Wat vertel ik?

Lieve Anna, Wat knap dat je je verhaal met ons deelt. Dit lijkt mij geen makkelijke situatie. Nog knapper vind ik dat je in die 18 jaar hier niets over hebt gezegd! Ik vind het zelf ook prettiger om veel dingen gewoon niet te weten als kind. Maar wanneer je je zorgen maakt moeten er bepaalde gesprekken toch komen. Je wilt waarschijnlijk niet dat je zoon in dezelfde situatie terecht gaat komen als waar jij in zit. Aan de ene kant ben ik er altijd erg voor dat ik ook gewoon fouten moet kunnen maken en dat ik daar vaak veel van kan leren. Maar geweld is nooit de oplossing, of dat nou fysiek of verbaal is. Ik denk niet dat je het verkeerd hebt gedaan met dingen eruit floepen. Je blijft een mens met gevoelens naast dat je moeder bent en dan zeg je dingen soms. Het is misschien eerder een beetje onhandig gegaan met teveel emotie. Zelf vind ik het altijd heel fijn om over dingen na te praten wanneer er iets is voorgevallen tussen mij en mijn ouders. Op die manier kan ik soms beter begrijpen waarom ze doen wat ze doen en wat voor effect dat heeft op mij. Echter kan het daardoor ook snel teveel informatie worden waar ik dan later ook weer spijt van heb. Ik denk dat je een goed idee hebt met het schrijven van een brief. Dan kan je heel goed de informatie kaderen en jezelf meerdere malen controleren of dit echt is wat je zeggen wilt en wat teveel is. Ik zou de brief bijvoorbeeld een aantal dagen laten liggen en dan nog eens kijken, misschien zelfs een vertrouwenspersoon laten kijken naar wat wel en niet kan. En dan wanneer je echt tevreden bent naar je zoon toe gaan. Aangeven dat je spijt hebt van wat je hebt gezegd maar dat je tegelijkertijd geen dingen voor hem wilt achterhouden en niet wilt dat hij in dezelfde positie komt als jullie 18 jaar geleden. Mijn vader heeft altijd de neiging in gesprekken heel erg naar zichzelf te kijken en hoe alles voor hem was maar dat zou ik proberen te voorkomen. Ik zou het fijn vinden wanneer mijn vader dan meer met mij mee kijkt. Wat voor invloed het op mij heeft gehad als kind, wat ik er misschien onbewust van heb meegekregen en hoe ik anders kan omgaan met zulke situaties want je zal altijd wel een keer in een situatie terecht komen waarin je boos bent. Maar hoe ga je dan goed met die emotie om. Als je zoon het gesprek niet wil aan gaan hierover is dat ook oke. Dat is dan zijn grens en het is ook goed om die grens te respecteren. Dan kan je hem alsnog de brief geven en vragen of hij daar wanneer hij er klaar voor is naar zou willen kijken. En geef hem dan ook de mogelijkheid om hier altijd alsnog over te gaan praten wanneer hij daar behoefte aan heeft. Mijn vader kapt moeilijke dingen altijd af en dat zijn nou juist de zaken waar altijd een opening voor zou moeten zijn. Ik ben blij dat jij je zoon een opening wilt geven. Daar mag je trots op zijn. Liefs, Sabine