Afstandelijke stiefdochter

Beste Anoniem, Wat goed dat je jouw verhaal deelt op het forum en fijn om te horen dat jullie het als stiefgezin goed hebben. Ik ben zelf ook 50/50 opgegroeid in een stiefgezin en heb een goede band met beide stiefouders. Het is denk ik heel normaal dat stiefkinderen onderscheid maken tussen hun echte ouders en stiefouders, ook als er een goede band is. Dat betekent niet dat die band niet sterker kan worden, maar hier kunnen wel jaren overheen gaan. Ik begrijp dat je het lastig vindt dat ze geen knuffels geeft, welterusten zegt en geen gedag zegt als ze weggaat. Stel jezelf de vraag of je stiefdochter zich bewust is van dit gedrag. Ze is immers in haar puberteit en heeft dit misschien helemaal niet door. Zou ze dit expres doen of is het een kwestie van bewustwording? Wat betreft het geven van knuffels denk ik dat dit normaal is voor de leeftijd. Er zijn genoeg pubers die hun ouders niet meer knuffelen, maar dit kan na de puberteit weer terugkomen. Het lijkt mij wel normaal om welterusten te zeggen, misschien dat je hierbij initiatief kan tonen (bijvoorbeeld zachtjes op de deur van haar slaapkamer kloppen en welterusten zeggen, natuurlijk met respect voor de privacy, die zo belangrijk is voor pubers) en dat zij dit uiteindelijk zal overnemen. Misschien dat het niet gedag zeggen ook niet bewust gebeurt. Als je ziet dat ze weg gaat en anderen gedag zegt, ga dan haar toe om gedag te zeggen, dan krijgt ze vast wel door dat je dat fijn vindt. Ik zou er niet een te groot punt van maken, bij pubers zal dat eerder tegengesteld werken. Probeer dus initiatief te tonen en haar op die manier bewust te maken van haar gedrag. Mocht dat niet niet werken, dan is het denk ik goed om er met haar over te praten en te zeggen dat je het fijn zou vinden als ze welterusten/gedag zegt, zonder daar te veel een waardeoordeel aan te verbinden (Dus: 'Ik zou het fijn vinden als je welterusten/gedag zegt. ' i.p.v. 'Ik vind het niet goed dat je nooit gedag zegt.'). Ik hoop dat je iets hebt aan mijn tips! Liefs Iris

Beste Anoniem, Wat knap dat je je zo kwetsbaar op durft te stellen en deze vraag stelt. Ik denk dat veel andere stiefouders hier ook mee worstelen. Mijn ouders zijn ook al jaren uit elkaar en zo heb ik al diverse stiefouders mogen meemaken. Ik herken mezelf wel enigszins in jouw stief-/bonusdochter. Zeker in de pubertijd ben je zo bezig met je eigen leventje, dat die van je ouders (en die van de partners daarvan) er al vrij weinig toe doen. Mijn vader kreeg een vriendin toen ik 15 was en ik heb hier vrij weinig aandacht aan geschonken. Ik vond het hartstikke leuk voor hem, maar verder vond ik het vooral zijn leven en niet de mijne. Ze is vrij snel al bij ons ingetrokken vanwege praktische reden, en ook dit vond ik helemaal prima. Echter zat zij (bleek achteraf) met dezelfde moeilijkheden als waar ik jou over hoor praten. Ze vond het heel lastig dat ik haar niet behandelde als hoe je stiefouders behandeld 'in de boekjes'. Ik had dit helemaal niet door, maar waar ze gelijk in had, ik behandelde haar ook niet als een stiefouder, maar als de vriendin van mijn vader. Ze bemoeide zich af en toe wel met de opvoeding en daar kon ik dan heel pissig om worden (en als je mij kent, weet je dat boos worden erg bijzonder is haha). Het gaf mij het gevoel dat ze vond dat mijn ouders het niet goed genoeg deden. Dit heeft bij mij voor een soort afkeer gezorgd waardoor de afstand groter werd en dat begon haar meer te irriteren. Al deze communicatie liep via mijn vader, waardoor dit uiteindelijk is geëscaleerd. Wat ik hiermee wil zeggen is dat het mij het beste lijkt om een gesprek aan te gaan met je stiefdochter waarbij zij de ruimte heeft om haar verwachtingen van jou uit te spreken en jij jouw verwachtingen. Hier kan jouw partner/haar vader uiteraard bij zijn, maar wees eerlijk naar elkaar en ga in gesprek. Dit is echt de beste manier, altijd, om escalaties te voorkomen of in ieder geval te weten van elkaar wat je verwacht. Ik zeg zeker niet dat jullie verhaal hetzelfde is, als hoe ik mij toentertijd voelde, maar het is wel een voorbeeld van slechte communicatie/verkeerde verwachtingen etc. Ik hoop dat je dit kan voorkomen bij jullie thuis en dat het gauw weer een gezellige boel wordt! Maar houd er ook rekening mee dat er een puber in het midden is, en die zijn altijd wat lastiger! Heel veel succes! Liefs, Laila