Hoi, ik ben heel erg aan het nadenken om mijn relatie te beëindigen. We hebben een zoontje van 6 jaar, die nogal gevoelig is en snel dingen oppikt. Hebben jullie tips of ideeën hoe we dit hem het beste kunnen vertellen of wat we kunnen zeggen? En wat zou hij hier van begrijpen op het moment dat we dit vertellen gezien zijn leeftijd?

Mijn vriend en ik hebben 2 kinderen ( jongens) van 4 en 2 jaar. De liefde tussen ons is over en we willen op goede voet uit elkaar. Er is geen ruzie in het spel of wat dan ook. Mijn vraag is wat zulke jonge kinderen er van mee krijgen, is het later voor hun gewoon ‘normaal’ dat de ouders niet samen zijn? Mijn vriend woont al een tijdje bij zn ouders en ik nog in ons huis met de kinderen. Hij komt gewoon met regelmaat langs en we plannen uitjes in samen met de kinderen. De oudste heeft niet veel vragen en vind het wel ‘prima’. Héél Af en toe vraagt hij wel of papa niet kan blijven. Maar verder heeft hij geen vragen. Moet ik er nu zelf over beginnen en vragen of hij ergens mee zit? Met de jongste van 2 is dat natuurlijk weer anders. Wat ik vooral wil weten is wat kinderen op zo’n jonge leeftijd mee krijgen van een scheiding en hoe ze hier later op terug kijken en of ze het zich überhaupt herinneren. En hoe ik er mee om moet gaan want communiceren met zulke jonge kinderen is ook lastig.

Hallo, ik ben sinds kort uit elkaar en heb een zoontje van 3. De “scheiding” loopt alles behalve soepel. Maar nu komt mijn zoontje regelmatig terug van zijn vader en dan praat hij niet over wat hij daar heeft beleefd. Het gaat mij niet om de info. Het gaat mij erom dat hij ook over die kant mag praten, dat het veilig en oke is. Alleen er komt gewoon niks uit. Moet ik mij zorgen maken?

Beste allemaal, Mijn ex en ik zijn sinds afgelopen februari uit elkaar en zitten in een heuse vechtscheiding. Via de rechter en al. Is er toevallig ook een “chatbox” voor ouders voor adviezen ed. Ik hoor het graag. Groet, Kim

Mijn zoon van 15 is boos weggelopen naar zijn vader omdat hij van mij niet weg mocht zijn vader heeft hem op gehaald en meegenomen naar daar waar ik niet wilde dat hij heen ging. Hij wil bij zijn vader gaan wonen en niet meer bij mij. Hij is al vaker bij zijn vader als bij mij en dat vind ik niet zo heel erg, alleen wil ik me zoon begrijpen waarom dit zijn keuze is. Ik doe alles voor hem bremg hem naar sxhool of naar zijn baantje als hij daaeom vraagt zet er zelfs me wekker voor in mijn vakantie. En dat doe ik uit liefde voor me kids ik krijg er weinig respect voor terug en nu dus een wegloop actie. Waarom doet hij dit?

Wij zijn een samengesteld gezin, bestaande uit ik, met 2 kindjes en mijn man met 2 kindjes. Communicatie met mijn ex en zijn vriendin gaat geweldig, beter dan zeg maar. Erg fijn voor mijn kindjes, kunnen ook gerust dingen met zn allen doen, dag weg, verjaardagen vieren etc. Communicatie met de ex van mijn man en zooooo het tegenovergestelde, wij doen nooit iets goed, krijgen om de haverklap allerlei beschuldigingen om onze oren. Er is voor haar ook al hulp via gemeente, sociaal wijkteam en JP van de Bent-stichting. Zij krijgt begeleiding bij de opvoeding van de kinderen en dat gaat na 3 jaar nog niet echt goed helaas. Ze werkt niet mee, zegt afspr af etc Maar nu wil ik het graag hebben over de overdracht, om de communicatie zo 'zakelijk mogelijk' te laten zijn, dus eigenlijk zo weinig mogelijk mogelijkheden om elkaar zwart te maken, willen we een soort overdrachts schrift maken. Met daarin kort beschreven hoe de week ging, belangrijke dingen melden(urgent natuurlijk via een telefoontje) Nu ben ik eigenlijk op zoek naar welke dingen ik daarin het beste kan melden en of er bijvoorbeeld als zo'n schrift bestaat. (Net als overdrachtsschriften voor de opvang) Het liefst gaan en willen wij in gesprek, maar om de rust voor de kinderen te bewaren zonder dat zij constant tegen de kinderen tekeer gaat of tegen ons. ( het incasseren houdt een keer op, en willen graag de eer aan ons houden) Willen we dit schrift doen, maar wat schrijven we er precies in. Alle tips zijn welkom

