Wat kan ik als verstoten moeder nog voor mijn kinderen doen? Wat ik nu weet maar 13 jaar geleden bij de scheiding niet: de vader van mijn kinderen is een narcist. Ik ben 23 jaar met hem samen geweest en we hebben 4 kinderen. Het 2e kleinkind is op komst. Sinds de scheiding willen de kibderen geen contact meer met mij . Mijn kinderen hebben allemaal PAS. Ik verwijt ze niets, want ik weet hoe moeilijk ze het hebben. Maar ik weet ook dat het niet gezond voor ze is. Wat kan ik nog voor ze doen?!!!!

Beste allemaal, Ik heb de tweede verjaardag van mijn zoon begin september 2009 nog met hem kunnen vieren. Daarna is het contact helaas verbroken: het was beter hem rust te gunnen dan voortdurend te blijven strijden om met hem om te mogen gaan. Dit betekent dat ik hem nu bijna 10 jaar niet gezien of gesproken heb, en wij elkaar niet echt kennen. In het begin stuurde ik hem nog wel kadootjes met zijn verjaardag, maar daar ben ik na verloop van tijd mee gestopt. Ik wil hem een brief schrijven, ik voel dat het goed is om dat te doen. Maar wat zet ik er in? Wat zou je als bijna 12 jarige van je vader willen weten die je vrijwel niet bewust hebt meegemaakt? Hebben jullie suggesties voor me?

Hallo, Ik ben inmiddels al weer bijna 4 jaar uit elkaar met de vader van mijn kinderen. Een hele heftige scheiding was het! (hij is een narcist) Mijn kinderen waren destijds heel klein. 3,5 jr en 9 maanden. Uiteindelijk ligt er een goed plan, is hun vader hertrouwt (met een leuke vrouw die erg lief is voor de kindjes) en heb ik ook een nieuwe liefde gevonden. De communicatie is neit optimaal, maar we doen ons best. Rust zou je zeggen... Echter: ik zie dat mijn kindjes last hebben en worstelen. De kleinste (nu 4jr) is vaak kwaad en regelmatig bijna onhandelbaar. Hij wil niks, alles moet op zijn manier en als ik hem dan mijn grens aangeef en het hem dan zelf laat doen (of even de ruimte verlaat) dan begint hij bijna hysterisch te huilen... Een soort van continu gedrag van wegduwen en vastklampen. Mijn oudste (8jr nu) vertoont ander gedrag. Ze keert vaak in zichzelf en gaat moederen en overmatig zorgen (terwijl ik haar vaak zeg: zal ik de mama zijn en jij het kind. Dat is beter.). Herkent iemand dit en heeft iemand tips of wellicht een adres waar ik heen kan voor hulp.

Hallo allemaal, mijn man en ik hebben besloten te gaan scheiden. We hebben 3 jongens van 2,3, 4 en 7 jaar. We zouden graag willen co ouderen Ik werk zelf ongeveer 11 dagen per maand maar wel onregelmatig en mijn man 5 dagen 9-17u. Dus week op week af gaat ons niet lukken. Maar om om mijn rooster heen voor de kids alsnog wat stabiliteit te creëren ben ik benieuwd naar jullie ervaring op twee gebieden. Wisselen van gezin: Is het fijner als je jong bent om elke 2-5 dagen te wisselen of liever elke 4-8 En zou je het verwarrend vinden om na school door je moeder opgevangen te worden na school ook op de dagen dat je bij je vader bent (dus van 15-18 u) en dan slapen bij je vader. Of is het fijner om als je bij je vader bent, dan ook maar naar een bso te gaan en de dingen wat meer gescheiden houden.. Nou, dat was een heel verhaal.. ik hoop dat jullie hier wat mee kunnen en ben benieuwd naar jullie bevindingen Gr.

Best team. Ik ben moeder van 3 kinderen waarvan de jongste dit jaar 17 wordt. Ik heb mijn kinderen een aantal jaren niet meer gezien. De oudste zoon heeft via een brief -ingediend via zijn vader in een rechtszaak- laten weten dat hij mij nooit meer wilde zien. Ik ben daar destijds erg verdrietig over geweest. Ik vermoed dat hij deze brief (mijn zoon was toen 16 jaar) onder invloed van vader heeft geschreven daar ik eerder geen signalen daarover heb gehad van mijn zoon rechtstreeks. Integendeel. Mijn zoon woont sinds geruime tijd na de scheiding bij zijn vader samen met een van zijn zussen. De andere zus woonde bij mij en woont nu -vanwege haar handicap (syndroom)- in een instelling sinds begin 2014. Ik heb vanwege de continue stroom aan verwijten van vader inclusief zijn verdachtmakingen over mijn geestelijk welzijn - sinds de scheiding in 2009- noodgedwongen 'besloten' op basis van de brief afkomstig van mijn zoon- ook verder afstand te nemen van de kinderen. Niet omdat ik dat graag wilde maar omdat ik rust wilde voor de kinderen en mijzelf. Hoe moeilijk ook. Ik vermoed dat er sprake is van het ouderverstotingssyn-droom. Na een val vorig najaar op mijn hoofd en een time out van 8 mnd vind ik het nog moeilijker dat mijn kinderen mij niet zien en vice versa. Wat moet ik doen en hoe zal ik de situatie aanpakken? Ik heb een ander mobiel nummer sinds een aantal jaren. Eerdere brieven van mij aan de kinderen op vaders adres bleken niet te zijn aangekomen helaas.

