1977 vragen

Sorteer op

Zoek op het Forum naar vragen van anderen

Bij papa

Mima, 40 jaar

Hallo, Mijn ex en ik zijn nu 3 jaar uit elkaar. Onze zoon van 10 heeft altijd bij mij gewoond. Zijn vader is 3 jaar geleden weggegaan en ver weg gaan wonen. In het begin zagen ze mekaar om het weekend. Het laatste half jaar zagen ze mekaar niet meer. Nu is zijn vader weer in de buurt gaan wonen sinds 3 maanden en zien ze mekaar weer regelmatig. Elke woensdag en om t weekend. Ook ons contact is goed. Nu wil onze zoon alleen nog maar bij papa wonen en botst heel erg met mij. Ik denk dat dat komt omdat hij papa zo heel erg heeft gemist. En dat begrijp ik ook heel goed! Wat moeten we hier nu mee? Kunnen jullie ons helpen?

Bij papa

Mima, 40 jaar

Hallo, Mijn ex en ik zijn nu 3 jaar uit elkaar. Onze zoon van 10 heeft altijd bij mij gewoond. Zijn vader is 3 jaar geleden weggegaan en ver weg gaan wonen. In het begin zagen ze mekaar om het weekend. Het laatste half jaar zagen ze mekaar niet meer. Nu is zijn vader weer in de buurt gaan wonen sinds 3 maanden en zien ze mekaar weer regelmatig. Elke woensdag en om t weekend. Ook ons contact is goed. Nu wil onze zoon alleen nog maar bij papa wonen en botst heel erg met mij. Ik denk dat dat komt omdat hij papa zo heel erg heeft gemist. En dat begrijp ik ook heel goed! Wat moeten we hier nu mee? Kunnen jullie ons helpen?

Beste regeling

Mys, 44 jaar

Hallo Sinds begin dit schooljaar zijn mijn beide kinderen naar de middelbare school. Mijn ex en ik (waar ik helaas zeer slecht contact mee heb) hebben een co-ouderschap waarbij de kinderen van ma-woe ochtend bij hun vader zijn en vanaf woensdagmiddag tot vrijdagmiddag of zondagmiddag bij mij (1x in de twee weken zijn de kinderen bij mij of bij hun vader). Mijn vraag is: klopt mijn intuitie dat het voor kinderen in de middelbare schooltijd fijner is om een week op - week af regeling te hebben? En wat is dan de beste wisseldag? De zondagmiddag om 17 uur zodat je rustig en overzichtelijk met elkaar de week kunnen starten? Hooor graag jullie advies. Groetjes Mys

Beste regeling

Mys, 44 jaar

Hallo Sinds begin dit schooljaar zijn mijn beide kinderen naar de middelbare school. Mijn ex en ik (waar ik helaas zeer slecht contact mee heb) hebben een co-ouderschap waarbij de kinderen van ma-woe ochtend bij hun vader zijn en vanaf woensdagmiddag tot vrijdagmiddag of zondagmiddag bij mij (1x in de twee weken zijn de kinderen bij mij of bij hun vader). Mijn vraag is: klopt mijn intuitie dat het voor kinderen in de middelbare schooltijd fijner is om een week op - week af regeling te hebben? En wat is dan de beste wisseldag? De zondagmiddag om 17 uur zodat je rustig en overzichtelijk met elkaar de week kunnen starten? Hooor graag jullie advies. Groetjes Mys

Trekken

L, 4t jaar

Hallo, Ik ben 3 jaar geleden geschreiden. Onze dochter, 10 jaar, woont bij mij en gaat 1 dag in de week naar haar vader. En vader komt 1 x per week een 2 uurtjes naar ons voor bezoekje aan dochter. Voor deze regeling is gekozen vanwege werk vader. Ex man heeft nieuwe partner en woont met haar en haar kinderen in 'ons' huis. Dit al direct na scheiding. Nu doet het volgende zich voor: ex man en vrouw beginnen voor mijn gevoel aan dochter te trekken. Ze zeggen dat ze ook daar kan wonen of vragen ' zou je niet hier willen wonen?'. Ook zeggen ze dat als ze bij mijn ouders is dat ze altijd mag komen ( mijn ouders passen sinds ze een baby is op en nu ook als ik moet werken). Hoe ga ik hiermee om? Merk dat dochter er last van heeft want ze wil beide ouders en ze wil niemand pijn doen. Mag een ouder een kind wel zulke dingen vragen, zeggen? Graag jullie advies! Oja, ex man ontkent graag dat zulke dingen gevraagd/gezegd worden als ik hierop probeer aan te spreken. Hoor graag jullie advies!

