Mijn ex n ik zijn uit elkaar gegaan toen ons kind nog maar een paar maanden oud was. Sindsdien is er een omgansgregeling waarbij ze elkaar regelmatig zien. We wonen in een stad in het zuiden van het land, maar nu wil ik terug naar de stad waar ik vandaan kom, waar mijn familie woont. Dat betekent helaas wel 2 uur reizen. Ik vraag me af wat dit bekent voor contact tussen vader en kind. Ook lijkt het me belastend voor kind om zolang te reizen. AAn de andere kant ben ik enig kind en de enige die later (of eerder) voor mn ouders kan gaan zorgen. Daarom vind ik het belangrijk om bij ze in de buurt te gaan wonen. Ik hoor graag hoe anderen dit hebben gedaan, en van kinderen hoe zij het ervaren als ouders ver van elkaar vandaan wonen. Zeker als je ouder wordt heb je in je weekenden vaak meer te doen en wil je misschien niet altijd meer heen en weer? Bedankt voor het meedenken.

Goedemorgen,ik ben een moeder van dochter van 9 jaar.wij zijn gescheiden toen zij 1 jaar was.maar nu loopt het niet lekker tussen vader en dochter.vader snel boos,ze is bang voor haar vader,zoals zij het zegt hij blaft altijd naar me!(boos).wij hebben gewoon contact vader en moeder.geen ruzie of zo.maar als ik haar vader op dat aanspreekt ben ik bang dat hij haar bij hem thuis heel hard terug pakt.ze heeft adhd en een leerstoornis.hebben jullie tips? Voor mij doet dit veel pijn.dat ze niet lekker in haar vel daar door zit? Groetjes

Hallo allemaal, Ik heb de volgende vraag,,,wij zijn nog niet gescheiden maar zitten in een moeilijk pakket en het lijkt dat een scheiding onvermijdelijk is...ik wil het niet, het liefst wil ik vechten voor mijn huwelijk maar mijn man heeft naar mijn idee geen idee wat hij wil. Zegt dat hij wel wil werken aan ons maar doet niets..zegt dat zijn gevoel anders is voor mij dan zou moeten zijn (ziet mij alleen nog als moeder van zijn kinderen) en doordat zijn gevoel dus niet is zoals hoort is hij begin dit jaar toen wij net twee maanden ervoor met het hele gezin verhuisd waren naar het buitenland vreemd gegaan en heeft op dat moment dat dit speelde niet meer naar mij en zijn twee kleine dochters omgekeken. De vele dagen alleen met mijn dochter doorbrengen en als hij er eens wel was de ruzies en verdriet die volgde omdat hij bleef ontkennen en bleef liegen dat er niks was heeft onze oudste dochter toen 4 jaar oud allemaal meegekregen. Zo ook dat hij mij om zijn leugens te verdoezelen mij aan mijn haren meetrok naar de slaapkamer en schreeuwde de niet mooiste dingen die hij zou doen...ook daar heeft ze bij gestaan. Hij is in al die 12 jaar nooit agressief geweest dus toen ik eenmaal terug was in nederland en de relatie tussen hem en de andere vrouw al snel daarna voorbij was kwam hij ook terug met veel spijt en wilde graag werken aan ons huwelijk... .heb ik hem inderdaad terug in huis genomen want ik hou nog steeds (ja dom he) van hem en we hebben twee kleine kinderen.(1 en nu 5 jaar)..ik ben zelf van gescheiden ouders en het verdriet en de moeilijkheden die ik erdoor gehad heb wil ik mijn kinderen niet aandoen. Echter hoe ik ook wil werken en vechten voor mijn huwelijk al wat er van zijn kant komt is niets en zodra hij het weer even zat is omdat ik erop loop te hameren soms dat er geen actie komt pakt hij zijn spullen en vertrekt weer voor enkele dagen..zonder aankondiging en zegt bewijze van speken een uur voordat hij weggaat tegen de kinderen dat hij weer een paar dagen weggaat en daar moeten ze het maar mee doen en weg is hij dan weer om een paar dagen later er weer te staan en te zeggen ik wil er wel aan werken maar er dus wederom weer niets gebeurt. Zo ook vanavond is hij wederom vertrokken alleen heb ik hem nu gezegd dat als hij nu vertrekt ook niet meer er terug in komt. ..ik denk namelijk dat dit in zijn geheel niet goed is voor mijn dochters (vooral voor de oudste) en waar nooit problemen zijn geweest met onze oudste dochter ook vorig jaar op haar andere school niet moet ik nu a.s donderdag op deze school komen omdat ze over haar willen praten en ze denken dat ze ppd-nos heeft (dus gedragsproblemen neem ik aan) wat ze absoluut niet heeft want anders hadden we van jongs af aan al problemen bij haar geconstateerd...ik zelf heb meer het idee dat mijn dochter onbewust last heeft van alles wat ze heeft meegemaakt en ik wil eigenlijk van jullie weten...wat voor gevolgen dus nog niet zozeer de scheiding zal hebben voor haar maar eerder wat zich eraan vooraf gespeeld heeft het hele gedoe met komen en gaan van haar papa en wat ze meegemaakt heeft in spanje aan ruzies verdriet en agressie. .en wat is verstandig....toch te scheiden of als mijn man daadwerkelijk zou laten zien door b.v in therapie samen te gaan dat ook hij nog wat van ons huwelijk en gezin te willen maken daarvoor te gaan...wat zou de minste schade aan mijn dochters toebrengen...ik weet het niet meer namelijk. Scheiden of werken aan fijn liefdevol en stabiel eigen gezin terug te krijgen. Het is een heel verhaal ik weet het sorry daarvoor!

