Hallo, Moeder van 2 meisjes ,gescheiden sinds 12/2013 en co ouderschap sinds februari. Mijn oudste is 9 en de kleinste is 7. We hebben voor co ouderschap besloten om de kinderen zoveel bij papa als bij mama te houden. Alleen onze inkommen zijn zeer verschillend. Ik rond de 7000 per jaar , hij rond de 87000 ... Mijn oudste dochter klacht over haar levensniveau bij mij (nooit van de lekkere joghurts, nooit een grote feest ... ezv) . Ik doe mijn best maar meer kan ik niet. Ik zou graag ervaringen delen met moeders of vaders die hetzelfde haden en wat is de uitkomst geworden. Ik weet wel "meest belangrijk is liefde" ook "nooit jouw eigen zorg delen met jouw kinderen". Het heeft ook te maken met waarden en normen volgens mijn gevoel. geld komt niet uit een boom en het kan nog gezellig zijn zonder veel geld (koekjes bakdn , knutselen, vriendienen bezoeken, gek doen). Maar hoe kan ik dat leren als ze constanf de verschil kunnen zien tussen de twee huizen ? Ik voel mij waanhopig en waardeloos.

Hallo, Ik ben inmiddels 1 jaar gescheiden van mijn ex-man, wij hebben samen 2 kinderen van 4 en 8 jaar. De omgang loopt goed en de kinderen zitten lekker in hun vel. Nu is mijn ex-man militair en moet geregeld voor een bepaalde tijd weg. Als hij weg is is het voor hem lastig contact op te nemen met de kinderen. Iedere dag vragen ze wel naar hem en zeggen ze dat ze hem missen. Ik geef dan aan ze dat mag en ik begrijp dat ze hem missen, maar na een paar weken weet ik ook niet meer goed wat ik tegen de kinderen moet zeggen. Hoe moet ik met deze situatie omgaan, hoe kan ik de kinderen wel helpen, zonder dat ik steeds hetzelfde tegen ze zeg. Het is natuurlijk al lastig voor de kinderen dat ze hun vader normaal maar 2,5 dagen per week zien, maar als hij zo lang weg is en ze ook geen contact met hem op kunnen nemen is dit alleen maar lastiger. Ik hoor graag van jullie. Groeten

Goedenmorgen, Ik ben vader van drie kinderen (leeftijden nu 10,13 en 14 jaar) en ongeveer vier jaar geleden heb ik besloten om te gaan scheiden. Ik ben toen bij mijn nieuwe vriendin( welke zelf geen kinderen heeft) ingetrokken welke een km of 40 van de woonplaats van mijn kinderen woonde, met als gevolg dat ik mijn kinderen 1 weekend in de twee weken zag. Hier kon ik niet tegen en heb toen besloten om in de woonplaats van mijn kinderen een huisje te huren om mijn kinderen vaker te zien. Nu komen mijn kinderen regelmatig bij mij avond eten en om het weekend zijn ze bij mij en mijn vriendin in het huis van mijn vriendin. Nu heeft mijn vriendin al een paar x gevraagd of we weer gaan samenwonen, met als gevolg dat ik dan waarschijnlijk mijn kinderen weer maar 1 weekend in de twee weken zie. Mijn vriendin wilt niet in mijn woonplaats komen wonen. Ik weet niet hoe mijn kinderen hier op zullen reageren, ik heb ze al een x "verlaten"door te gaan scheiden en vraag me af of ze nu weer hetzelfde zullen voelen?

Ik heb begrepen dat in 2015 de kinderalimentatie niet meer aftrekbaar is Geldt dit ook voor de partneralimentatie Verder: moet ik wanneer de kinderen 21 zijn en vastgelegd is dat ik max 12 jaar mn ex partneralimentatie moet betalen, altijd het volle deel dat ik dus eerder voor kinderalimentatie betaalde dan naar/aan haar betalen... ze aan dan toch ook werk zoeken of extra werk

Heb je recht op adresgegevens? Ik ben helaas afgelopen jaar gescheiden. Mijn oudste kinderen zijn de deur uit maar mijn jongste dochter van 15 woont bij haar moeder. Het lukt niet om tot een omgangsregeling te komen. In de zin dat mijn ex blijft aangeven dat mijn dochter dat niet wil. Ik kan haar niet meer bereiken. Ik heb geen mobielnummer meer dat is gewijzigd en niet doorgegeven. Ik heb geen mailadres. Wat ik blijf doen is schrijven en brieven door de bus stoppen. Ik ben alleen bang dat mijn ex straks verhuisd en dan ook niet doorgeeft waar ze naar toe is verhuisd. Van haar heb ik inmiddels ook geen mobiel nummer meer (mobiel stuk en dan geen nieuw nummer doorgeven) alleen een mail adres van haar. Mijn vraag is dan ook heb ik recht om te weten waar mijn dochter woont? Of recht op contact gegevens? Peter