Trekken

L, 4t jaar

Hallo, Ik ben 3 jaar geleden geschreiden. Onze dochter, 10 jaar, woont bij mij en gaat 1 dag in de week naar haar vader. En vader komt 1 x per week een 2 uurtjes naar ons voor bezoekje aan dochter. Voor deze regeling is gekozen vanwege werk vader. Ex man heeft nieuwe partner en woont met haar en haar kinderen in 'ons' huis. Dit al direct na scheiding. Nu doet het volgende zich voor: ex man en vrouw beginnen voor mijn gevoel aan dochter te trekken. Ze zeggen dat ze ook daar kan wonen of vragen ' zou je niet hier willen wonen?'. Ook zeggen ze dat als ze bij mijn ouders is dat ze altijd mag komen ( mijn ouders passen sinds ze een baby is op en nu ook als ik moet werken). Hoe ga ik hiermee om? Merk dat dochter er last van heeft want ze wil beide ouders en ze wil niemand pijn doen. Mag een ouder een kind wel zulke dingen vragen, zeggen? Graag jullie advies! Oja, ex man ontkent graag dat zulke dingen gevraagd/gezegd worden als ik hierop probeer aan te spreken. Hoor graag jullie advies!

Dingen te doen

Merel, 40 jaar

Lieve mensen,

Een tijdje geleden had ik ook advies gevraagd. Ik heb een relatie met een gescheiden vader. We hebben inmiddels samen een huis. Zijn ex woont met hun kinderen in een andere stad dichtbij. De kinderen (15 en 16 jaar) kunnen makkelijk zelf met de trein hierheen. De oudste zoon wil zijn vader (nog) niet zien. De jongste zoon komt bijna iedere week een middag langs en heeft inmiddels ook zelf een sleutel. Het is geen prater en de leeftijd helpt denk ik niet (ik praatte op mijn 15e ook niet veel, en zeker niet over wat ik voelde) maar ik vind het wel gezellig als hij er is. Volgens mij heeft hij geen probleem met mij maar meestal zorg ik toch dat de mannen samen boodschappen kunnen doen, eten koken of wat drinken en werk ik boven nog een uurtje door voordat ik mee kom koken of eten. Na het eten spelen we soms een spelletje, maar meestal ligt hij op de bank met zijn telefoon terwijl mijn vriend en ik zitten te lezen. Volgens mij is dat vrij saai voor een jongen van 15. Ik vind het zelf erg lekker om te gaan wandelen of fietsen, maar dat vindt hij niet leuk. Af en toe gaan vader en zoon naar de bioscoop of zo, maar dat is eigenlijk wat duur om al te vaak te doen. Ik ben al te lang geen 15 meer! Hebben jullie ideeën voor dingen die we kunnen doen, of dingen die ze samen kunnen doen, zodat het bezoek aan ons geen saaie, verplichte middag wordt? Als we het hem vragen, komt er meestal niet zoveel uit, maar als we met ideeën komen, reageert hij wel enthousiast als er iets bij zit. Alvast bedankt! Merel

