Hallo, ik wil een vraag voorleggen waar ik al een lange periode mee rond loop. 10 jaar geleden ben ik gescheiden van de moeder van onze zoon. Tot 2,5 jaar geleden ging de omgangsregeling redelijk goed. Strubbelingetjes hier en daar maar over-all goed. De laatste 8 jaar is de communicatie met mijn ex verslechtert. ik heb altijd het gevoel gehad dat onze zoon werd opgejut. uiteraard kan ik dat niet bewijzen. wel zijn er uitspraken gedaan door mijn zoon waaruit ik kan opmaken dat er niet positief over mij en mijn situatie werd gesproken. 2,5 jaar geleden is de bom gebarsten. Mijn zoon, nu 15 jaar, wil niet meer naar mij toekomen. direct heb ik gevraagd om de omgang te herstellen en laten heb ik dat ook via de rechter geeist. Ondertussen is de raad voor kinderbescherming, bureau jeugdzorg er aan te pas gekomen. Mijn zoon vertoont verschillende reacties waaruit op gemaakt kan worden dat hij klem zit. Feit dat RvK en BJZ erbij betrokken zijn geeft al aan dat het een enorme toestand is geworden. De rechter heeft op enig moment uitgesproken dat we mediation moeten gaan volgen. Nu, 2 jaar verder en 4 mediatoren verder staan we nog steeds op hetzelfde punt. Communicatie staat op nul. Omgang met mijn zoon is er niet. 1 keer heb ik hem in een 'zwaar geregiseerd' gesprek gezien. uiteraard ben ik er van overtuigd dat mijn zoon wordt 'bespeeld' ik denk zelf aan een PAS syndroom. Deze veronderstelling wordt niet gedeeld door BJZ. Al met al een drama. Nu las ik in een bijlage van de Volkskrant een artikel waarin de kreet, een vechtscheiding is kindermishandeling, gebruikt. En ja, ik moet dat onderschrijven. Nu mijn vraag; hoe stoppen we dit. ik wil dit niet meer. Ik kan wel roepen; ik heb dit nooit gewild. Maar hoe stop ik dit. Mijn zoon zit duidelijk klem!! helpt het als ik 'weg' ga? dan is de klem weg. Wellicht kan iemand mij helpen.

Hoi allemaal, Ik ben Maureen en moeder van Tibbe. Tibbe is 9 jaar en woont de helft van de tijd bij mij (en mijn vriendin en 2 andere kinderen) en de andere helft van de tijd bij zijn vader en stiefmoeder. De laatste tijd gaat het niet zo goed met Tibbe, op school gaat het slecht en hij is vaak heel boos, of juist heel erg verdrietig. Met de vader van Tibbe had ik altijd een goede band, we vierden verjaardagen samen, kinderfeestjes en als hij Tibbe kwam ophalen dronken we altijd even koffie. Nu wil hij dat niet meer, hij wil dat Tibbe klaarstaat met zijn jas en schoenen aan zodat hij meteen mee kan. Ik zie dat dit voor Tibbe erg moeilijk is, maar ik snap ook dat ik mijn ex niet kan dwingen om gezellig koffie te drinken. Er zijn nog meer van dit soort voorbeelden (hij wil bijvoorbeeld alleen nog maar mailen, niet meer bellen of appen) en zijn stiefmoeder smeet de deur voor mijn neus dicht toen ik Tibbe daar had gebracht. Ik heb al een paar keer gevraagd wat er aan de hand is (misschien heb ik iets verkeerd gezegd?) maar daar willen ze helaas niets over zeggen. Gisteren haalde ik Tibbe op uit school (hij was 5 dagen bij zijn vader geweest) en zei hij heel serieus dat hij met me wilde praten. En dat het heel verdrietig zou zijn. Thuis vertelde hij dat hij bang is bij mij, dat er spoken zijn op zijn kamer, maar dat hij bang is dat hij me nooit meer zou zien als hij bij zijn vader zou gaan wonen. Ik zei dat ik juist blij was dat hij me dit vertelde en vroeg hoe ik hem kon helpen. Ik zei ook dat, wat er ook gebeurt, ik zijn moeder ben en dat hij zowel mij als zijn vader nooit hoeft te missen. Tibbe antwoordde dat een Lego-kamer wel de oplossing zou zijn. Ik vroeg of dat echt alles was en hij zei "ja". Ik wilde er ook niet te veel op doorzagen dus ik gaf hem een knuffel en zei dat het goed zou komen. 's Avonds ging hij, net als altijd, meteen slapen. Daarvoor was hij nog wel weer even heel verdrietig en zei hij huilend: 'jij zegt altijd wel dat papa en jij voor mij moeten zorgen, maar van papa moet ik voor mezelf zorgen.' Ik merk dat ik steeds bozer wordt op mijn ex, maar dat ik geen idee meer heb wat ik kan doen. Heeft een van jullie wel eens zoiets meegemaakt, ouders die (misschien door de komst van een stiefmoeder of -vader) opeens meer afstand nam? En hoe ging je daarmee om? Wat heb je dan nodig als kind? De vader van Tibbe wilde niet naar een mediator om te praten, of alleen als ik het zou betalen. Dat ga ik nu maar doen, maar ik zoek naar tips van kinderen om Tibbe nu zo goed als mogelijk te helpen. Dankjewel alvast!