Vraag misschien krijg ik verwijten . Ik wil me niet mee bemoeien. Maar het volgende is het geval. Vriend heeft 2 kinderen ligt in scheiding . Vrouw wilde geen vechtscheiding maar dan moet het wel zoals zij wilt! Ze kan niet in woning blijven. Maar ze wil er niet uit. Ze heeft alles geprobeerd vriend zover mee te krijgen zodat hij haar in laat wonen en hij maar moet zie waar hij terecht komt.dat lukte niet vriend wilt namelijk mogelijkheid nieuwe woning kopen. Kan niet als hij mede eigenaar blijft van gezamenlijk woning. Nu maakt ze hem overal zwart Amk.politie valse aangifte. En weet ik al niet meer. Ze houd de kinderen bij hem weg. Scheiding nog volop in het begin omdat ze als er iemand die zegt dat ze verkeerd bezig is naar een andere advocaat gaat. Ze spreekt verkeerd naar de kinderen en de scheiding is nog in gang maar ze betrekt de kinderen in haar nieuwe relatie terwijl vriend moet vechten om zijn onschuld te bewijzen en zijn kinderen te zien. Afspraken komt ze niet na. En ze legt de kinderen het zwijgen op. Vriend vraag als hij ze ziet niets maar ze vertellen wel eens wat. Vrouw doet het in haar ogen heel goed. Niemand weet het beter dan zij alleen. Ze gelooft haar eigen verhalen. In juni wilde ze haar man niet kwijt hemelse ze hem op. En nu in november zou hij een gevaarlijke gek zijn die de kinderen wat aan zou doen. Ik denk dat zij de kinderen eerder wat aan doe op dit moment . Geestelijke mishandeling. Maar ook denk ik dat ze hun wat aan zal doen als de rechter zou zeggen dat de kinderen toch naar vader moet! Ze zou zelfs niet naar rechter luisteren ben ik bang of kids aan doen van niemand mag de kinderen hebben. Ik zie en hoor het op afstandje. Maar dit is toch niet oké? Wat kan ik doen?? Voor de kinderen. .

Hallo allemaal, Mijn ex en ik zitten in een scheiding. Mijn ex heeft borderline trekken en is moeilijk in de omgang. Hij is dwingend en manipulatief. Naar de buitenwereld speelt hij toneel en speelt hij de charmante papa. maar mijn zoon van 10 en ik weten hoe hij echt in elkaar zit. Mijn ex is ook heel dwingend naar onze zoon toe. Dan zegt hij bv.: kom we gaan voetballen. Dan zegt mijn zoon: daar heb ik geen zin in Dan zegt hij weer: je moet nu met mij gaan voetballen. Ook wil mijn ex onze zoon naar muziekles sturen en op atletiek sturen. Maar onze zoon is a-muzikaal en houdt niet van sporten. Hij wil dit dus allemaal niet. Op 15 mei heb ik gezegd dat ik wilde scheiden. Op 16 juni van dit jaar ging onze zoon emotioneel onderuit. Hij deed niets dan huilen en zei continu dat hij bang is voor papa. Nu zegt hij dat nog. Ik ben toen enorm geschrokken en heb meteen Bureau jeugdzorg ingeschakeld. Onze zoon heeft ook tegen een consulente van BJZ verteld is dat hij bang is voor papa omdat hij hem steeds dwingt om dingen te doen die hij niet wil. Hier is een rapport van opgemaakt. Onlangs heeft de rechter een uitspraak gedaan met voorlopige voorzieningen (een soort voorlopige uitspraak m.b.t. omgangsregeling, alimentatie e.d.). Ik had gepleit voor een weekendregeling (omdat onze zoon bang is voor zijn vader). Mijn ex had gepleit voor een omgangsregeling waarbij hij 3 dagen per week de zorg voor onze zoon zou hebben. De uitspraak was nog erger dan ik dacht: de rechter heeft bepaald dat mijn ex de ene week 4 dagen de zorg over onze zoon krijgt en de andere week 3 dagen. Terwijl de rechter de stukken had van BJZ waarin staat dat onze zoon bang is voor zijn vader. Ik snapte hier helemaal niets van. De rechter vond dit onvoldoende bewijs. Mijn zoon was ook helemaal niet blij met deze uitspraak. De moed is me nu in de schoenen gezakt. Ik wilde graag opkomen voor onze zoon door te pleiten voor een weekendregeling. Het mocht helaas niet baten. Mijn advocaat zegt dat er meer bewijzen moeten komen dat onze zoon bang is voor zijn vader. Ik heb geen idee hoe ik dit aan moet pakken Heeft iemand tips? Groeten, Hirondelle