Dingen te doen

Merel, 40 jaar

Lieve mensen,

Een tijdje geleden had ik ook advies gevraagd. Ik heb een relatie met een gescheiden vader. We hebben inmiddels samen een huis. Zijn ex woont met hun kinderen in een andere stad dichtbij. De kinderen (15 en 16 jaar) kunnen makkelijk zelf met de trein hierheen. De oudste zoon wil zijn vader (nog) niet zien. De jongste zoon komt bijna iedere week een middag langs en heeft inmiddels ook zelf een sleutel. Het is geen prater en de leeftijd helpt denk ik niet (ik praatte op mijn 15e ook niet veel, en zeker niet over wat ik voelde) maar ik vind het wel gezellig als hij er is. Volgens mij heeft hij geen probleem met mij maar meestal zorg ik toch dat de mannen samen boodschappen kunnen doen, eten koken of wat drinken en werk ik boven nog een uurtje door voordat ik mee kom koken of eten. Na het eten spelen we soms een spelletje, maar meestal ligt hij op de bank met zijn telefoon terwijl mijn vriend en ik zitten te lezen. Volgens mij is dat vrij saai voor een jongen van 15. Ik vind het zelf erg lekker om te gaan wandelen of fietsen, maar dat vindt hij niet leuk. Af en toe gaan vader en zoon naar de bioscoop of zo, maar dat is eigenlijk wat duur om al te vaak te doen. Ik ben al te lang geen 15 meer! Hebben jullie ideeën voor dingen die we kunnen doen, of dingen die ze samen kunnen doen, zodat het bezoek aan ons geen saaie, verplichte middag wordt? Als we het hem vragen, komt er meestal niet zoveel uit, maar als we met ideeën komen, reageert hij wel enthousiast als er iets bij zit. Alvast bedankt! Merel

Periodes

Mama van twee kindjes, 42 jaar

Beste allemaal, Sinds drie jaar ben ik gescheiden van de vader van mijn kinderen (meisje van nu 12 en jongen van nu 8). In het begin was het heel zwaar, de kinderen hadden veel verdrieten en konden moeilijk wennen aan de nieuwe situatie. Inmiddels heb ik een andere partner, die ook twee kinderen heeft. Dit gaat allemaal heel goed, en ook de relatie met de vader van de kinderen is altijd goed gebleven. Wij doen er alles aan om het voor hen zo makkelijk en pijnloos mogelijk te maken. Wat ik wel merk, is dat de kinderen in perioden last blijven houden van de scheiding. Niet zozeer met het gegeven zelf maar met de gevolgen ervan. Zij missen ons heel erg als zij niet bij ons zijn; met name missen zij mij als zij bij hun vader zijn. Ik realiseer mij dat dit onze verantwoordelijkheid is, en wij proberen er zo goed mogelijk mee om te gaan. Met mijn dochter gaat het momenteel erg goed; zij is net aan de middelbare school begonnen en doet het heel goed. Met mijn zoontje gaat het echter minder goed. Wat ik verwarrend vind (en de reden dat ik jullie nu schrijf), is dat het in periodes is. Lange periodes gaat het heel goed met hem, en dan heeft hij het ineens weer moeilijk. Er is meestal wel een trieer; ik denk dat het voor hem wennen is om weer aan school, sporten en allemaal andere verplichtingen te wennen. Maar ik vind het heel pijnlijk om zijn verdriet mee te maken. De afgelopen week had hij veel buikpijn, geen zin in dingen, en was hij verdrietig (of eerder, niet blij). Ik ben psycholoog en weet dat dit niet goed is. Aan de andere kant weet ik ook niet of het nodig is om hem naar een therapeut te brengen, omdat dit nou eenmaal de situatie is waarin hij leeft. Mijn vraag aan jullie is; herkennen jullie dit? Dat het zo schommelt? En zijn er dingen die jullie ons kunnen aanraden, zodat wij hem beter kunnen helpen? Alvast heel erg bedankt.

