Advies gezocht voor zorgregeling

Beste Marianne,

Bedankt voor het delen van je verhaal en je vraag. Wat mooi om te lezen dat je in alle opties probeert te kijken naar wat het beste is voor hen.

Toen mijn ouders gingen scheiden, was ik 12 jaar. Wij hadden een regeling waarbij we in het weekend wisselden en doordeweeks bij mijn moeder waren (behalve mijn broer). Voor mij gaf dat een fijne basis en vooral rust.

Ik herken wel wat je zegt over het wisselen. Het continu heen en weer gaan – en het gevoel steeds te moeten schakelen tussen twee huizen – vond ik zelf best vermoeiend. Ik had soms het idee dat ik nergens echt helemaal kon landen. Het is namelijk niet alleen de plek die verandert, maar ook de regels, verwachtingen en sfeer.

Ik kan geen passend advies geven over welke co-ouderschapsregeling het beste is, maar ik wil wel iets meegeven vanuit mijn ervaring. Als ik kijk naar een week-op-week-af regeling, kan ik me voorstellen dat dat voor sommige kinderen fijn kan zijn vanwege de duidelijkheid en de langere tijd op één plek. Tegelijkertijd kan het ook intens zijn, juist omdat je steeds voor langere tijd wisselt. Heimwee kan dan, zeker op jongere leeftijd, sneller voorkomen.

Ik denk dat het helpend kan zijn om, als dat mogelijk is, de kinderen (op een manier die bij hun leeftijd past) te betrekken bij wat zij prettig vinden. Het gaat tenslotte over hun dagelijks leven. Ook kan een proefperiode inzicht geven in hoe zij het ervaren.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Groetjes,
Anna.

Beste Marianne

Wat een lastige situatie, het klinkt alsof je al heel veel hebt geprobeerd om tot een oplossing te komen die voor iedereen werkt.

Je laatste voorstel vind ik mooi in de zin dat het ruimte geeft om eerst te kijken hoe het in de praktijk gaat, zeker met een proefperiode. Dat kan helpen om niet meteen alles definitief vast te leggen.

Wat er bij mij wel bij opkomt, is het stukje over later verhuizen rond de middelbare school. Voor mij was de verandering naar de middelbare school heel groot en vond dat allemaal heel spannend. Ik merkte dat het voor mij daarom heel belangrijk was om in mijn sociale omgeving te blijven die ik al kende.

Ik herken daarin ook dat bij mij mijn vader overwoog om naar een andere stad te verhuizen. Achteraf ben ik heel dankbaar dat dat niet is gebeurd, omdat ik in mijn vertrouwde omgeving kon blijven, met mijn vrienden en de plek waar ik me veilig voelde.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat het voor jullie niet kan werken, maar misschien is het wel iets om voorzichtig in mee te nemen in jullie afweging.

Ik hoop dat jullie samen tot een oplossing komen die voor iedereen goed voelt, en waarin de kinderen zich fijn en stabiel kunnen ontwikkelen.

Liefs

Beste Marianne,

Bedankt voor het delen van je verhaal en je vraag. Het klinkt als een lastige en frustrerende situatie voor jou en de kinderen. Wat mooi om te lezen dat je in alle opties probeert te kijken naar wat het beste is voor hen.

Toen mijn ouders gingen scheiden, was ik 12 jaar. Wij hadden een regeling waarbij we in het weekend wisselden en doordeweeks bij mijn moeder waren (behalve mijn broer). Voor mij gaf dat een fijne basis en vooral rust.

Ik herken wel wat je zegt over het wisselen. Het continu heen en weer gaan – en het gevoel steeds te moeten schakelen tussen twee huizen – vond ik zelf best vermoeiend. Ik had soms het idee dat ik nergens echt helemaal kon landen. Het is namelijk niet alleen de plek die verandert, maar ook de regels, verwachtingen en sfeer.

Ik kan geen passend advies geven over welke co-ouderschapsregeling het beste is, maar ik wil wel iets meegeven vanuit mijn ervaring. Als ik kijk naar een week-op-week-af regeling, kan ik me voorstellen dat dat voor sommige kinderen fijn kan zijn vanwege de duidelijkheid en de langere tijd op één plek. Tegelijkertijd kan het ook intens zijn, juist omdat je steeds voor langere tijd wisselt. Heimwee kan dan, zeker op jongere leeftijd, sneller voorkomen.

Ik denk dat het helpend kan zijn om, als dat mogelijk is, de kinderen (op een manier die bij hun leeftijd past) te betrekken bij wat zij prettig vinden. Het gaat tenslotte over hun dagelijks leven. Ook kan een proefperiode inzicht geven in hoe zij het ervaren.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt.

Groetjes,
Anna.

Hoi Marianne,

Ik sluit me aan bij de reactie van Anna over het hebben van structuur en ritme en het rekening houden met het kunnen aarden in een huis. Ik maak uit je bericht niet helemaal op of jullie nu in dezelfde stad/plek wonen maar ik laat ik mijn ervaring met onze omgangsregeling delen waarbij mijn ouders wel op max. 5/10 minuten rijden van elkaar woonden.

Onze omgangsregeling (die begon toen ik 6/7 was, en mijn broertje 2/3) was best veel wisselen, al heb ik dat eigenlijk de regeling best prima gevonden, juist omdat het duidelijk was. Maandag en woensdag gingen we uit school/uit de opvang mee met onze vader, dan sliepen we daar en werden vanuit daar de volgende dag naar school gebracht. Op dinsdag, donderdag en vrijdag waren we na school gewoon 'thuis'. De weekenden waren om en om. Omdat ik op de maandagen en woensdag gewoon een extra set kleding in mijn schooltas meekreeg heb ik het nooit echt ervaren dat ik van huis naar huis ging en was het heel duidelijk dat bij mijn moeder 'thuis' was, ook omdat we vanuit haar lopend naar school konden.

Ik lees in je berichtje niet waarom je ex-partner jouw optie afwijst, mogelijk is dat vooral het onderzoeken waard omdat het ook kan zijn dat het akkoord gaan met 'jouw' idee het struikelblok is ipv de inhoud van het idee zelf - maar dat is misschien ook te veel vanuit mijn ervaring gedacht en ook iets waar de mediator al in ondersteunt. En een probeer-periode is voor elke regeling denk ik een goed plan, hoe goed je ook dingen vooruit probeert te denken, in de praktijk kan het toch anders blijken en aanpassingen nodig zijn om het voor iedereen te laten werken. Ik weet niet hoe oud je kinderen zijn maar hen meenemen dat iets een probeer-periode is, is ook goed zodat een mogelijke verandering niet uit de lucht komt vallen.

Ik hoop dat je hiermee iets kunt.

Liefs, Carly