Mijn ex kan heel snel heel boos worden (vaak om niks) en daar worden mijn drie (puber) dochters nu vaak de dupe van. Ik krijg de indruk dat hij soms moeite heeft om alle ballen in de lucht te houden. De boosheid reageert hij af op hen, gelukkig alleen met woorden, maar dat kan net zo schadelijk zijn voor mijn lieve, zachtaardige dochters. Wat kan ik hieraan doen? Hoe kan ik hen helpen hier beter mee om te gaan? Of hoe kan ik dit bespreekbaar maken? Want als ik dit zeg tegen mijn ex, dan wordt hij boos omdat ze dit met mij bespreken. Ik heb aangegeven dat ze dit zelf moeten bespreken met hun vader, maar dat vinden ze heel moeilijk en ook zijn ze bang dat hij dan weer boos wordt. Ik hoop dat iemand een goede tip heeft....

Goedenavond, Mijn zoon van 13 heeft net tegen mij gezegd dat hij liever niet meer naar zijn vader gaat, omdat die zo snel boos wordt. Ik herken dat gedrag wel. Er is verder totaal geen angst van mij dat mijn kinderen iets overkomt wanneer ze bij mijn ex zijn. Maar ik weet echt niet wat ik nu moet met deze opmerking. Ik wil zeker voor mijn zoon opkomen en ook als ouders samen op blijven voeden. Heeft iemand de tip voor me?

Mijn zoon is 11 jaar oud, sinds zijn 1e zijn zijn vader en ik niet meer samen. Als ouders kunnen we goed met elkaar opschieten en praten, we hebben geen ruzie. De kinderfeestjes en schoolbezoeken doen wij samen met onze zoon. Hij woont 50/50 bij ons en zijn vader. De laatste tijd verteld hij steeds meer over conflicten die hij heeft met zijn vader en stiefmoeder. Hij heeft het idee dat zijn halfzusjes anders behandeld worden dan hij en krijgt veel straf. Hij wordt ook steeds brutaler tegen zijn vader en stiefmoeder. Hij durft daar geen vriendjes uit te nodigen omdat hij zich schaamt voor de regels daar. Vandaag vertelde hij dat hij er gestrest van wordt. Afgelopen week voelde hij zich slecht en heeft alleen zitten huilen op zijn kamer. Hij wilt niet dat ik deze signalen met zijn vader bespreek omdat hij bang is voor de reactie. Toch ben ik bang dat het een keer explodeert. Daarnaast ben ik bang dat dit mijn zoon beschadigd en de band tussen hem en zijn vader en stiefmoeder. Ik weet me hiermee geen raad, hebben jullie tips?

Na een venijnig laatste stuk van de relatie en een complexe scheiding heb ik na anderhalf jaar een nieuwe partner gevonden waar ik veel plezier mee heb. Mijn oudste kind, bijna volwassen, is helemaal oké met hem. Mijn jongste kind, net een tiener, was in het begin heel enthousiast, maar vindt hem de laatste weken het ene moment leuk en gezellig, en het volgende moment is er geen vertrouwen in hem. Vandaag na een spontane knuffel aan hem bij het afscheid zei mijn kind 's avonds dat ik het uit moest maken: hij kan niet vertrouwd worden, mijn kind heeft er een naar gevoel bij. 'Dat is altijd al zo geweest.' Ik weet niet wat ik moet doen: mijn familie en vrienden kijken mee of deze man niet dezelfde trekjes heeft als mijn ex-partner, iedereen inclusief ikzelf en mijn oudste kind, is mega-alert en niemand kan iets ontdekken wat alarmerend is. Mijn kinderen staan op nummer 1, maar wat moet ik als de één voor en de ander tegen is en ik echt veel lol heb met hem en we gek zijn op elkaar?

