Co-ouderschap communicatie

Hoi Wendy, Wat goed dat je hier je verhaal komt doen! Ik kan me goed voorrstellen dat het voor jou als (stief)moeder soms lastig is om alles op orde te krijgen. Zeker als er zo veel chaos is zoals je schrijft. Zelf heb ik ook de co-ouderschap geweigerd en ben ik volledig bij mijn vader wonen. Mijn broertje is wel geregeld naar mijn moeder gegaan, en als hij dan daar was mocht hij eigenlijk bijna geen contact hebben met ons. Mijn moeder wilde dit niet "omdat ze hem al zo weinig zag, en hij dan ook nog met zijn hoofd ergens anders was". Als hij dus wat van mij of mijn vader nodig had dan werd dit eerst overlegd met mijn moeder voordat er iets ondernomen werd. Omdat mijn moeder er altijd eerst over ingelicht werd, kreeg mijn vader al snel daarna een berichtje. Zo waren wij (mijn vader en ik) altijd op de hoogte. Bij ons was dat normaal. Ik kan me daarnaast ook wel heel goed verplaatsen in je dochters. Als je kennelijk op een bepaalde manier misschien wel ongewenst voelt bij papa ga je naar mama toe. Misschien kan je in een gesprek met haar aangeven dat ze altijd welkom is, maar dat ze wel even kan laten weten dat ze er is, zodat jij rekening kan houden als je thuis komt. Niet op een aanvallende manier, maar meer gewoon zodat je er vanaf weet. En ik denk dat je haar op haar leeftijd ook best kan vragen om haar zooi op te ruimen als ze geweest is. Het is ten slotte ook haar huis toch? Om af te sluiten vind ik het niet raar dat je zoiets verlangd. Ik zou het haar gewoon nogmaals vragen. Misschien is 1 op 1 beter, en ook op een ontspannen moment, en niet tijdens een serieus gesprek aan tafel, maar gewoon tussen 2 regels door of zo. Dat werkte bij mij altijd beter. Ik hoop dat ik je een beetje geholpen heb. Lieve groetjes, Charlotte