Ik ben moeder van een prachtige dochter van bijna 15 en een knappe knul van 10. Sinds bijna 6 jaar ben ik gescheiden van de vader van mijn kinderen. Ze gaan elke donderdag naar hem toe en om de week blijven ze ook het weekend. Tot daar allemaal prima. Maar mijn dochter heeft zo vaak ruzie met haar vader waarbij ze mij belt en het liefst naar "huis" komt. Dit is vaak niet mogelijk door mijn werk, maar ik vind het ook niet wenselijk. Nu geeft ze sinds kort aan dat haar vader zich zo anders gedraagt als zijn vriendin erbij is. Hij is vaak boos en onredelijk, maar niet als zijn vriendin er is. Ze vindt dat hij zijn vriendin voor de gek houdt en dat hij bij haar afwezigheid een heel andere man is. Hij is snel boos en dreigt met slaan of gooien van spullen als mijn kinderen niet snel genoeg luisteren. Als ze me belt met zo'n verhaal breekt mijn hart... Ik kan hem niet corrigeren, want dat is olie op het vuur, maar hij luistert ook niet naar wat mijn dochter te zeggen heeft. Wat kan mijn lieve kind doen?

Gm ik ben moeder van 3 jongens, allebei van een andere vader. Met de oudste heb ik co ouderschap week op werk af.. gaat prima Vader vd jongste werkt in ploegendienst en na 2 x mediation en nu alleen nog de rechtbank als laatste stap wil ik toch even hier kijken of r nog oplossingen zijn.. Door de ploegendienst vd vader vd jongste zien mijn jongens elkaars bijna niet en ben dus op zoek nr goed schema..zodat ze bij mij vaak samen zijn en ook de vader zn kind blijft zien.. zo lastig om goed en repeterend schema te bedenken.. iemand ervaring?

Hallo allemaal! Mijn partner (vader van twee kinderen) en ik verwachten ons eerste kindje. De kinderen van mijn vriend hebben al twee "half"broertjes van moeders kant. Het contact tussen ons allen is goed. Graag willen wij de kinderen vertellen van hun nieuwe broertje of zusje. Alleen hoe? Wat zouden jullie fijn hebben gevonden of hebben jullie juist als niet prettig ervaren tijdens zo'n gesprek? Is het fijn thuis of ergens anders of maakt dat niet uit? Tips zijn heel erg welkom:)! Mijn stiefkinderen zijn trouwens 14 en 16 jaar. Heel erg bedankt voor jullie hulp alvast!

Hoe blijf ik in contact met mijn jongste zoon van 17 jaar? Ik ben moeder van 3 zonen nu 23, 21 en 17 jaar oud. 4,5 Jaar geleden zijn wij, in goede verstandhouding, gescheiden. Tot augustus 2017 woonde mijn jongste zoon ene week bij mij, andere week bij zijn vader. Na de zomervakantie 2017 wilde hij niet meer bij mij wonen. We hebben toen afgesproken dat hij alleen om het weekend zou komen. Ik ben daar erg verdrietig over geweest. Wel mee ingestemd, want ik wil dat hij zich happy voelt. Om het weekend kwam hij naar mij. Ik probeerde het hem zoveel mogelijk naar de zin te maken. Toch voelde het (voor beiden) geforceerd. Alleen als middelste thuis was (is steeds minder omdat hij op kamers woont), was jongste gezellig. Begin februari 2019 heeft hij aangegeven helemaal niet meer bij mij te willen wonen. Hij vindt het hier saai. Ik begrijp dat hij het bij zijn vader leuker vindt., omdat daar ook zijn oudste broer woont. Verder zei hij ook dat ik hem niet interesseer. Hij wil nog wel contact voor gezamenlijke uitjes, maar niet meer om hier te komen eten of slapen. Ook niet af en toe. Voorstellen om iets met zijn 2-en te doen, naar de film, een keer samen eten of zo, wijst hij af. Eigenlijk wil hij helemaal geen contact met mij. En dat vind ik het allerergste. Ik wil hem de ruimte geven. Maar ook graag weten hoe het met hem gaat, wat hem bezig houdt etc. . Vraag aan jullie; hebben jullie tips hoe ik hiermee het beste kan omgaan? En hoe ik met hem in contact kan blijven?

al eerder heb ik goede adviezen gekregen. Daarom wilde ik nog eens een vraag stellen. Mijn ex is helaas erg ver weg gaan wonen en heeft geen eigen huis. Ik heb al eens aangegeven dat de kinderen een eigen plek en eigen bed met spullen nodig hebben, maar dat wordt terzijde geschoven . Dat hebben ze namelijk al (ex woont bij ouders en dus logeren de kinderen daar en slapen op de grond) Als de kinderen er heen gaan dan geef ik ze beiden een koffertje mee (anders weet ex niet van wie welke kleren zijn) nu gaan ze sinds kort beiden naar school. 2 koffertjes op de kinderdagverblijf dat kon nog wel. Maar op school vind ik dat anders. Het staat in de gang. T voelt voor mij niet goed. Aan mijn kinderen vragen helpt niet ze zijn te jong en hebben al zoveel te verduren. Mijn ex werkt niet mee. Ik wilde zelf 2 rugtasjes kopen en de kleertjes daarin oprollen, ze zijn beiden nog klein dus dat is te doen. Dat lijkt mij beter dat die koffertjes. Er is wel speelgoed bij ex en ik heb al eerder nachtgoed ed gekocht voor daar. Wat is wijsheid? er is daar wel speelgoed om mee te spelen. en veel aandacht natuurlijk. Wat te doen? Koffertje? rugtas? alvast dank