Wonen in twee huizen

Hoi Jean, Wat fijn dat je ons hebt gevonden en op deze manier een vraag stelt. De situatie die jij beschrijft is precies wat ik heb mee gemaakt, maar dan toen ik 12 was. Mijn ouders gingen beide verhuizen en uiteindelijk zijn ze in hetzelfde dorp blijven wonen. Het “hoofdhuis” was bij mama en wij (ik en mijn 2 zusjes) gingen elke dinsdag en om de week, in het weekend logeren bij papa. Zelf heb ik dit als prettig ervaren, omdat je hierdoor niet telkens uit een koffer hoeft te leven. Toen we 18 waren mochten we zelf beslissen waar we wilden wonen. Ik vond het zelf heel prettig en ook belangrijk dat mijn ouders in hetzelfde dorp bleven wonen, dit maakte het een stuk makkelijker! Wel waren er nog steeds dingen waar ik tegenaan liep. Ik ga ze even voor je op een rijtje zetten, puur zodat je misschien inzicht kan krijgen in de gedachtes van een kind (van mij destijds). En hier als het zover is, het gesprek over aan kunnen gaan. Zelf vond ik het lastig om overzicht te behouden welke spullen ik mee moest nemen naar papa, misschien is het handig om samen met je zoon een lijst te maken en die op te hangen. Hierop staat alles wat in de koffer/tas moet als hij naar papa gaat. Toen ik ouder werd (middelbare school), moest ik zowel een boekentas, gymtas, hockeytas en normale kleding meenemen naar papa. Dit is heel lastig om op de fiets te vervoeren. Het is handig om hier afspraken over te maken, zoals bijv 2 setjes gymkleding kopen. Of dat er een ouder helpt met het verhuizen van de spullen. Er zijn veel verschillende opties, maar ga vooral het gesprek aan met jullie zoon als dit nodig is. Daarnaast vond ik het heel fijn dat ik op 18 jarige leeftijd zelf mocht kiezen waar ik wilde wonen, maar tegelijk ook lastig. Het voelt als kiezen tussen ouders. Daarom wil ik als tip meegeven dat ik het destijds heel prettig vond om te horen dat mijn ouders zeiden “alles is goed, en je hoeft niet te kiezen tussen ons. Het gaat om wat het handigste en fijnste is voor jou. En zowel papa als mama zijn oke met de keuze, welke dat ook is.” Voor de rest wil ik nog een keer zeggen dat het super goed is dat je voor je zoon deze vraag hier op het forum stelt. Hierdoor laten jullie als ouders zien dat jullie je best doen voor hem en dat de woonsituatie dan misschien wel gaat veranderen, maar dat jullie nog steeds je best doen om je zoon een zo’n fijn mogelijke thuis te bieden! Succes! Groetjes Eva

Hey Jean, Wat verdrietig dat jullie gaan scheiden. Wel heel fijn om te lezen dat je hier zo bewust over na proberen te denken. Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 6 jaar oud was, waarbij mijn ouders in het begin van de scheiding zelf een klein appartementje hebben gehuurd en omstebeurt in het "hoofdhuis" met ons waren. Dit hebben ze gedaan totdat mijn moeder een huisje vond aan de andere kant van het dorp. Ik vond het zelf heel fijn om op te groeien in twee huizen, vooral ook omdat mijn ouders allebei dicht in de buurt van elkaar bleven wonen. Dat gaf mij als kind (en vooral ook als puber) de vrijheid om gemakkelijk van het ene naar het andere huis te gaan, bijv. als ik schoolboeken of mijn gymkleren was vergeten. Maar het was ook heel fijn dat mijn vriendjes en vriendinnetjes in de buurt bleven, en dat mijn leven in dezelfde vertrouwende omgeving bleef afspelen. Daarnaast hadden mijn ouders vanaf het begin van de scheiding een 50/50 verdeling, dat heb ik heel fijn gevonden. Ik miste mijn ouders heel erg in de eerste jaren na de scheiding, dus het was fijn dat ik elke week zowel mijn vader als moeder zag. Gedurende mijn hele jeugd hebben we hetzelfde ritme aangehouden, ook omdat we dat allemaal fijn vonden en we daaraan gewend waren. Natuurlijk moeten jullie vooral een regeling en een ritme met elkaar vinden die voor jou, de papa en jullie zoon goed is. Als dat is met één hoofdhuis, klinkt dat als een mooie manier om samen jullie zoon groot te brengen. Veel succes en sterkte de komende tijd!