Mijn dochters zijn 15 en 14 en hebben al van kleins af aan te maken met co-ouderschap van hun vader en mij. We hebben beide weer nieuwe partners en hij heeft er een dochtertje bijgekregen met zijn partner. 2 jaar geleden gaf mijn jongste dochter aan dat het haar meer rust zou geven als ze meer in 1 huis zou wonen, bij mij. Ze heeft ADD, haar hoofd loopt snel over, ik denk dat dat meespeelt. Ze heeft het gevoel niet een huis te hebben, omdat ze constant van huis naar huis gaat ( we hebben week op, week af). We zijn dat gesprek samen aangegaan met haar vader, maar hij wil er niks van weten. Hij reageerde heel verdrietig en barstte telkens in tranen uit als hij onze dochter zag. Bang om haar kwijt te raken. Zij heeft zich daar ontzettend rot onder gevoeld , en nog steeds. De situatie is eigenlijk niet veranderd, het lijkt allemaal weer "normaal", maar eigenlijk is het een soort taboe geworden. De meiden hebben zelfs aangegeven minder te willen wisselen, dus we proberen nu 2 om 2 weken uit. Maar ik weet van mijn jongste dochter dat zij dit niet wil. Ze gaat hierin mee om geen gezeur te krijgen. Ze uit zich niet meer, want het heeft geen zin, en ik maak me erge zorgen om haar. Ik heb zelf ook het gevoel dat ik enorm tekort schiet hierin. Ik wil graag dat ze zich goed voelen bij ons beide, en probeer te hele tijd te bemiddelen, wat mij eigenlijk ook opbreekt. Ik weet niet goed meer wat ik moet doen, wie heeft hierin tips?

De kinderen (11 en 14) hebben een paar weken geleden te horen gekregen dat we uit elkaar gaan. De oudste geeft hier nog geen woorden aan, en is de boodschap nog vol aan het verwerken. Meer terugtrekken, stiller, wel afspreken met leeftijdsgenoten zoals daarvoor ook het geval was. De jongste stelt meer vragen, gaat iets meer op in de dag en is soms verdrietig. Wij als ouders hebben goed contact onderling. Ik kijk naar een ander compactere woning en vraag me af wanneer ik hun mee kan nemen in deze plannen? Ik heb misschien een op het oog in onze woonplaats, niet ver van nu. Alleen vraag ik me af, is dit te snel om te horen, met name voor de oudste? Die nog zo de boodschap aan het verwerken zijn?

Hallo! Vijf jaar geleden ben ik scheiden. De scheiding was turbulent. We hebben co ouderschap voor onze 3 kinderen (16, 14 en 12 jaar). In de week dat de kinderen niet bij mij zijn, is er nauwijks contact. Als ik een interesse vraag stuur dan komt er meestal kort een antwoord. Vanuit de kinderen komt er geen info over wat ze doen of meemaken in die week. Het voelt als trekken aan een dood paard. Alleen als ze iets nodig hebben of iets willen plannen in de week dat ze bij mijn zijn, wordt er een berichtje gestuurd. Ik mis de verbinding/contact. Het maakt me verdrietig, omdat het voelt of ik parttime moeder ben. Wat zijn jullie ervaringen? Is het normaal? Wat kan ik anders doen?

Hoi hoi, Als gescheiden moeder van 3 jongens, 12, 10 en 8 jaar oud, heb ik een vraag. Wij gaan van 1 naar 2 huizen. Dat betekent dat ook het speelgoed moet worden verdeeld. Ik vind dat zelf al moeilijk, maar voor onze kinderen moet dat helemaal ingewikkeld zijn. Wat neem je mee wat laat je? Hoe zorg je ervoor dat je op beide plekken niet misgrijpt of nou net nodig hebt wat bij de ander ligt? En knuffel of zo, kan natuurlijk mee heen en weer, maar dat kan niet met alles...... Wat zijn jullie tips? Heel veel dank voor het meedenken.

Hi! Vorig jaar zijn de vader van mijn zoon en ik gescheiden. We hebben co ouderschap en er zijn veel verschillen in de opvoeding. Onze zoon doet het naar omstandigheden eigenlijk heel goed. Hij is een beetje een binnenvetter en praat niet veel. Wel weet ik dat hij het niet fijn vindt om te wisselen, hij graag bij papa én bij mama is, en dat hij waar hij is de andere ouder mist. Zijn manier om er mee om te gaan is 'het andere huis' te blocken. Zo heb ik hier foto's van papa en de huisdieren maar die wil hij niet zien omdat hij hen dan meer mist. Mijn zoon is 8. Mijn vraag aan jullie is, welke vragen, gesprekken of hulp hebben jullie gehad (of juist gemist) die helpend waren of waren geweest?

