Hallo allemaal, Ongeveer 5 mnd geleden heeft mijn partner aangegeven de relatie te willen verbreken. We hebben een zoon van 5 en dochter van bijna 3 jaar oud. De afgelopen twee jaar hebben wij het als gezin heel moeilijk gehad omdat mijn nu ex-partner zwaar depressief was. Nadat de boel is geëscaleerd zijn we bij de huisarts beland en vanuit daar kon hij direct door naar de crisisdienst van de GGZ. Dit traject is naar mijn idee te vroeg gestopt en ik vind dat het nog steeds niet goed gaat. Daar staat hij anders in. Van dit alles heb ik veel verdriet, de afgelopen twee jaar heb ik het gezin draaiend gehouden, mezelf weggecijferd. Onze kinderen geprobeerd hierdoorheen te loodsen. Een klap dat we nu uit elkaar gaan, een huwelijk was op komst. Het lukt hem niet 'het gezinsleven' en te voldoen aan het plaatje, hij is niet happy. We proberen nu alles zo goed mogelijk te regelen, er ligt een ouderschapsplan en mijn ex-partner heeft een huis gekocht in dezelfde straat schuin aan de overkant. Ik blijf met de kinderen in het huidige huis. Fijn dat papa dichtbij is voor de kids. Ze gaan daar om het weekend heen en 1x p week op een doordeweekse dag. Tussendoor is er ook contact mogelijk omdat hij zo dichtbij woont. Blijft feit dat ik last heb om mijn kids los te laten straks, ik gun hun het contact met hun vader, maar in zijn depressieve toestand kan hij soms amper voor zichzelf zorgen. Wel afgesproken dat als het niet gaat hij dit aangeeft. Het voelt niet fijn, hebben jullie tips??

Mijn tweeling van bijna 15 jaar woont bij mijn ex die vaak niet thuis is en zijn de weekend bij mij...nu willen de jongens bij mij wonen maar mijn ex niet en bureaujeudgzorg zegt dat ouders zelf moeten uitkomen...wat is jullie advies ? Alvast bedankt

Dag panel, Komende week heb ik voor het eerst in 2 jaar weer contact met mijn zoontjes via een omgangshuis. 2 jaar geleden zijn zij door hun moeder niet meer naar mij teruggebracht want ze woonden toen nog de meeste tijd bij mij. In hun ogen ben ik degene die niet naar hen heeft geluisterd en wilden ze niet meer naar mij. Er is geen écht incident geweest behalve dat hun moeder mijn huidige partner niet erg leuk vond. Nu zeggen zij mij niet meer te willen zien. Hoewel ik begrijp dat ze een loyaliteitsprobleem zullen hebben en moeder hier in niet erg positief voedt ben ik er van overtuigd dat kinderen recht hebben op hun vader én moeder. Nu heb ik dus binnenkort een 1e ontmoeting wat ik erg spannend vind maar tegelijkertijd ook lastig. Lastig vooral omdat de jongens in een erg lastige positie komen. Ik mis ze enorm en wil graag dat zij zich comfortabel voelen. Wat doe ik en waar heb ik het met hen over tijdens dit 1e gesprek? Groeten, Ton

Sinds n maand woont mijn dochter van 16 meer bij haar vader, dan bij mij en haar jongere zusje. Logisch, daar is meer vrijheid en rust. Bovendien heeft hij nog geen partner die ze kan tegenkomen. Vorige maand had ze zelf een planning gemaakt. Hoewel dat veel pijn doet probeer ik haar ruimte te geven. In haar ogen ben ik namelijk de grootste schuldige van de scheiding en ik heb geen zin om haar papa zwart te maken. Nu belt ze me wel om de haverklap om hulp te vragen op de meest onmogelijke momenten. Of ik haar ergens naar toe breng, ze geld mag, ik de school wil bellen met een smoes etc. Bijv als t regent en ze geen zin heeft om naar school te fietsen, dan mag ik taxi rijden. Ik haast me dan naar t huis van haar vader en breng haar maar. Alles om contact te houden... Het voelt alleen steeds rotter. Ik ben haar hulpje, maar niet goed genoeg om bij te zijn.... Ik durf geen grens te stellen uit angst om haar helemaal te verliezen.... Haar kamer waarvoor ik in ons huurhuisje elke euro heb moeten omdraaien staat ongebruikt te verstoffen. Ook naar haar zusje kijkt ze niet om. Hoe kan ik het tij keren?

