Ik heb twee kinderen, een meisje van 10 en een jongen van 8. Mijn ex heeft een nieuwe vriendin. 1 september ben ik met mijn kinderen verhuisd en is mijn ex in ons oude huis gekomen. In diezelfde maand zijn de vriendin en haar kinderen voorgesteld en zijn ze ieder weekend dingen gaan ondernemen met zijn allen. Voor mijn dochter ging dat te snel en wil haar nu niet meer zien. Ik heb ook een nieuwe relatie maar wil haar hier nu het zo heftig is geweest niet mee belasten. Mijn ex en ik zijn het niet eens hoe we dit moeten aanpakken. Hij vindt dat mijn dochter het moet accepteren en dat zij niet zijn leven bepaalt. Ik heb het gevoel dat het zoveel is geweest dat we nieuwe partners even uit het zicht moeten houden. Maar hoe pak je dit aan? Wat is de juiste manier om hiermee om te gaan?

goedendag ik ben een vader van 51, mijn dochter is nu 18 en probeer al 18 jaar in contact te komen heb al 4 x geprobeerd via advocaten in contact te komen maar de moeder houd het steeds af want die heeft haar eigen verhaal ik heb haar 1 keer gezien via kinderbemiddeling en daarna was het contact weg graag zou ik willen weten of het via uw website mogelijk is om in contact te komen met jongeren die deze zelfde ervaring hebben en wat zij mij kunnen adviseren om te doen

5 jaar geleden ben ik gescheiden, kinderen waren 5 en 8 jaar oud. Nog steeds is er veel mot. De kinderen nu 10 en 12 hebben zoveel last gehad van de stress en spanningen. Het gaat nu wel goed met ze omdat er geen contacten meer zijn tussen ouders ( we hebben co-ouderschap) contacten gaan nu via mail Ik lees de mails niet meer dagelijks zodat ik ook geen stress meer kan hebben. Wat is nu mijn probleem:? Het enorme schuldgevoel naar mijn kinderen toe dat het niet gelukt is om ze buiten de ellende te houden en/of op te lossen voor ze. Hoe kan ik het ooit die jaren goed maken voor ze? Het tweede probleem is dat vader nog wel alles op zijn manier wil waardoor ik in feite mijn leven moet leiden conform zijn handboek. Dat stuit mij enorm tegen de borst. Als ik het niet doe, dan is er ruzie, als ik het wel doe kom ik met mijzelf in conflict. Een voorbeeld is: als ik in mijn week denk, jeetje wat wordt die blauwe plek na turnen blauw, laat ik toch even langs de huisarts gaan dan moet ik mijn ex eerst om toestemming vragen om dat te doen, als hij op afstand beoordeeld dat het onzin is mag ik niet en anders alleen op het moment dat hij aanwezig kan zijn. Als ik dan toch ga in mijn week op moment dat ik denk dat het nodig is staat de e-mail box vol en heb ik stress en hebben de kinderen last van mijn stress, het gaat echt altijd om de dagelijkse dingen alsook om grote dingen, ik mag geen mening hebben. Lieve kinderen als adviseurs, wat kan ik doen om het goed te doen voor de kinderen en toch ook het gevoel te hebben dat ik een serieuze rol mag hebben voor mijn kinderen ipv oppas met regels. Zou het beter zijn voor mijn kinderen als ik alles doe wat vader wil om ruzie te voorkomen of als ik opsta en strijd voor wat ik zelf denk dat goed is voor ze? Met name mijn oudste vindt het vervelend dat alles wat we doen eerst toestemming van zn vader nodig is om ruzie te voorkomen.