Hallo, Ik ben een moeder van 2 kinderen, een meisje van bijna 11 en een jongen van 8. Twee jaar geleden ben ik gescheiden van hun vader. We hebben co-ouderschap. Vanavond wilde mijn dochter niet naar haar vader, waar ze de komende 5 dagen verblijft. Er was afgelopen dinsdag iets vervelends voorgevallen bij papa. De vriendin van hun vader, die sinds april vorig jaar in hun leven is, had tegen hem geklaagd en gezegd dat ze niet inzag wat het nut van kinderen hebben is. Dit had mijn dochter gehoord. Ze hebben er uiteindelijk wel over gesproken, maar mijn dochter heeft het gevoel dat papa steeds voor zijn vriendin kiest en niet voor zijn kinderen. Uiteindelijk is ze vanavond met haar vader meegegaan, maar dat ging uiteraard niet van harte. Nu is mijn vraag: wat kan ik haar zeggen/mailen om haar een hart onder de riem te steken?

Ik zit met het volgende en hoop dat jullie mij hier enigszins mee kunnen helpen. Enkele jaren geleden ben ik gescheiden en hebben wij toen der tijd een convenant opgemaakt waarbij de verdeling zo was dat ik de kinderen een keer in de 2 weken een weekend had en iedere woensdag op donderdag. Hiervoor betaal ik en een aanzienlijke alimentatie voor de kinderen (850), overigens is dit niet hetgeen wij ooit aan de kinderen hebben uit gegeven echter de advocaat van mijn ex-partner heeft letterlijk aan gegeven dat zij een hoge kinderalimentatie moest vragen en een lage partneralimentatie vanwege de heffingskotingen en de bescherming van de kinderalimentatie en een aanzienlijke partneralimentatie(650),-. Mijn ex-partner heeft daarnaast vermogen(rond de 85000,-), en sinds de scheiding een bijbaantje (10 uur per week) waar ze 500,- per maand mee verdient. Ook heeft zij dus recht op de heffingskortingen en kinderbijslag. Ik heb een brutoinkomen van 5000,- netto 2850,-. Sinds mei, juni 2013 heb ik mijn ene zoon (15) de ene week van dinsdagavond tot maandagochtend, en de andere week van dinsdagavond tot donderdagochtend. Mijn andere zoon (12) heb ik de ene week van woensdagmiddag tot maandagochtend en de andere week de woensdagmiddag tot donderdag. Mijn in ziens zouden wij hier door ook de kinderalimentatie aan moeten aanpassen, daarnaast vraag ik mij af in hoeverre er een sollicitatieplicht bestaat voor alimentatieontvangers of in hoeverre je iemand hier in zou kunnen dwingen. Eerlijk is eerlijk, redelijkheid en billikheid is hierin ver te zoeken. Ik wil overigens niet voor mijn verantwoordelijkheid weglopen, maar ben wel van menig dat dit wederzijds zou moeten zijn en niet dat de een 50 uur per week werkt en de ander 10.

hallo, Ik heb 2 kinderen een dochter van 3 en een zoon van 1. nou zit ik heel erg te twijfelen om bij mijn man weg te gaan, hij liegt overal over dus mijn vertrouwen is weg en hij is op de een of andere manier in de puberteit blijven hangen. Bij hem is het zo hij komt op 1 dan kom ik en dan pas de kinderen. ik heb hier zon moeite mee hoe ik hem met de kinderen om zie gaan. Ze moeten volwassen zijn en alles al kunnen. als mijn dochter een "ongelukje" heeft word hij echt heel erg boos en laat haar weten wat een baby ze wel niet is en hoe vies dat is en ze moet zonder eten op bed en mag geen verhaaltje krijgen (vaak doe ik dit dan toch gewoon, maar het is wel tegen haar gezegd). Als mijn zoon huilt heeft hij al vaker gezegt tegen mij: Gvd dat kl*te kind moet zn bek dicht houden te janken. Het doet echt zo'n pijn. En ik wil graag bij hem weg maar dat betekent dat mijn kinderen de helft van de tijd alleen met hem zijn. Ik wilde al de keuze maken bij hem te blijven voor de kinderen want dan ben ik er altijd bij en ik breng wel tijd met ze door en ze zijn blij en vrolijk bij mij maar ik betwijfel of ik dit 20 jaar vol ga houden. ik wil niet voor mezelf kiezen omdat ik niet gelukkig met hem ben. Ik wil het voor de kinderen doen maar ik kan niet zeggen wat het beste is voor de kinderen. Of half om half of mama altijd bij ze zodat ze ten alle tijden iemand vertrouwd hebben om naar toe te kunnen maar wel met de gebruikelijke ruzies en een ongelukkige mama. Ik laat ze dit zo weinig mogelijk zien maar ze zullen het echt wel aanvoelen. Ik weet echt niet wat ik moet en ik hoop dat er iemand is die hier ervaring mee heeft gehad zodat ik tips kan krijgen.