Het liefst 60-60

Beste Pieter, Elke keer als mijn moeder langskomt om samen met mijn vader verder te werken aan het scheidingsconvenant, hangt er een bedrukte sfeer in huis. Een gespannen sfeer ook. Ik ben altijd heel onrustig tot het moment dat mijn moeder weer de deur uit is en ik weer kan ontspannen omdat ik weet dat ik me geen zorgen meer hoef te maken over mijn ouders en zus. Ik heb altijd het idee dat ze elkaar elk moment in de haren kunnen vliegen over het één of ander, omdat mijn ouders sinds 2009 tot 2014 elke avond ruzie hebben gehad over hun relatie en huwelijk. Mijn moeder voelt mijn verdriet en voorzichtigheid perfect aan en een tijdje geleden, toen ze er weer was en op het punt stond om weg te gaan, zag ze mijn verdriet en vertelde me wat ze waarnam. Ik brak. We omhelsden elkaar net zo lang totdat ik uitgehuild was en voelden ons allebei stukken beter, wetende dat we elkaar hadden. Ik heb het idee dat u met uw zoon precies het zelfde heeft. Ik raad u daarom ook aan om te blijven praten over de situatie met uw zoon, omdat ik denk dat hij niet zo heel veel verschilt van mij. Dat hij het ook fijn vindt om te weten dat hij niet alleen is. Dat hij iemand heeft waarop hij kan leunen. In de tweede situatie kan ik mij ook vinden. Mijn vader en moeder gaan soms ook met één van de twee kinderen op stap, bijvoorbeeld om een film te kijken, te gaan winkelen of gewoon gezellig een kopje koffie drinken op een terrasje. Ik en mijn zus plannen eigenlijk alles langs elkaar heen, we gaan niet vaak samen naar mijn moeder toe, wat betekent dat mijn moeder eens in de zoveel tijd met mij iets leuks doet en eens in de zoveel tijd met mijn zus. Ook ga ik wel eens met mijn vader de deur uit om te biljarten in een kroegje, en gaat mijn zus wel eens met hem winkelen. Mijn situatie verschilt wel iets van de uwe, aangezien wij al 16 en 18 jaar oud zijn, en dit daarom dus geen probleem is. Ook slaap ik altijd in het huis van mijn vader en ben ik eens in de zoveel tijd van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat bij mijn moeder. Dit komt omdat ik in Drenthe woon en mijn moeder in de omgeving Amsterdam. De grote afstand verhindert het feit dat ik continue heen en weer reis, ik ben daar eigenlijk maar eens in de 3-4 weken. Toch raad ik u aan om vooral met deze mama's/papa's weekend/dagen door te gaan, omdat dit de onderlinge band tussen u en uw kind versterkt. U heeft tijd om met hun te praten over bepaalde dingen, samen plezier te hebben en het kind voor een dag te ontnemen van de druk die op zijn of haar schouders ligt door de scheiding. Ik had, en heb, altijd veel gehad aan deze dagen. Het liefste wat mijn vader en moeder voor mij gedaan hebben is er voor me zijn op het moment dat ze het hardste nodig had. Ik en mijn zus waren eigenlijk altijd aangewezen op onszelf en elkaar, vanuit mijn beleving, omdat mijn vader het altijd erg druk had met zijn werk en mijn moeder veel deed in het huishouden en tegelijkertijd nog wat geld te verdienen zodat we eens in de zoveel tijd iets leuks konden doen. Ik kon prima rondkomen zonder al te veel steun, omdat ik eigenlijk altijd al op mezelf aangewezen was en hiermee heb leren leven. Ik had op de basisschool niet veel vrienden en ben hierdoor een afgezonderd persoon geworden. Niet dat dat iets slechts is. Anyway, op momenten dat ik het erg zwaar had, was dat duidelijk te zien en waren ze er altijd voor me, zodat ik mijn frustraties en verdriet kon verwerken en hierdoor een tijdje geen last had van de relatie tussen mijn vader en moeder. Dit was door middel van woorden, gewoon met elkaar praten over de situatie. Dit heeft me altijd erg geholpen, omdat ik, zonder de steun van mijn ouders op bepaalde momenten, me niet had kunnen concentreren op het ontplooien van mijn talenten en deze verder ontwikkelen. Wat ik vooral heel erg belangrijk vindt voor uw dochtertje is dat ze een manier heeft om haar hart te legen en plaats te maken voor het verdriet en de pijn van de scheiding. Ik denk dat praten met haar en haar zoveel mogelijk ondersteunen in wat ze doet sowieso het beste is, alleen gezien het feit dat u met uw dochter minder goed kan praten over het verdriet, is dit niet altijd even makkelijk. Het beste is natuurlijk om een manier te vinden waarop u haar kan bereiken en ervoor zorgt dat ze zich op een natuurlijke manier openstelt voor u en duidelijk maakt waar ze hulp bij nodig heeft, wat betreft het verwerken van het verdriet. Ik weet verder niet hoe de relatie tussen u en uw dochter is en hoe ze zich openstelt voor haar problemen, maar ik denk wel dat een vader-dochter weekend hierbij kan helpen, omdat dit de onderlinge band tussen jullie twee versterkt, waardoor ze zich uiteindelijk gemakkelijker openstelt naar u toe. Ik hoop dat u iets heeft aan mijn verhaal en dat uw dochtertje een manier vindt om haar verdriet een plekje te geven. Groetjes, Ruben.