Ik en mijn man zijn nu een jaar uit elkaar. Mijn man had al een nieuwe vriendin. Onze kinderen hebben haar ontmoeten en kunnen goed met haar opschieten. Ik ben blij voor hun maar ik vind het nog steeds moeilijk. Ik heb haar tot nu toe nog niet ontmoet. De kinderen vragen ga je haar ontmoeten? Ik heb voor mezelf geen behoefte om haar te ontmoeten moet ik het toch voor de kinderen doen. Ik praat vriendelijk over haar en stel vragen en laat de kinderen dingen over haar en hun vertellen. Graag jullie advies. Ik wil niet de kinderen in een spagaat zetten maar ik wil ook niet doen alsof ik alles ok vinden. Graag jullie advies...

Mijn dochter van inmiddels 6,5 is een week bij haar vader en een week bij mij. De eerste paar maanden deden we om en om als hij vrij was had hij haar en andersom. Dat was te onrustig naar ons idee en moest ze vaak van huis naar huis... Nu doet ze het hier erg goed op bijna nu twee jaar. Je kan voorstellen om het een zit te proberen?! Natuurlijk zullen de eerste weken wat lastig zijn ook je kind moet eraan wennen. Nu heeft ze ook een goede band met papa zijn nieuwe vriendin en voelt zich daar thuis ook als papa werkt. Hij werkt fulltime. Gr

Hallo, Mijn man en ik zijn gescheiden toen mijn zoon 2 was, nu is hij 12. Hij gaat na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs. Wij wonen in verschillende plaatsen en hebben scholen bezocht in beide. Nu heedt de voorkeur van mijn zoon de school in de woonplaats van zijn vader, op 10 min fietsen afstand. We hebben het er toen met z'n drieën over gehad dat mijn zoon dan eventueel bij hem zou kunnen gaan wonen omdat dit makkelijker en fijner voor hem is ivm de afstand. Maar nu ziet zijn vrouw dit niet zitten. Dit vond ik nogal moeilijk om te horen, heeft iemand misschien een suggestie om dit zo fijn mogelijk op te kunnen lossen? Mvg.

Hallo, mijn man en ik liggen in scheiding: ik wil dit niet, mijn man wel. Om een vechtscheiding te voorkomen te voorkomen ga ik in zijn wens mee. Ook al schreeuwt mijn hele hart dat ik dit niet wil. We willen als ouders graag co-ouderschap: echter mijn dochter van 17 jr wil dit niet: wil mij minder vaak zien en mijn zoon van 13 jr gaat hier ook in mee. Mijn hart brak toen ik dit hoorde. Nu zeggen de kinderen op de web-site luister na de kinderen. Echter wat moet ik als mama: mijn maatje vertrek, mijn huwelijk is over, mijn gezin bestaat niet meer en mijn kinderen willen liever naar mijn ex. Hoe moet ik hier als moeder tegen aan kijken? Ik heb mijn kinderen niet misbruikt of zoiets, maar zal zeker mijn fouten hebben gemaakt, zoals ook mijn ex dat gedaan heeft. Ik krijgt nu het gevoel dat ik dubbel gestraft wordt. Graag jullie reactie

Mijn zoontje woord 11 jaar en wij hebben een vecht scheiding gehad. en kunnen nog steeds niet met elkaar overweg . mijn zoontje is altijd al een binnen veter geweest. maar kan gelukkig wel vertellen hoe hij het bij vader heeft gehad. en ik ben blij als hij het naar zijn zin heeft gehad. en wat vader met hem heeft gedaan, in de tijd dat hij bij vader was . Vader komt zijn zoon voor de deur op hallen . en mag bij mijn echt niet binnen, daar licht wel mijn grens . ik heb echt alles voor mijn zoontje over maar zijn vader binnen laten , dat kan ik echt niet. hoe zou ik als moeder het beste mijn zoontje kunnen begeleiden