Hoi! Vier jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. Samen hebben we 2 dochters (10 en 12). Al vier jaar lang is de situatie erg complex. Mijn ex wordt snel boos, waardoor mijn kinderen bang van hem zijn en dus niet graag naar hem toe gaan. (Er is geen fysieke agressie). Ondanks meldingen bij Veilig Thuis en dat de kinderen bij de rechter hebben aangegeven niet graag bij hem te zijn, heeft deze vorig jaar toch besloten dat ze een extra dag en nacht in de week naar hun vader moeten. Mijn dochters (en dan vooral de oudste), gaan met steeds meer tegenzin naar hem toe. Vanaf het moment dat ze weer bij mij zijn, kijken ze op tegen het moment dat ze weer weg moeten. Ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik ze nu het beste help. Wanneer ik mijn ex aanspreek op zijn gedrag, weet ik uit ervaring dat hij dit afreageert op mijn dochters en wordt hij boos op hun. Maar mijn dochters zelf durven ook niet aan te geven dat ze niet graag bij hem zijn, omdat ze bang zijn dat hij dan nog bozer wordt. Wat hebben mijn kinderen van mij nodig? Wat kan ik voor ze doen?

Hoi, ik heb even een vraag aan alle tieners op dit forum. (Of iemand anders die hier ervaring mee heeft) wij zijn 1,5 jaar geleden uit elkaar gegaan en onze dochter is nu 10 geworden en gaat naar groep 8 na de vakantie. Mijn ex is gaan trouwen met een nieuwe partner en is per direct verhuisd naar een stad een uur bij ons vandaan. Nu gaat onze dochter om het weekend naar haar vader en iedere maandag uit school tot dinsdagochtend, vader brengt haar naar school. Nu wil dochter deze regeling graag behouden omdat ze aangeeft haar vader anders weinig te zien. Zijn er hier kinderen/tieners die er ervaring mee hebben om door de week een dag bij de andere ouder re zijn en dan een uur te moeten reizen? Hoe ervaar jij dat en heb je nog tips?

Ik leef sinds 6 maanden gescheiden van mijn man met mijn drie kinderen. Sinds een aantal weken gaat mijn oudste zoontje van 7 jaar met veel moeite in de weekenden naar zijn vader.(inclusief huilen, schreeuwen, tegenstribbelen). Er gebeuren bij zijn vader geen traumatische gebeurtenissen maar hij vind het bij zijn vader wel moeilijker dan bij mij, zijn moeder. Wat kunnen wij als ouders doen om onze zoon (en de andere twee kinderen) met minder moeite en tegenstribbelen met zijn vader mee te laten gaan? De momenten van overdracht zijn namelijk bijna, als ze dat al niet zijn, traumatisch voor zowel onze zoon als ook voor mij. Onze kinderen zijn trouwens 7, onze zoon en dochter, en de jongste is een jongetje van 2.

Ik zit met een dilemma : ) We hebben 2 zonen van 7 en 10 jaar. De jongste van 7 jaar mist regelmatig zijn moeder als hij bij mij is. Dat is al vanaf het begin (3 jaar geleden), maar de laatste tijd speelt het weer meer op. Ik weet dat hij het goed heeft bij z'n moeder, we wonen dichtbij elkaar (10 minuten fietsen). Nu wil ik met zijn moeder overleggen dat hij 6 of 7 nachten p/week bij z'n moeder is. En mogelijk 1 of 2 dagen bij mij en dan s'avonds weer naar z'n moeder gaat. Maar eerlijk gezegd kan ik de pedagogische consequenties niet zo goed overzien. Ik zie vooral dat hij veel behoefte heeft aan 1 vaste plek, voor zichzelf en z'n speelgoed. Heeft iemand ervaring met deze constructie? Het contact tussen mij en zijn moeder is redelijk goed en ik kan mij zo voorstellend dat het over 4 jaar weer heel anders is. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen en meningen. Alvast dank.

Ik zit midden in een complexe scheiding, zie mijn oudste 2dochters nu al een maand niet meer. Een dochter (12) kwam al een aantal maanden niet meer om de week bij mij volgens ouderschapsplan zonder echt duidelijke oorzaak en met vage redenen. Vader heeft nooit voornemens geleken hier aan contactherstel mee te werken. Sterker nog, hij heeft mij niets mee gedeeld en het zo gelaten. Oudste dochter (16) woonde tot voor kort fulltime bij mij en helaas hebben we in de paar maanden samen wat heftige ruzies gehad. Ongeveer een maand geleden kwam ik twee dagen voor tijd er achter dat beide dochters met vader zouden mee verhuizen naar Rotterdam , waar vader eerst in naburig appartement hier in Vlaardingen woonde. Ik kwam er achter doordat vader mailde mijn toestemming nodig te hebben voor verkoop gezamenlijke woning om optie huurhuis te krijgen. Ik was zo boos op mijn oudste dochter dat ze dit geheim voor me had gehouden dat ik heb gezegd dat ze haar spullen maar moest pakken en naar haar vader moest gaan. Ik heb haar daarbij gezegd geen akkoord te geven voor verkoop woning. Jongste dochter appte me later dat ze niet meer met me wilde praten. Ondanks dat is de verhuizing blijkbaar toch gelukt. Dochters willen geen contact meer met me, denk ik. Ik laat ongeveer wekelijks in een vorm wat van me horen, ik krijg tot nog toe niets terug. Vader wil niet meewerken aan iets. Heeft mediation vanuit twee partijen afgewezen. Nu in afwachting van datum zitting. Wat kan ik tot die tijd doen?