Lieve allemaal, Mijn man en ik liggen in scheiding. We hebben twee prachtige kindjes, een zoon van 7 en een dochter van 5. Ongevraagd krijgen zij nu een behoorlijke klap te verwerken. Iets waar ik me heel erg veel zorgen over maak. Met name zoonlief zit er erg mee. Huilt veel tijdens de avonden, slaapt daardoor laat, geeft zichzelf de schuld, vind het oneerlijk, is verdrietig etc etc. HELP........ Wat kunnen we doen?

Dag, Ben al 7 jaar gescheiden we zijn allebei opnieuw getrouwd en hebben samen drie jongens van nu 16, 14 en 12. De jongens zijn om het weekend, vakanties verdeeld, en om de week de donderdagavond, bij hun vader. Nu is de omgangsregeling nog steeds die uit het begin. Merk aan de jongens dat ze wel meer vrijheid willen bij ons "bevechten" ze die en bij hun vader niet. Hoe kan ik hier mee omgaan wat voor hun het beste is. Als voorbeeld met de krokusvakantie willen we graag gaan skieen eventueel met zijn allen, echter volgens de omgangsregeling zijn ze bij hun vader, met hun vader gaan ze niet maar ze zouden heel graag met ons mee willen. Echter dit is onbespreekbaar voor hun en mij. Dank alvast voor je reactie Groet Daniëlle

Mijn dochter van 15 jaar woont sinds 3 mnd bij mijn ex man. Het is een heel gecompliceerd verhaal maar hij is meer dan een half jaar opgenomen geweest in de psychiatrie en heeft daar zijn huidige vriendin leren kennen die de helft jonger is dan dat hij zelf is. Nu woont hij alweer meer dan een jaar samen, ik woon ondertussen ook samen met mijn nieuwe vriend. Mijn kinderen,m'n zoon 11 jaar en m'n dochter,hebben het mij zeer kwalijk genomen dat ik wilde scheiden en mijn ex man heeft mij steeds alle schuld overal van gegeven, dit doet hij nog steeds. Hij kan ook erg goed manipuleren en hij zet alles naar zijn hand. Helaas wil hij ook niet communiceren met mij,afspraken maken over wat dan ook zijn er maar hij komt niets na. Mijn zoon gaat heel af en toe naar hem toe,mijn ex man zelf neemt bijna geen contact met hem op. En mijn zoon wil zelf ook weinig aan het contact doen terwijl ik hem daar regelmatig in stimuleer. Nu heb ik sinds 2 weken helemaal geen contact meer met mijn dochter, ik stuur regelmatig een sms en laat haar op die manier weten dat ik aan haar denk en dat ze altijd welkom is. Ze is een heel koppige puber. Ze heeft in het begin van de scheiding aan gegeven, 1,5 jaar geleden, dat ze bij haar vader wilde wonen en mij nooit meer wilde zien. Omdat ze toen niet bij hem kon/mocht wonen van mijn ex hadden wij de tijd om aan onze band te werken en dat ging goed. Nu doet het mij ontzettend veel verdriet dat ze geen contact momenteel wil, ze heeft er niets over gezegd maar ze reageert gewoon niet. Wat kan ik hier aan doen. Tips van "laat het rusten ze komt wel weer bij je terug", heeft weinig nut. Ik mis haar nu en ik wil zo graag haar af en toe zien of horen.