Ik ben een moeder van 32 jaar. Mijn zoontje is bijna 6. Zijn vader en ik zijn gescheiden sinds hij 3 is. Het contact tussen mij en zijn vader is goed. We hebben co-ouderschap: mijn zoontje is dus één week bij mij en één week bij hem. De belangrijke momenten zoals verjaardagen en zwemdiploma's, vieren we samen. We wonen dichtbij elkaar in de buurt. Inmiddels zijn er ook alweer nieuwe partners in zowel mijn leven als in het leven van zijn vader. Bij mij was die partner er al vrij snel: dus mijn zoontje is heel erg gewend en gesteld op mijn nieuwe partner. Soms denk ik er samen met mijn nieuwe partner over na om een tweede kindje te krijgen. Ik vind dit een erg lastig vraagstuk: ik vraag me namelijk af hoe dat voor mijn zoontje zou zijn. Er zou dan een tweede kindje zijn dat altijd bij mij is en hij is er maar om de week. Bij zijn vader komt er zeker weten een tweede kindje bij (nu nog niet maar binnen nu en twee jaar verwacht ik wel). Ik voel me al snel schuldig en ik wil mijn zoon niet tekort doen. Ik wil mijn zoontje vooral het gevoel geven dat er héél veel van hem gehouden wordt en dat er áltijd een veilige haven bij mij voor hem is, ongeacht of er een tweede kindje komt. Zijn er mensen hier waarbij er een tweede kindje is gekomen nadat de ouders zijn gescheiden? Hoe is/was dat voor jou? Of hoe zou je het vinden?

Hallo, Ik zou graag wat ervaringen willen horen over hoe jullie het hebben ervaren als papa en mama iets verder uit elkaar wonen. Mijn ex en ik wonen op 7 autominuten van elkaar maar doordat ik een woning kan kopen zou dat straks misschien 15 minuten worden. Voor nu is dat geen probleem, onze dochter is 7, zit op school in het dorp waar haar vader woont en ik rij met liefde heen en weer als ze daar bij een vriendinnetje wil spelen. Maar kleine meisjes worden groot en straks zal ze het misschien fijner vinden om zelfstandig heen en weer te gaan. Ik ben bang dat de afstand dan te groot wordt. Vanuit waar we nu wonen zou ze er 20-25 minuten over doen met de fiets en als ik zou verhuizen zou dat 45-50minuten worden. Het huis waar ik nu woon is vrije sector en aangezien de huurprijs steeds verder omhoog gaat zou ik graag willen kopen. In het dorp van haar vader zijn de huizenprijzen te hoog maar verdien ik weer teveel voor een sociale huurwoning. En in de stad waar ik nu woon liggen de betaalbare woningen ook niet voor het oprapen dus nu ik de mogelijkheid heb zou ik het wel heel fijn vinden. Alleen wil ik voor mijn dochter dat ze zonder al teveel obstakels straks ook naar haar vader kan als ze daar behoefte aan heeft of weer naar mij. Graag hoor ik hoe jullie dat hebben ervaren. Uiteraard wil ik haar ook als ze ouder is heen en weer rijden maar ik snap dat je daar als puber ook niet heel blij van wordt! Groetjes, Laura

Mijn kinderen zijn 4, 8 en 11. Het contact tussen mij en mijn ex-partner gaat helaas niet goed. Mijn dochter wil graag dat ik kom kijken bij haar wedstrijd. Ik weet dat mijn ex-man dit niet wil en geef dit bij haar aan. Ze besluit dat ze dit alsnog zelf te vragen. Mijn ex-man zegt het volgende: Dat ik het aan hem had moeten vragen. Dat ik weet dat zijn antwoord nee is en dat kinderen inzetten een no-go is. Alleen ik zet mijn kinderen niet in. Mijn dochter doet dit op eigen beweging. Moet ik mijn dochter vertellen dat ze dit soort dingen niet meer kan/mag vragen? Of heeft ze altijd het recht om aan te geven wat ze graag wil? Ik hoor het graag.

Mijn zoontje is 8 jaar oud. De scheiding loopt net. Zijn vader wil graag verder Stel dat hij snel een nieuwe partner vindt, een man, hoelang wachten tot samenwonen in belang zoontje?

Mijn dochter(13) wil graag een baantje. Folder kranten wijk. Nu begint mijn ex man dat ik moet overleggen met hem. Contact is slecht. Zelf ben ik van mening dat dit haar ding is. Ze gaat ons los laten...en werken is beter in mijn ogen dan achter een beeldscherm hangen. Moet ik dit echt overleggen? Of mag zij dit zelf uitmaken?

Ik ben op zoek naar een boek om samen te lezen met mijn zoontje van bijna 8 jaar. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar niet meer samen als partners. Hij laat steeds vaker weten dat hij mij en papa wel als gescheiden ziet, maar ook dat we nog samen zijn. Zijn wens dat we nog samen dingen doen kunnen we niet altijd waarmaken helaas. Ik zou daar graag met hem het gesprek over aangaan om te begrijpen hoe ik hem kan steunen. Iemand een goede boekentip om samen te lezen en daarna over in gesprek te gaan?