Vier weken geleden is mijn relatie op een hele vervelende manier geëindigd. Sindsdien zie ik mijn dochter sporadisch, ondanks dat ik gezag. Ex reageert op niks en laat mij totaal links liggen, ik mis mijn kind ontzettend en kan niks doen. Mijn ex roept al vier weken dat haar advocaat contact opneemt met mij, maar dit is op tot heden niet gebeurd. Ik heb daarop zelf haar advocaat gebeld en die weet nergens wat van af. Mijn ex heeft mijn kleine twee keer even in het weekend gebracht maar alleen op haar voorwaarden. Ga ik daar niet in mee dan heb ik pech(haar woorden) Ook heb ik gister moeten vernemen dat mijn ex al verloofd is(vier weken na mij!) Dat mijn ex een ander heeft kan ik niks aan veranderen end at is vervelend, maar het idee dat ik haar niet zie en er geen enkel uitzicht op heb en een vreemde vent bij mijn kind zit verscheurd mij letterlijk. Iedereen zegt mij rustig te blijven, maar het wordt steeds moeilijk. Groeten van een zeer gekwetste en wanhopige vader.

Mijn partner en ik hebben besloten dat we gaan scheiden. Onze kinderen zijn 6 en 8 en we twijfelen heel erg wat we wanneer tegen de kinderen moeten vertellen. We gaan heel goed en respectvol met elkaar om. We hebben geen ruzie en wonen nog samen. We twijfelen of we de kinderen nu al in moeten lichten (want we merken dat ze voelen dat er wat is), of dat het beter is om ze pas in te lichten als er meer duidelijkheid is omtrent praktische zaken als woonsituatie e.d. We willen hun gevoelens bevestigen, maar ze ook nog niet belasten met zaken waar ze niets mee kunnen. Wat is wijsheid? Alvast bedankt voor de reactie’

Hoi allemaal. Drie maanden geleden zijn wij gescheiden en wonen de kinderen dus afwisselend bij mij en hun vader. Vorige week is mijn oudste zoon zijn eerste melktandje uitgevallen. Dat maakte voor mij heel tastbaar dat ik ontzettend veel van mijn kinderen hun leven ga missen en doet erg veel pijn. Ik zou graag weten hoe kinderen van gescheiden ouders dat zelf ervaren. Mis je de andere ouder erg op bijzondere momenten? Hoe gaan jullie daar mee om en op welke manier kan ik mijn kinderen hierin steunen? Dank je wel alvast voor het advies!

Mijn dochter van 7 gaat met haar vader mee op vakantie. Ze gaan 12 dagen naar familie in Spanje. Aan de ene kant heeft mijn dochter er heel erg veel zin in, aan de andere kant ziet ze er ontzettend tegenop omdat ze mij dan zolang niet ziet. Ze is er erg verdrietig over. Natuurlijk vind ik het ook heel moeilijk, maar dit probeer ik niet teveel naar haar te uiten. Ik gun haar echt een hele leuke vakantie, maar ik vind het ook lastig dat ik haar zo lang niet zie. Zeker als ze er zo verdrietig van wordt. Ik ben op zoek hoe ik haar zo goed mogelijk kan ondersteunen en naar tips hoe het voor haar zo makkelijk mogelijk wordt. Kan iemand me helpen? Alvast heel erg bedankt namens mijn dochter en mij. Vriendelijke groet, Femke