Hallo, ik ben een mama van 3 super geweldige kids. Ik lig in scheiding met hun papa. En we staan onder OTS bij BJZ. Vanaf moment 1 klikt het niet met de gezinsvoogd. Ik heb al 2 schriftelijke aanwijzingen van BJZ gekregen en die zijn ongegrond verklaard. De klachtencommissie van BJZ heeft bevestigd dat BJZ niet naar mij luisterd. Ook JUZT heeft bevestigd dat het niet goed gaat met deze gezinsvoogden. Vervolgens na de uitspraak van de 2e schriftelijke aanwijzing heeft mijn advocaat gelijk een mail naar BJZ gestuurd en gevraagd om een gesprek, maar in plaats daarvan krijg ik de volgende dag een telefoontje van de gezinsvoogd, met de mededeling er is een crisis verzoek gedaan dus je krijgt je kinderen niet meer te zien. Ze denderen maar door en niemand stopt die gezinsvoogden. Ondertussen ligt er ook alweer een 3e schriftelijke aanwijzing. Wie weet nog wat ik kan doen, want ik ben echt radeloos. Ik veaag ook al 5 weken om een gesprek met de teamleider, maar die verzint iedere keer iets anders. De directeur heeft ook nog niet gereageerd. Ik heb nu al mijn kinderen in 5 wk 2 keer een uurtje onder toezicht mogen zien. Terwijl ik er juist altijd voor hun was. BJZ bezorgt juist die kinderen een trauma. HELP, wie kan mij helpen, want de kinderen gaan hier aan kapot maar ik ook.

Mijn ex laat mijn kinderen van 11 en 7 jaar zelf naar school fietsen van hilversum oost naar bussum zuid. Ik vind dit niet verantwoord, kan ik hier iets tegen doen?

Mijn man en ik liggen op dit moment in echtscheding. Omdat we allebei het goed willen doen voor de kinderen hebben we gekozen voor een mediator. We zijn nu een aantal keer geweest maar het wil niet echt vlotten. Elke keer dat we daar komen zijn we weer minimaal een half uur kwijt om hem duidelijk te maken dat de afspraken die we maken bindend zijn maar elke keer houd hij zich niet aan de afspraken. Ik woon samen met de kinderen in onze echtelijke koopwoning en om het weekend ga ik weg en is hij hier met de kinderen. In deze weekenden haalt hij de meest kinderachtige pesterijen uit (nieuwe fles badschuim leeggooien, spullen verstoppen, fruit en koeken en ranja voor school opmaken zodat ik op zondagavond weer wat bij de buren moet gaan halen etc) Ook houd hij belangrijke informatie achter, bv loongegevens want hij wil geen alimentatie betalen. Zodra we bij de mediator zijn beloofd hij van alles maar uit eindelijk doet hij er niks mee. De mediator staat nu op het punt de stekker eruit te trekken zodat we allebei een eigen advocaat kunnen nemen. Dan gaan we het traject van een vechtscheiding in. Hoe ga ik hem bewegen dat te doen wat goed is voor zijn kinderen. Bv mee betalen in de vaste lasten (ik kom alleen al voor de rekeningen 400 euro per maand te kort) hoe motiveer ik hem om niet in de weekende dat hij met de kinderen is te overladen met van alles en nog wat (nieuw speelgoed, bioscoop, macdonalds, zwembad). En nog belangrijker. Ik merk dat het met de dag moeilijker wordt om op mijn tong te bijten en tegen de kinderen positief te blijven. De kinderen gaan vragen stellen. Waarom doen we nooit iets leuk met jou mama, waarom heeft papa allebei de auto's en wij niet 1 (hij heeft ze zonder overleg meegenomen en we wonen in een dorp zonder voorzieningen). Kortom. Ik sta financieel en emotioneel met mijn rug tegen de muur. Ik zie niet meer hoe ik een vechtscheiding kan voorkomen. Hoe ga ik hem zo ver krijgen zijn verplichtingen na te komen, zich te houden aan de afspraken en te stoppen met de pesterijen. Hoe ga ik me groot houden en tegenover de kinderen positief blijven over hun vader. Verhuizen is (nog) geen optie. De hypotheek en woning staan op beide namen. Hij weigert te betalen. Als ik een andere woning accepteer van ik hier de hypotheek niet meer betalen.

Hallo, Ik ben 8 jaar geleden gescheiden van mijn vrouw en daar hadden wij een zoon uit deze is nu 11 jaar. Ik ben kort daarna verliefd geworden op de vriendin van mijn ex vrouw en opnieuw getrouwd. (Tja dingen gebeuren.) Mijn ex-vrouw was hier uiteraard niet blij mee en heeft dat ook duidelijk kenbaar gemaakt naar mij zoon toe , en waarschijnlijk soms nog steeds Wij wonen allemaal in het zelfde dorp en ze negeren elkaar ook totaal. Dit heeft als gevolg dat mijn zoon met plezier naar mij gaat maar met tegenzin naar zijn stiefmoeder. Zelfs een hand geven met verjaardagen is al lastig laat staan een knuffel of een kus Uiteindelijk omdat mijn zoon zich zo afstandelijk beweegt bij ons thuis naar mijn vrouw toe is het voor mijn vrouw moeilijk om nog spontaan te kunnen blijven doen richting mijn zoon. Ze accepteren elkaar maar ook niet meer dan dat. Nu komt de vraag .. Hoe kan ik deze situatie veranderen zodat ze meer tot elkaar komen en elkaar niet enkel gedogen Ik verwacht geen wonderen maar ze leven nu totaal langs elkaar heen. Mvg