Ik ben een nieuwe partner van een vader met 2 kinderen van 13 en 14 jaar uit. Wij willen graag gaan samenwonen. Op dit moment woont vader in hetzelfde dorp als moeder en kunnen de kinderen met de fiets op wisselmomenten zich verplaatsen. Echter willen we gaan wonen in mijn woonplaats. Dit betekent dat ze voortaan afhankelijk worden van onze autoritjes. Uiteraard zijn we ons ervan bewust dat wij ervoor kiezen ok te gaan. Dus zorgen wij er ook voor dat zij er zo min mogelijk last van hebben. De moeder van de kinderen is op de hoogte en steunt ons, maar geeft wel aan het lastig te vinden voor de kinderen. Wij willen het binnenkort gaan vertellen aan de kinderen. Hebben jullie tips hoe we dit kunnen vertellen en wat we eventueel kunnen doen om het zo fijn mogelijk te maken voor hen? Alvast super bedankt!

Mijn man en ik liggen sinds kort in scheiding. Deze week hebben ze hun eerste week bij papa. Onze zoon heeft vanmorgen een hele moeilijke ochtend gehad en gaf uiteindelijk aan dat het was, omdat hij mij (mama) mist. Helpt het hem als ik hem vanavond bijvoorbeeld mee in bed kom leggen? Of mee kom eten? Of juist niet. Mijn (bijna ex-) man vindt dat prima. Groetjes..

ik merk bij mijn kinderen sinds ze op de middelbare school zitten veel onrust betreft co-ouderschap. we hebben de wissel op woensdag en om het weekend. bij de ene ouder kunnen ze zelfstandig naar school met vrienden,bij de andere ouder moeten ze ivm de afstand (22 km) met de auto. hoe kan ik dit bespreekbaar maken met de kinderen zonder ze in een loyaliteitconflict te laten komen. ik wil niet dat ze kiezen maar ik gun ze de rust voor hun studie en sociale activiteiten. tussen ouders is geen communiecatie .

Mijn ex partner en ik zijn al 10 jaar uit elkaar, onze dochter is nu 13. In deze afgelopen 10 jaar is ze vooral met haar vader al een aantal keer verhuist. Bij mij was steeds haar stabiele plek en huisje. Echter woon ik in een erg duur en klein huurhuis, nu is er iets nieuws op mijn pad gekomen, groter en goedkoper. Toen ik hierover begon gingen alle hakken in het zand en was het een "hard-no, je bekijkt het maar met je nieuwe huis!!" De bedenktijd is niet heel lang en in een stad als Amsterdam moet je kansen gelijk grijpen. Hoe moet ik dit nu verder aanpakken, want ik wil graag naar haar luisteren en haar stabiele haven blijven. Mocht dit nieuwe huis door kunnen gaan dan, wil ik er voor gaan. Hoe pak ik dit pedagogisch verantwoord aan?

Heyyy! Tess hier! Ik heb een vraagje, mijn ouders zijn nu 3 jaar uit elkaar en ik heb op zoveel plekken gewoond dat ik niet weet waar ik me fijn voel! Toen ze uit elkaar gingen woonden we eerst bij mijn oma uit eindelijk deed mijn oma moelijk en gingen we weg! Toen e moesten zelfs nog bij mijn vader wonen, en toen deden we 1 week bij die vrienden, 1 week bij die en dat voor 2 maanden! Dat was toen leuk maar nu voelt het niet fijn als ik er over na denk! Ik heb zoveel huizen gehad en zoveel kamers waar woon ik eigenlijk? Toen zijn we naar een huis gegaan 20 minuten van mijn andere huis/dorp/ school en daar hebben we voor 3 jaar gewoond ik vond het daar zo fijn! Eerst wilde ik er niet heen en toen niet weg! Nu woon ik met mijn vader nog in het zelfde huis en hij heeft nu ook een vriendin en met mijn woon ik weer terug in mijn oude dorp en wonen we samen met haar vriend en kinderen. Herkend iemand dit?😐