Hi, Mijn naam is Karin, ik heb 2 kinderen van 13 en 14 jaar. 2 jaar geleden zijn hun vader en ik officieel gescheiden. Een jaar daarvoor was hun vader al in een ander huis gaan wonen. Wel met het idee om misschien nog samen te komen. Mijn jongste zoon heeft het nog steeds erg moeilijk met de scheiding. Hij WIL gewoon niet dat zijn ouders uit elkaar zijn (zijn eigen woorden). Zijn vader en ik gaan goed met elkaar om, hebben geen ruzie en eten af en toe samen met de kinderen. Bij belangrijke zaken (ouderavond, verjaardagen etc trekken we altijd samen op). Zijn vader woont inmiddels samen met zijn nieuwe vriendin, een vriendelijke vrouw die alle goeds met de kinderen voor heeft, maar zich niet in de moederrol zet. Wij (mijn ex en ik) zijn en blijven met z'n 2en de ouders van onze kinderen! Volgens de buitenstaanders zijn wij het voorbeeld van hoe het ook kan als je gescheiden ouders bent. Maar... Mijn zoon blijft zich verzetten tegen de scheiding hij wil het niet en accepteert het niet. Dat heeft tot gevolg dat hij regelmatig heel boos en verdrietig is, dat het op school niet goed gaat (hij hoopt dat als hij maar weigert zijn best op school te doen, dat we dan weer bij elkaar komen) en dat hij erg ongelukkig is. Hij is inmiddels gelukkig wel zover dat we hier open over kunnen praten (hij mag ook boos zijn) , maar hij blijft 'er in hangen' en wil dit ook niet veranderen. Hulp van buiten weigert hij. Dan maar de rest van z'n leven ongelukkig.... Heeft er iemand tips?

Hallo, Ik ben moeder van 2 dochters, (11+13jr). Vanavond is mijn ex, vader vd kids, het huis uit gegaan. Dit was lang van tevoren bekend. Nu ging dit gepaard met veel verdriet en tranen vanuit de kids en papa. De kids zien mij als de boeman omdat ik de scheiding heb aangevraagd na een huwelijk van 28 jr. Ze willen niet met mij praten en sturen mij de kamer uit terwijl ik ze wil troosten en vasthouden. Hoe pak ik dit aan? Ik vind t werkelijk vreselijk voor iedereen maar t ging gewoon echt niet meer met mijn ex die (al 15 jr in NL woont) nauwelijks Nederlands spreekt en een andere cultuur/normen en waarden heeft. Hoe zorg ik dat de kids met mij praten en zien dat ik géén boeman ben maar een gelukkige moeder wil zijn? Alvast bedankt

Hi, Ik ben de nieuwe partner van mijn vriend en het contact is prima tussen de 2 kinderen en mij. Ik merk echter dat de zoon van 16 geen vrienden heeft. Hij gaat met ons naar de bios en uit eten. Maar niks met vrienden, hij heeft wel 1 vriend nog over van de basis school maar die heeft t steeds drukker dus niks afspreken. Op de basis school had hij veel vrienden die ook naar huis kwamen. Hij was 9 toen zijn ouders gingen scheiden, erg gevoelig en zowat symbioot naar zijn moeder toe die nu in de overgang zit en haar klachten constant deelt en depri is. Hoe kunnen wij hem stimuleren om vrij met vrienden uit te gaan? Gewoon nog kind te kunnen zijn?