Beste allemaal, Omdat ik het niet meer weet wat te doen vraag ik jullie om raad. Ben nederlandse maar woon alweer 19 jaar in het Luxemburg. Ben getrouwd met een Luxemburgse man en we hebben 2 kinderen (14 en 7 ). Door allerlei onenigheden tussen mijn man en mij, dat gaat van zijn vroegere alcoholisme tot mijn slordigheid, zijn we nu op een punt aangekomen waar het niet meer gaat. Loze beloftes van ons allebei, dat is nu al zo'n 2 tot 3 jaar aan de gang. Door deze problemen en ook doordat mijn man niet wilde dat ik ging werken na de geboorte van ons 2de kind, ben ik in een neerwaartse spiraal geraakt. Ook is mijn man een erg koud en hard persoon, praten is er niet bij, schreeuwt liever dat ik alles verkeerd doe( omdat ik niet alles op de mm recht zet). Nou heb ik ook mijn negatieve trekken, ik trek me dus helemaal terug in mijzelf, denk wel aan de kinderen, maar konstateer elke dag weer dat zij er onder lijden. Mooi weer spelen kan ik ook niet. Nu denk ik er al veel langer aan om naar Nederland terug te gaan, mede door een koele mentaliteit hier waardoor je er nooit echt bij hoort. Dat heb ik dus met mijn man besproken, en hij heeft gezegd dat ik kan gaan waar ik wil, onze oudste mag van hem zelf kiezen, maar de jongste mag niet mee. Nu heb ik me hier juridisch voor laten lichten en heb ik inderdaad weinig tot geen kans de kinderen alle 2 mee te krijgen tenzij ik hier in Luxemburg blijf. Door meerdere redenen is het zo goed als onmogelijk om hier te blijven, o.a door de torenhoge woonlasten. Dan zonder werk, geen cent gespaard, kon ook niet want ik heb al 7 jaar geen salaris. Ik vertrouwde op mijn man. Maar nu puntje bij paaltje komt blijkt dat ik helemaal niks heb, dus ook geen begin wat je toch nodig hebt met 2 kinderen. We wonen in een mooi huis met tuin en een hond. Ik kan hier blijven wonen maar dan is het elke dag ruzie. Ik wil zo graag het beste voor onze kinderen, en als ik logisch nadenk dan weet ik t niet meer, dan voel ik me een ontaarde moeder. Want de beste oplossing is dat ik weg ga, een nieuwe start maak en dan probeer om tot een overeenkomst te komen wat de kinderen willen. Hier blijven de kinderen in hun vertrouwde omgeving, ze hebben hun school en sport en vrienden en vriendinnen. Ik ben bang dat als ik wegga dat ik het niet goed doe, als ik hier blijf ga ik er aan onderdoor, dan ben ik ook niks waard als moeder. Misschien kunnen jullie me raad geven vanuit kinderogen

Lieve kinderen van dit forum, Ik hoop dat jullie advies mij verder kan helpen naar de zoektocht wat het beste zou zijn voor mijn zoontje van 1 jaar oud. Na de geboorte van mijn zoon is er heel veel veranderd tussen mij en mijn man. Het lijkt er op dat de patronen uit zijn jeugd heel sterk naar boven zijn gekomen en daardoor de relatie uit balans is geraakt. Zo erg dat hij veel naar mij uithaalt iedere dag met negatieve verwijten, beschuldigingen of vervelende opmerkingen. Een paar maanden geleden ben ik begonnen met dit onder de aandacht te krijgen van mijn man in de hoop op verbetering door er over te praten. Dit is eigenlijk alleen maar verergerd. Inmiddels zijn we uitelkaar en het vertrouwen in de relatie is weg. We wonen een grote afstand bij elkaar vandaan, ongeveer 1 uur en 3 kwartier rijden met de auto. Het ziet er naar uit dat we de komende tijd door de omstandigheden niet dichterbij elkaar kunnen wonen. Nu is de norm voor hele kleine kinderen twee dagdelen (bv. middagen) in de week bij de niet verzorgende ouder (in dit geval de vader) en de rest van de tijd bij de verzorgende ouder (in dit geval de moeder). Wat is wijsheid vanuit jullie perspectief? Met wat voor regeling zou mijn zoon van 1 jaar gelukkig kunnen zijn? Aangezien hij ook graag met papa tijd door brengt.