Hallo Mijn zoon heeft een tijdje zijn vader niet gezien. Zijn vader haalde hem later niet op van school, hier was onze zoon erg door van slag, boos verdrietig etc. Nu ziet hij sinds kort zijn vader weer. Alles lijkt goed te gaan, zet zijn vader op een voetstuk, alle spullen die hij bij hem krijgt vind hij fantastisch. Zelf leven we van een bijstandsuitkering. Wij als ouders gaan tijdens de haal en brengmomenten respectvol met elkaar om, alleen gaat het thuis niet goed met mijn zoon en mij. Hij heeft hele erge driftbuien die met de dag erger worden. Wekelijks. Is moeilijk bereikbaar op die momenten. Ik voel me uitgeput. Denk nu dat hij beter af is als hij bij zijn vader gaat wonen. Hij geeft soms ook aan bij zijn vader te willen wonen. De explosies van mijn zoon gaan o.a. om geen klusjes willen doen (want dat hoeft hij ook niet bij vader die hij 1 keer in de 2 weken ziet), groot willen zijn, zelf alles willen bepalen. Hij komt zeer ontvreden/ondankbaar over, verward misschien, maar ik zie vooral boosheid in ons huis. Bij zijn vader lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Ik ben radeloos. De spanningen zijn te veel voor me. Hulverlening is beperkt, volgens vaste structuren/protocollen. Het werkte niet voldoende. Ik voel me heel verdrietig en alleen bij deze situatie. Mijn zoon is net 10 jaar oud. En doet nu weer alsof er niets aan de hand is, maar het is een masker. Van frustratie wordt ik af en toe boos, voel dat ik me de laatste tijd niet meer kan opladen. Hoe kan ik mijn zoon bereiken? Het beste helpen (met weinig energie)? Straks moet hij uit huis worden geplaatst, dat zou ik heel erg triest vinden. Zijn vader en ik wonen niet bij elkaar in de buurt. Hebben jullie adviezen? Groetjes

Hallo allemaal, Ik ben een vader van 27 jaar oud. Heb een dochtertje van bijna 3 jaar. Ik zie haar helaas niet meer, omdat haar moeder dit niet wil. Maar toch wil ik mijn dochtertje ook bij mij hebben. Ik kan opnieuw een omgangsregeling proberen te krijgen, en dan eventueel haar ophalen met politie erbij. Ikzelf ben hier niet bekend mee, en ben bang dat dit niet goed is voor mijn dochtertje. Maar met een hoop ruzie en gezeur haar ophalen is geen optie voor mij! Maar ik vraag me af als ik niks doe, wat voor indruk dat weer later geeft tegen over mijn dochtertje... Kortom ik weet niet wat ik moet doen, en hoop dat jullie mij kunnen helpen. Groetjes,

Nog midden in de scheiding en de kinderen reageren ieder er heel anders op. Nu is het zo dat we na een periode van vechten, moddergooien en al dan niet wat niet netjes is geweest nu een soort "vriendschap" opbouwen, 5 december samen vieren, af en toe bij elkaar eten, veel doen met de kinderen. maar wel weer ieder zijn eigen huis ed, maar is dit goed voor de kinderen ? we willen geen verwachting geven dat papa en mama bij elkaar komen, maar wel uitleggen dat we samen die leuke dingen willen doen voor hen.