Periodes

Mama van twee kindjes, 42 jaar

Beste allemaal, Sinds drie jaar ben ik gescheiden van de vader van mijn kinderen (meisje van nu 12 en jongen van nu 8). In het begin was het heel zwaar, de kinderen hadden veel verdrieten en konden moeilijk wennen aan de nieuwe situatie. Inmiddels heb ik een andere partner, die ook twee kinderen heeft. Dit gaat allemaal heel goed, en ook de relatie met de vader van de kinderen is altijd goed gebleven. Wij doen er alles aan om het voor hen zo makkelijk en pijnloos mogelijk te maken. Wat ik wel merk, is dat de kinderen in perioden last blijven houden van de scheiding. Niet zozeer met het gegeven zelf maar met de gevolgen ervan. Zij missen ons heel erg als zij niet bij ons zijn; met name missen zij mij als zij bij hun vader zijn. Ik realiseer mij dat dit onze verantwoordelijkheid is, en wij proberen er zo goed mogelijk mee om te gaan. Met mijn dochter gaat het momenteel erg goed; zij is net aan de middelbare school begonnen en doet het heel goed. Met mijn zoontje gaat het echter minder goed. Wat ik verwarrend vind (en de reden dat ik jullie nu schrijf), is dat het in periodes is. Lange periodes gaat het heel goed met hem, en dan heeft hij het ineens weer moeilijk. Er is meestal wel een trieer; ik denk dat het voor hem wennen is om weer aan school, sporten en allemaal andere verplichtingen te wennen. Maar ik vind het heel pijnlijk om zijn verdriet mee te maken. De afgelopen week had hij veel buikpijn, geen zin in dingen, en was hij verdrietig (of eerder, niet blij). Ik ben psycholoog en weet dat dit niet goed is. Aan de andere kant weet ik ook niet of het nodig is om hem naar een therapeut te brengen, omdat dit nou eenmaal de situatie is waarin hij leeft. Mijn vraag aan jullie is; herkennen jullie dit? Dat het zo schommelt? En zijn er dingen die jullie ons kunnen aanraden, zodat wij hem beter kunnen helpen? Alvast heel erg bedankt.

Welke regeling?

Petra , 47 jaar

Hoi Onze dochter van 11 zit net op de middebare zij gaat week op week af op en neer naar vader en moeder. Dit is nogal veel werk. Haar broer woont bij moeder en zuS bij vader. Andere zus op kamers en in t weekend bij moeder. Wat is een handige regeling voor haar zodat ze niet steeds op en neer moet maar toch beide ouders ziet?

Welke regeling?

Petra , 47 jaar

Hoi Onze dochter van 11 zit net op de middebare zij gaat week op week af op en neer naar vader en moeder. Dit is nogal veel werk. Haar broer woont bij moeder en zuS bij vader. Andere zus op kamers en in t weekend bij moeder. Wat is een handige regeling voor haar zodat ze niet steeds op en neer moet maar toch beide ouders ziet?

Moeilijk

Jessy, 45 jaar

Zit midden in de scheiding en komen niet uit het ouderschapsplan. Mijn kind wil dat ik alleen zeggenschap krijg maar mijn man denkt daar anders over. Kan alles maar moeilijk verwerken .

Moeilijk

Jessy, 45 jaar

Zit midden in de scheiding en komen niet uit het ouderschapsplan. Mijn kind wil dat ik alleen zeggenschap krijg maar mijn man denkt daar anders over. Kan alles maar moeilijk verwerken .

In verwarring

een bezorgde mama, 41 jaar

Hallo allemaal, ik ben bezorgd, verdrietig, omdat ik mijn zoon van net 11 jaar zie worstelen. Ik ben nu 3,5 jaar geleden van zijn vader gescheiden, nadat ik slachtoffer werd van huiselijk geweld waarvan de kinderen getuige waren. Ik heb geprobeerd om de scheiding vriendschappelijk te laten verlopen, maar hun vader heeft hen toen mee naar nederland genomen (wij wonen in het buitenland) voor vakantie en wilde ze uiteindelijk niet meer teruggeven waardoor er politie bij is gekomen en we in een vechtscheiding zijn beland. De vader van de kinderen heeft brieven geschreven met allerlei leugens over hun moeder en nog steeds als de kinderen bij hun papa zijn is het onderwerp van gesprek hun verschrikkelijke moeder. Als zij na een vakantie weer thuis komen zijn ze zeker een maand voleldig van de rel. Nu gaat het met de jongste redelijk goed maar mijn zoon van 11 wil zelf steeds praten over wat er die bewuste avond precies is gebeurd, waarom, waar, hoevaak, hoe hard etcetera ik ben geslagen...hij was er bij maar lag al in zijn bed en hoorde dus alles en na afloop heeft hij mij gezien en zijn geborgenheid bij mij gezocht. Daarnaast wil hij altijd weten waar ik ben, met wie, hoelaat ik terug ben, wat ik heb gedaan, hoe laat ik ga slapen, kortom hij voelt zich verschrikkelijk verantwoordelijk voor mij. Nu heb ik sinds kort een vriend maar zijn vader praat daar zo slecht over dat mijn zoon mijn vriend niet wilt aankijken, hem echt haat! hij lijdt verschrikkelijk onder de situatie, hij wil zo niet zijn, hij wil die gevoelens niet hebben, hij is af en toe radeloos...het is zo verdrietig...wat moet ik nu doen, de relatie die ik nu heb gewoon verbreken? wachten tot hij de deur uitgaat en dan pas openstaan voor een nieuwe liefde? Ik ben al bij een psycholoog geweest, die zegt dat hij niet mag bepalen en dat ik duidelijke grenzen moet stellen, Dat mijn zoon een heel dominant mannetje is en dat hij de situatie goed weet te benutten om zijn zin door te drijven maar ik wil hem zo graag zo min mogelijk in verwarring brengen en hem gelukkig zien. Dat was ook de reden waarom ik mijn man de deur heb gewezen, dat mijn kinderen geen geweld en zo min mogelijk spanning zouden kennen in hun levens....help mij aub, wat kan ik voor mijn zoontje doen om hem te helpen....? dank jullie wel