Ik als vader van mij dochtertje van 5 ben al 4jaar in een vecht en touwtrek strijd verzijlt. Een van de vele gebeurtenissen is sinds zondag weer begonnen. Komend weekend komt mijn dochter zoals altijd weer voor het weekend bij mij dit is om de week in de oneven weken. Met carnaval voor de deur is het weekend dit jaar voor mij en hebben we al van alles gepland echter krijg ik van moeder op maandag morgen (5dagen voor mijn weekend begint) een mail. Daarin verteld moeder dat er een hoop neefjes en nichtjes op bezoek komen en of onze dochter eerder naar huis mag komen om met hun carnaval te vieren. Ik antwoord op de mail dat ik het jammer vind dat dit last minute word gemeld terwijl ik ook mijn weekend met mijn dochter gepland heb om haar een leuke carnaval te geven. Ik gaf dus aan helaas het is mijn weekend en ik heb al een planning. Nu dinsdagmiddag besluit moeder met kind te videobellen en haar aan te laten geven dat ze toch echt liever met nichtjes gaat carnavallen (5jaar oud) ik geef aan dat ze bij mij is en wij ook leuke dingen gaan doen. Moeder haakt in op het gesprek en vult kind aan dat ze ook een eigen mening heeft en dat ze zepf de beslissingen mag maken. Gevolg ik hou voet bij stuk kind on troostbaar en vader de boeman. Ik krijg het verwijt dat ik het niet begrijp? Hoe kijken jullie hier tegenaan? Is het een verkeerde beslissing van mij of kan ik aangeven dat er afspraken zijn? De verantwoording word nu bij het kind gelegd door moeder dit hoort toch niet?

Hallo, Ik ben moeder van èèn mooie dochter van 11 jaar.(en èèn dochter uit een nieuwe relatie) Ben sinds 2015 gescheiden van vader. Na vader heb ik een moeilijke relatie gehad die mijn dochter niet kon accepteren.(ik ben uit eindelijk bij hem weggegaan) Mijn dochter gaf toen aan dat zij bij haar vader wilde gaan wonen en heb daar mee ingestemd. Nu wil mijn dochter weer bij mij gaan wonen, maar vader staat aan alle kanten daarmee in de weg. Er is nooit iets vastgelegd op papier dat zij bij hem is gaan wonen. Mijn vraag is of iemand hier daar ook mee te maken heeft gehad en wat die gene daar aan heeft kunnen doen. Ik probeer handvatten te krijgen omdat ik helemaal vast loop en niet meer weet wat ik moet doen. Ik heb het ook aangekaart bij mij advocaat, maar daar kom ik ook niet verder mee. Via deze weg hoop ik van andere een reactie te krijgen die ik misschien kan gebruiken. Alvast bedankt.

Goedendag, ik zit met mijn handen in het haar. Ik heb een prachtige lieve zoon van 8. Sinds 2016 zijn zijn vader en ik uit elkaar. Nu ben ik hertrouwd en hoogzwanger, we hebben aan mijn ex meer dan ee half jaargeleden aangegeven dat we zouden willen verhuizen naar Brabant. We wonen nu in Rotterdam, echter mijn zoon kan hier niet buiten spelen, er zinn verschillende steekpartijen geweest en vechtpartijen. Hij heeft hier geen vriendjes in de buurt, kortom Brabant is rustiger, zinn beste vriendje woont in de buurt van ons nieuwe huis. Nu wil zijn vader die in Rotterdam blijft wonen, niet dat hij meeverhuisd. Mijn zoon geeft aan dat hij niet bij zijn vader wilt wonen, en al helemaal niet bij zijn nieuwe "stiefmoeder" die maar 12 jaar ouder is dan mijn zoon. Als ik hem zonder toestemming meeneem kan ik juridisch problemen krijgen. Mijn zoon ziet zijn vader nu om het weekend, komt afspraken niet na en "dumpt" mijn zoon vaak bij opa of zijn vriendinnetje. Bij zijn vader heeft hij een heel klein kamertje waar alleen een juniorbedje in staat en wat speelgoed. Bij ons heeft ie een grote kamer, school in de straat, voetbalvereniging tegenover het huis, eigen ps4, kindvriendelijke buurt met veel kindjes. En drie katten en een zusje opkomst. Ik wil hem zo graag meenemen maar ik weet niet wat ik moet doen, zij vader weigerd iedere medewerking. Ik wil hem ieder weekend bij zijn papa brengen en in vakanties en eventuele studiedagen enz.