hoi, ik ben moeder van een dochter van 10. Ik ben al 8 jaar bij haar vader weg en we hadden een co-ouderschap. sinds 1 sept is mijn dochter ipv 50%, 75% bij mij omdat haar vader en niet in de buurt woont, zijn huwelijk (het 2e nadat wij uit elkaar zijn gegaan) net over is en hij na een tijd werkeloos te zijn geweest een full time baan heeft waardoor het zien van zijn dochter door de weeks niet praktisch en naar mijn mening niet wenselijk is. Niet wenselijk omdat er heel veel gebeurd is (agressie in de laatste relatie) waar mijn dochter nog erg mee worstelt, ze heeft rust en stabiliteit nodig. Nu heb ik met mijn ex afgesproken dat als er sprake is van een nieuwe relatie aan zijn kant, hij op zijn minst 6 maanden wacht met het voorstellen van zijn relatie aan zijn dochter. Zij heeft inmiddels in 8 jaar tijd 3 scheidingen achter haar kiezen en dat heeft enorme impact, hiervoor we zijn inmiddels begonnen aan hulp bij een psycholoog. Nou hoor ik van mijn dochter dat haar vader een nieuwe vriendin heeft, in eerste instantie had haar vader ook gezegd dat hij 6 maanden zou wachten met haar voorstellen. Maar een week later is de nieuwe vriendin toch met haar zoon bij mijn ex en dochter gaan eten en blijkt ze ook al daar geslapen te hebben. Ik ben hier erg boos om en wil dit eigenlijk ook uiten naar mijn ex en het liefst wil ik mijn dochter gewoon 100% bij mij houden om haar in bescherming te nemen tegen een eventuele relatiebreuk. Maar ik weet dat als ik hem hier op aan spreek dat hij dit terug gaat leggen bij mijn dochter en dat wil ik niet al helemaal niet. Zij heeft al genoeg aan haar hoofd en heeft me dit in vertrouwen verteld. Ik loop hier vast en weet het even niet meer. Wellicht heeft hier iemand een gelijksoortige ervaring of een idee hoe hier mee om te gaan?

Hallo, wij zijn al bijna 10 jaar gescheiden en hebben 2 kinderen (18 en 13). Al die jaren is er onrust geweest tussen mij en mijn ex-man wat betreft het nakomen van de gemaakte afspraken (financieel en omgangsregelingen). Ik heb 9 jaar lang de rust en harmonie in ons huis weten te behouden door mijn kinderen nergens in te betrekken (ik bedoel daarmee geen details over wat er nu echt aan de hand is: onregelmatig betalen van kinderalimentatie, niet komen opdagen op afgesproken tijd/dag, afzeggen op het laatste moment etc). Nu hij sinds een jaar helemaal gestopt is met betalen en hij een rechtszaak is begonnen om onder zijn kinderalimentatie uit te komen moest ik mijn kinderen nu wel op de hoogte brengen wat de situatie nu is. Hij jokt over alles, maakt mij zwart met leugens en ik weet niet wat ik daarmee moet. Als ik mijn kinderen de hele waarheid vertel ben ik bang dat zij afstand van hem nemen vanuit loyaliteit naar mij (ze wonen al die jaren fulltime bij bij), maar ik weet dat dat niet gezond is. Ze hebben 2 ouders, ik wil dat ze verbinding maken met alle goede eigenschappen die hij wel heeft (gezellig, humor, sociaal), want het blijft hun vader. Het wordt me nu alleen zo moeilijk gemaakt omdat ik hen ook niet wil beschadigen door te vertellen hoe het echt zit. In hoeverre kan ik mezelf nu verdedigen... ik wil niet dat ze aan mij gaan twijfelen, en mijn drang om hen zoveel mogelijk buiten schot te houden door hem min of meer (in hun belang!) de hand boven het hoofd te houden komt nu als een negatief boomerang-effect op me af. Wat kan ik wel zeggen en wat niet. Wat horen de kinderen te weten en waar moet ik ze voor beschermen. Waarheid boven alles, maar als dat ten koste gaat van hun eigenwaarde (wat als ze weten dat hun vader over veel dingen jokt en inkomen verzwijgt om hen maar niet te hoeven betalen, ze wel had op kunnen halen volgens afspraak maar liever naar een feestje ging die avond, op vakanties gaat maar niet met hen enz enz). Ik vind dit een enorm dilemma. Juist omdat ik al die jaren heb geslikt en gelaten en dacht dat ik het goed had gedaan (ze zitten zo goed in hun vel, zijn gelukkig, hebben veel vrienden en doen het goed op school) en ik ben zo bang dat ik met de waarheid hun wereld op de kop ga zetten. Maar de leugens zaaien nu zoveel onrust en twijfel. Kan iemand mij hierin een advies geven?