Hoi allemaal, Mijn ex-partner en ik zijn nu 4 jaar uit elkaar. De band tussen mijn dochter van 13 en haar vader is nooit heel goed geweest. Ze gaat al langere tijd met tegenzin naar haar vader. Ze gaat om het weekend naar haar vader samen met haar zusje. Begin oktober kwam ze op vrijdag huilend uit school dat ze echt niet wilde gaan dat weekend. Haar vader was toen al bij mij thuis en wachtte op haar zodat ze met hem mee kon. Ze heeft toen alles aangegeven waarom ze niet wil gaan. Ze geeft aan dat haar vader snel boos wordt, haar zusje voortrekt, hij niet naar haar luistert en dat ze liever bij haar moeder is. Dat weekend is ze niet gegaan. En was zichtbaar opgelucht. Ze vrolijkte helemaal op. De keer erna is ze 1 nacht gegaan. Dit wilde ze zelf. Maar ze had er z’n stress van dat ze lichamelijke klachten had. Maar is toch gegaan. Dit weekend heeft ze aangegeven niet te willen gaan. Haar vader vind dat we haar moeten dwingen en ze zich er maar overheen moet zetten. Ik vind dat we een tussen weg moeten zoeken die voor haar prettig is. Bv alleen zaterdag overdag en daarna weer naar mij. Maar hij wil dit niet. Hebben jullie advies?

Mijn dochters zijn 15 en 14 en hebben al van kleins af aan te maken met co-ouderschap van hun vader en mij. We hebben beide weer nieuwe partners en hij heeft er een dochtertje bijgekregen met zijn partner. 2 jaar geleden gaf mijn jongste dochter aan dat het haar meer rust zou geven als ze meer in 1 huis zou wonen, bij mij. Ze heeft ADD, haar hoofd loopt snel over, ik denk dat dat meespeelt. Ze heeft het gevoel niet een huis te hebben, omdat ze constant van huis naar huis gaat ( we hebben week op, week af). We zijn dat gesprek samen aangegaan met haar vader, maar hij wil er niks van weten. Hij reageerde heel verdrietig en barstte telkens in tranen uit als hij onze dochter zag. Bang om haar kwijt te raken. Zij heeft zich daar ontzettend rot onder gevoeld , en nog steeds. De situatie is eigenlijk niet veranderd, het lijkt allemaal weer "normaal", maar eigenlijk is het een soort taboe geworden. De meiden hebben zelfs aangegeven minder te willen wisselen, dus we proberen nu 2 om 2 weken uit. Maar ik weet van mijn jongste dochter dat zij dit niet wil. Ze gaat hierin mee om geen gezeur te krijgen. Ze uit zich niet meer, want het heeft geen zin, en ik maak me erge zorgen om haar. Ik heb zelf ook het gevoel dat ik enorm tekort schiet hierin. Ik wil graag dat ze zich goed voelen bij ons beide, en probeer te hele tijd te bemiddelen, wat mij eigenlijk ook opbreekt. Ik weet niet goed meer wat ik moet doen, wie heeft hierin tips?

De kinderen (11 en 14) hebben een paar weken geleden te horen gekregen dat we uit elkaar gaan. De oudste geeft hier nog geen woorden aan, en is de boodschap nog vol aan het verwerken. Meer terugtrekken, stiller, wel afspreken met leeftijdsgenoten zoals daarvoor ook het geval was. De jongste stelt meer vragen, gaat iets meer op in de dag en is soms verdrietig. Wij als ouders hebben goed contact onderling. Ik kijk naar een ander compactere woning en vraag me af wanneer ik hun mee kan nemen in deze plannen? Ik heb misschien een op het oog in onze woonplaats, niet ver van nu. Alleen vraag ik me af, is dit te snel om te horen, met name voor de oudste? Die nog zo de boodschap aan het verwerken zijn?

Hallo! Vijf jaar geleden ben ik scheiden. De scheiding was turbulent. We hebben co ouderschap voor onze 3 kinderen (16, 14 en 12 jaar). In de week dat de kinderen niet bij mij zijn, is er nauwijks contact. Als ik een interesse vraag stuur dan komt er meestal kort een antwoord. Vanuit de kinderen komt er geen info over wat ze doen of meemaken in die week. Het voelt als trekken aan een dood paard. Alleen als ze iets nodig hebben of iets willen plannen in de week dat ze bij mijn zijn, wordt er een berichtje gestuurd. Ik mis de verbinding/contact. Het maakt me verdrietig, omdat het voelt of ik parttime moeder ben. Wat zijn jullie ervaringen? Is het normaal? Wat kan ik anders doen?

Hoi hoi, Als gescheiden moeder van 3 jongens, 12, 10 en 8 jaar oud, heb ik een vraag. Wij gaan van 1 naar 2 huizen. Dat betekent dat ook het speelgoed moet worden verdeeld. Ik vind dat zelf al moeilijk, maar voor onze kinderen moet dat helemaal ingewikkeld zijn. Wat neem je mee wat laat je? Hoe zorg je ervoor dat je op beide plekken niet misgrijpt of nou net nodig hebt wat bij de ander ligt? En knuffel of zo, kan natuurlijk mee heen en weer, maar dat kan niet met alles...... Wat zijn jullie tips? Heel veel dank voor het meedenken.