar feesten in het weekend, en kan denk ik niet de verplichting aan om er een heel weekend voor zijn zoon te zijn). Mijn vraag is eigenlijk... zijn er kinderen die toen ze jong waren een papa en mama hadden die ver van elkaar af woonden? Wat was voor jullie het fijnst?