Hallo, Moeder van 2 meisjes ,gescheiden sinds 12/2013 en co ouderschap sinds februari. Mijn oudste is 9 en de kleinste is 7. We hebben voor co ouderschap besloten om de kinderen zoveel bij papa als bij mama te houden. Alleen onze inkommen zijn zeer verschillend. Ik rond de 7000 per jaar , hij rond de 87000 ... Mijn oudste dochter klacht over haar levensniveau bij mij (nooit van de lekkere joghurts, nooit een grote feest ... ezv) . Ik doe mijn best maar meer kan ik niet. Ik zou graag ervaringen delen met moeders of vaders die hetzelfde haden en wat is de uitkomst geworden. Ik weet wel "meest belangrijk is liefde" ook "nooit jouw eigen zorg delen met jouw kinderen". Het heeft ook te maken met waarden en normen volgens mijn gevoel. geld komt niet uit een boom en het kan nog gezellig zijn zonder veel geld (koekjes bakdn , knutselen, vriendienen bezoeken, gek doen). Maar hoe kan ik dat leren als ze constanf de verschil kunnen zien tussen de twee huizen ? Ik voel mij waanhopig en waardeloos.

Hallo, Ik ben inmiddels 1 jaar gescheiden van mijn ex-man, wij hebben samen 2 kinderen van 4 en 8 jaar. De omgang loopt goed en de kinderen zitten lekker in hun vel. Nu is mijn ex-man militair en moet geregeld voor een bepaalde tijd weg. Als hij weg is is het voor hem lastig contact op te nemen met de kinderen. Iedere dag vragen ze wel naar hem en zeggen ze dat ze hem missen. Ik geef dan aan ze dat mag en ik begrijp dat ze hem missen, maar na een paar weken weet ik ook niet meer goed wat ik tegen de kinderen moet zeggen. Hoe moet ik met deze situatie omgaan, hoe kan ik de kinderen wel helpen, zonder dat ik steeds hetzelfde tegen ze zeg. Het is natuurlijk al lastig voor de kinderen dat ze hun vader normaal maar 2,5 dagen per week zien, maar als hij zo lang weg is en ze ook geen contact met hem op kunnen nemen is dit alleen maar lastiger. Ik hoor graag van jullie. Groeten

Goedenmorgen, Ik ben vader van drie kinderen (leeftijden nu 10,13 en 14 jaar) en ongeveer vier jaar geleden heb ik besloten om te gaan scheiden. Ik ben toen bij mijn nieuwe vriendin( welke zelf geen kinderen heeft) ingetrokken welke een km of 40 van de woonplaats van mijn kinderen woonde, met als gevolg dat ik mijn kinderen 1 weekend in de twee weken zag. Hier kon ik niet tegen en heb toen besloten om in de woonplaats van mijn kinderen een huisje te huren om mijn kinderen vaker te zien. Nu komen mijn kinderen regelmatig bij mij avond eten en om het weekend zijn ze bij mij en mijn vriendin in het huis van mijn vriendin. Nu heeft mijn vriendin al een paar x gevraagd of we weer gaan samenwonen, met als gevolg dat ik dan waarschijnlijk mijn kinderen weer maar 1 weekend in de twee weken zie. Mijn vriendin wilt niet in mijn woonplaats komen wonen. Ik weet niet hoe mijn kinderen hier op zullen reageren, ik heb ze al een x "verlaten"door te gaan scheiden en vraag me af of ze nu weer hetzelfde zullen voelen?