Ik ben vader van 2 dochters, één van 11 en de ander is bijna 13. Sinds 2010 ben ik gescheiden. Mijn oudste dochter heeft veel moeite met de situatie bij haar moeder. Hierdoor hebben ze veel ruzie gehad en heeft zij ruim 2 jaar geleden een aantal maanden bij mij gewoond. (met toestemming van haar moeder). Ze heeft veel hulp gehad via gesprekken e.d. en is daarna volgens schema weer teruggekeerd naar haar moeder. (50:50 co-ouderschap) Al snel bleek dat de relatie tussen moeder en dochter moeizaam bleef en was het dus wachten tot de volgende ruzies. In september 2019 is mijn dochter wederom bij mij gekomen met de boodschap niet meer terug naar haar moeder te willen. Na overleg met haar moeder is besloten haar bij mij te laten wonen tot in ieder geval het begin van dit nieuwe jaar. De situatie verbetert niet en er is nauwelijks tot geen communicatie tussen hun beide. Natuurlijk help ik mijn dochter waar ik kan, maar kan het niet van haar overnemen. Ik probeer dit echt tussen hun beide te laten, maar dat is zo goed als onmogelijk. Ik verwacht dat mijn dochter permanent bij mij komt wonen. Is dat verstandig? Heeft iemand hier ervaring mee?

Ik ben benieuwd hoe jullie de volgende situatie zien: Mijn ex heeft sinds 1,5 jaar een nieuwe relatie en de kinderen kennen zijn vriendin al een tijdje. Ik heb daar geen moeite mee maar zou zelf ook graag een keer kennis met haar maken. Ik vind het fijn om te weten wie de vrouw is die een rol speelt in het leven van mijn kinderen. Daarnaast lijkt het me goed voor de kinderen om te zien dat hun moeder en de nieuwe partner van hun vader ontspannen met elkaar om gaan. Mijn ex voelt echter weerstand tegen een ontmoeting en wil het liever niet. Helaas is het al eens voorgekomen dat ik iets dat mijn dochter vergeten was niet langs kon brengen omdat zijn vriendin er was, en dat vond ik wel pijnlijk, want normaal gesproken komen we voor dat soort dingen wel altijd gewoon bij elkaar langs. Ik heb overigens zelf ook een nieuwe relatie en mijn ex kent mijn vriend al wel en ze gaan ook normaal met elkaar om. Hoe zien jullie dit?

Op dit moment zitten we in een birdnesting constructie en dus ben ik de ene week in ons huis met de kinderen en de andere week hun vader. We hebben een tweeling van bijna 8 jaar. Sinds 2 maanden weten ze dat we gaan scheiden. We wisselen nu om de week op woensdag in huis en eten dan samen. Zelf vind ik een week de kinderen niet zien erg lang en 1 van de kinderen geeft dit zelf ook aan (als je er naar vraagt of als je bv weg gaat). De ander vindt het wel prima. In deze birdnesting is het voor de kinderen ook heel relaxt nu en kom ik in overleg nu ook soms er extra middag. Echter zijn we Nu aan het puzzelen op een schema wat voor iedereen werkt ook straks wanneer in de zomer hun vader gaat verhuizen en zij dus fysiek zullen moeten gaan wisselen. Heeft iemand van jullie tips wat prettig is en werkt qua schema wanneer ouders bij elkaar in de buurt wonen ?

Mijn ouders zijn sinds vorig jaar uit elkaar. Ze hebben inmiddels allebei een ander. Onze zoon van 5 jaar heeft t daar wel moeilijk mee. Sinds afgelopen zomer komt erbij dat het zusje van mijn man ongeneeslijk ziek is. Ze heeft kanker met uitzaaiingen en de chemo slaat tot op heden niet aan. Onze zoon heeft veel woede aanvallen en angstaanvallen. Hoe kunnen we hier mee omgaan?

Mijn ex zou graag de kinderen meer willen zien (nu is dat 2x 5 dgn), mijn oudste zoon is 12 jaar en heeft in het dorp waar hij bij zijn moeder woont zijn voetbal en zijn vrienden. Mag hij zelf de keus maken wat hij zou willen?

Mijn dochter is 19 en woont sinds 2 jaar permanent bij haar vader. Zeer tegen mijn wens in. Zij wilde dit graag en ik heb dat geaccepteerd. Na een half jaar bij haar vader te hebben gewoond wilde ze helemaal geen contact meer omdat zij aangaf het niet met mijn nieuwe partner te kunnen vinden. Waarom zij hem niets vond, kon ze niet aangeven. Ze wilde mij ook niet meer zien, daar had ze geen behoefte aan. Inmiddels is er een baby bijgekomen, ze heeft deze baby nooit geaccepteerd of gezien. Uiteraard heb ik talloze keren geprobeerd met haar in contact te komen. Maar zij geeft aan daar geen behoefte aan te hebben. Ik heb mijn ex partner gevraagd te bemiddelen. Die geeft niet thuis en verspreid allerlei nare verhalen over mij tegen mijn en zijn familie. Ik ben bang dat mijn ex partner mijn dochter zo heeft gemanipuleerd dat zij niets meer van mij wilt weten. Wat kan ik nu het beste doen? Naar haar luisteren en haar niet meer benaderen, of toch volhouden en blijven proberen om in contact te komen?