In verwarring

een bezorgde mama, 41 jaar

Hallo allemaal, ik ben bezorgd, verdrietig, omdat ik mijn zoon van net 11 jaar zie worstelen. Ik ben nu 3,5 jaar geleden van zijn vader gescheiden, nadat ik slachtoffer werd van huiselijk geweld waarvan de kinderen getuige waren. Ik heb geprobeerd om de scheiding vriendschappelijk te laten verlopen, maar hun vader heeft hen toen mee naar nederland genomen (wij wonen in het buitenland) voor vakantie en wilde ze uiteindelijk niet meer teruggeven waardoor er politie bij is gekomen en we in een vechtscheiding zijn beland. De vader van de kinderen heeft brieven geschreven met allerlei leugens over hun moeder en nog steeds als de kinderen bij hun papa zijn is het onderwerp van gesprek hun verschrikkelijke moeder. Als zij na een vakantie weer thuis komen zijn ze zeker een maand voleldig van de rel. Nu gaat het met de jongste redelijk goed maar mijn zoon van 11 wil zelf steeds praten over wat er die bewuste avond precies is gebeurd, waarom, waar, hoevaak, hoe hard etcetera ik ben geslagen...hij was er bij maar lag al in zijn bed en hoorde dus alles en na afloop heeft hij mij gezien en zijn geborgenheid bij mij gezocht. Daarnaast wil hij altijd weten waar ik ben, met wie, hoelaat ik terug ben, wat ik heb gedaan, hoe laat ik ga slapen, kortom hij voelt zich verschrikkelijk verantwoordelijk voor mij. Nu heb ik sinds kort een vriend maar zijn vader praat daar zo slecht over dat mijn zoon mijn vriend niet wilt aankijken, hem echt haat! hij lijdt verschrikkelijk onder de situatie, hij wil zo niet zijn, hij wil die gevoelens niet hebben, hij is af en toe radeloos...het is zo verdrietig...wat moet ik nu doen, de relatie die ik nu heb gewoon verbreken? wachten tot hij de deur uitgaat en dan pas openstaan voor een nieuwe liefde? Ik ben al bij een psycholoog geweest, die zegt dat hij niet mag bepalen en dat ik duidelijke grenzen moet stellen, Dat mijn zoon een heel dominant mannetje is en dat hij de situatie goed weet te benutten om zijn zin door te drijven maar ik wil hem zo graag zo min mogelijk in verwarring brengen en hem gelukkig zien. Dat was ook de reden waarom ik mijn man de deur heb gewezen, dat mijn kinderen geen geweld en zo min mogelijk spanning zouden kennen in hun levens....help mij aub, wat kan ik voor mijn zoontje doen om hem te helpen....? dank jullie wel