Het is nu bijna 4 weken geleden dat mijn partner bij zijn vriendin is gaan wonen. In eerste instantie had ik gevraagd tijdelijk ergens anders te gaan wonen, maar dit lijkt nu definitief. Onze dochters, 15 en 20, wisten tot dan toe niet wat er speelde, wel dat er iets was. Toen hij weg was heb ik hen verteld waarom: vreemdgegaan, contact met haar willen houden, haar een spermadonatie te hebben gegeven terwijl ik dat niet wilde. Zo heftig allemaal, hun papa kon niet volledig voor ons kiezen. Ze zijn vooral erg boos en willen hem nog niet zien. De jongste heeft wel wat appcontact. Hun vader wil ze graag weer zien en lijkt dat te willen afdwingen. Ik geef ze de ruimte om contact te hebben, zelf heb ik dat ook. Hoe hiermee om te gaan?

Ik ben nu bijna een jaar gescheiden en heb een dochter van 15. Zij woont bij mij en gaat om het weekend een weekend naar haar vader. Behalve als zijn nieuwe vriendin daar is; dan wil ze er niet heen. Nu heb ik inmiddels ook weer een vriend en die wil ze ook niet zien. Als ik er met haar over praat, wordt ze boos en ze kan niet goed aangeven, waarom ze geen kennis wil maken met onze nieuwe partners. Nu heb ik daar wel begrip voor en wil haar ook de tijd geven, maar ik heb nu een beetje t gevoel, dat zij bepaalt wat er gebeurt. Zo zie ik mijn vriend maar 1 a 2 x per week een paar uurtjes. Ik heb voorgesteld hem eerst eens op de koffie te vragen; dat wil ze niet. Toen voorgesteld buitenshuis ergens iets te gaan drinken met elkaar; wil ze ook niet. Als ik haar vraag waarom? Heeft ze geen antwoord, alleen ik wil t gewoon niet. Ik zit er best mee in mn maag. Mijn ex heeft er niet zo'n last van, want hij kan zijn vriendin gewoon zien. Alleen ziet hij dan zijn dochter niet, maar dat schijnt hij niet erg te vinden. Kortom: wie heeft raad voor mij?

Mijn ex en ik zijn al ruim 13 jaar uit elkaar. Samen hebben we een zoon van 15. Het contact tussen hen is minimaal. De laatste jaren is dat afgebouwd van eens per 2 weken een weekend, waarin ex vaak afwezig was vanwege zijn werk en mijn zoon dus het volledige weekend alleen was met zijn stiefmoeder, naar sporadisch. In 2018 heeft mijn zoon zijn vader 3 keer gezien, op zijn initiatief. Op kerstavond kreeg hij een app dat hij niet kon komen 2e kerstdag, iets wat al jaren een duidelijke afspraak was, 1e kerstdag bij mij en 2e bij zijn vader. In heel 2019 geen contact, op de verplichte apps met een verjaardag na. Zoon is in december jarig en pa vroeg wat hij op zijn verlanglijstje had staan. Dus bij zoon de verwachting geschept dat hij dit mss met kerst wel zou krijgen. Inmiddels zijn we 2e kerstdag en er is nog niks vernomen van pa. Geen app, geen kaart, geen telefoontje, niks. Hij gaat zoon dus ook dit jaar niet ophalen. Als moeder ben ik woest, wil hem bellen en zeggen hoe ik er over denk en wat een waardeloze vader ik het vind. Van zoon echter mag ik me er niet mee bemoeien. Hij wil graag naar zijn vader maar dan op pa's initiatief, niet omdat wij hem dat voorstellen. Wat kan ik doen om het contact te herstellen als ik de belofte heb gedaan om pa niet te bellen. Pa moet toch weten dat zoon oa door deze afwijzingen elke keer inmiddels een depressie heeft, dat het zijn weerslag heeft op school etc. Pa heeft duidelijk andere prioriteiten, helaas

Ik ben nu 3,5 jaar gescheiden van mijn ex-man. Samen hebben wij twee kinderen. De keuze om te gaan scheiden, was echt niet gemakkelijk. Omdat ik bang was, dat hij zijn narcistische gedrag over zou brengen op de kinderen. Mijn grootste angst kwam uit. Nu al twee jaar geven mijn kinderen, ernstige dingen aan. Mijn kinderen lijden onder het narcistische gedrag van hun vader. Ik heb vader diverse keren erop aangesproken maar hij ontkent alles. Ik heb alles ingeschakeld wat je maar kan benoemen, zelfs een rechtzaak. We hebben bijeenkomsten gevolgd, curcussen, begeleidingsgesprekken, Melding gemaakt.. Mijn kinderen hebben met begeleiders gepraat. En nog blijft hij door gaan en alles wordt ontkent door vader. Hij zegt zelf dat de kinderen liegen. Mijn kinderen worden in twijfel gebracht, omdat de kinderen anders zijn als ze met vader naar de gesprekken gaan, als ze dan met mij gaan. De kinderen geven alles aan in de gesprekken als ze met mij gaan. Mijn kinderen geven ook aan dat ze bang zijn! En dan krijg ik te horen, Jullie situatie past bij vechtscheiding!! Nee het gaat hier om geestelijke en lichamelijke mishandeling van mijn kinderen. Omdat ik geen bewijzen heb en het alleen van de kinderen hoor, kan ik helemaal niks. Wat zijn de verdere stappen die ik kan nemen als ouder zodat mijn kinderen gehoord worden?