Mijn zoon van 12

marion, jaar

Mijn zoon van 12 is de afgelopen maanden in een spiraal van emoties gekomen. Veel druk vanuit zijn vader en stiefmoeder die zeer negatief over mij zijn. Voorheen keek zijn vader niet naar hem om. Nu het afgelopen jaar krijgt en mag hij alles. Vooral wat hij bij mij niet mag. Ik zag mijn jongen veranderen in een soort straatjochie met zijn taal en gedrag. Eerst wilde hij hier naar school. Maar nu sinds een maand bij zijn vader. Maar de afspraak waa al gemaakt en het zou gewoon bij mij blijven. Nu heeft zijn vader hem niet terug gebracht onder het excuus hij wilt niet. Is bang van mij enz. Ik zie op zijn fb plaatjes voorbij komen met een en al negatieve over moeders. En hoeveel beter stiefmoeder is. Dit verscheurt me. Ook is er een kort geding waarbij hij gehoord gaat worden. Maar hoe kunnen ze hem nu duidelijk horen nu hij zo onder druk staat. Ik merk aan zijn SMS wanneer hij alleen Is. Dan is hij weer de oude lieverd. Er mag ook niet gebeld worden naar mij enz. Hoe kan ik hier mee omgaan

Mijn zoon van 12

marion, jaar

Mijn zoon van 12 is de afgelopen maanden in een spiraal van emoties gekomen. Veel druk vanuit zijn vader en stiefmoeder die zeer negatief over mij zijn. Voorheen keek zijn vader niet naar hem om. Nu het afgelopen jaar krijgt en mag hij alles. Vooral wat hij bij mij niet mag. Ik zag mijn jongen veranderen in een soort straatjochie met zijn taal en gedrag. Eerst wilde hij hier naar school. Maar nu sinds een maand bij zijn vader. Maar de afspraak waa al gemaakt en het zou gewoon bij mij blijven. Nu heeft zijn vader hem niet terug gebracht onder het excuus hij wilt niet. Is bang van mij enz. Ik zie op zijn fb plaatjes voorbij komen met een en al negatieve over moeders. En hoeveel beter stiefmoeder is. Dit verscheurt me. Ook is er een kort geding waarbij hij gehoord gaat worden. Maar hoe kunnen ze hem nu duidelijk horen nu hij zo onder druk staat. Ik merk aan zijn SMS wanneer hij alleen Is. Dan is hij weer de oude lieverd. Er mag ook niet gebeld worden naar mij enz. Hoe kan ik hier mee omgaan

Planning

H, 36 jaar

Hallo lief kind kinderen, Wat fijn dat ik jou een vraag mag stellen. Misschien is het wel een erg moeilijke... Als je de vragen niet wilt of kunt beantwoorden, is dat natuurlijk helemaal oké! Waar ik benieuwd naar ben gaat over de planning. En of jij daar invloed op wilt hebben? Dat jouw stem ook meetelt bij hoe vaak je naar je moeder of vader wilt? Ook als je nog geen 12 bent... Stel dat je je vader mist als je bij je moeder bent. Of je mist je moeder als je bij je vader bent. Zou je dit dan willen delen, als je ouders ernaar zouden luisteren? Hoe zou het voor je zijn als je dit openlijk mocht delen, als je ouders het niet persoonlijk zouden opvatten, maar jou graag willen helpen in jouw behoefte (je andere ouder zien) te voorzien? Stel je voor dat het je ouders blij zou maken als ze hierin zouden kunnen bijdragen. Dat ze graag willen doen wat jou echt gelukkig maakt..? Of zou je het alleen maar moeilijk of verwarrend vinden als je ouders er zó mee omgingen? Is het gemakkelijker om een planning te hebben en dat iedereen zich daaraan houdt en er verder niet over praat..? Ik heb een kind van 8 en toen haar vader en ik gingen scheiden, heb ik haar steeds gezegd dat als ze papa mist ze me dit mag vertellen. En als ze het me vertelt probeer ik ervoor te zorgen dat ze hem dan kan zien, ik bel hem op en ik nodig hem bijvoorbeeld uit voor een kop thee. Of hij neemt haar even mee om een ijsje te eten. Een ander kind kan immers zijn vader en moeder ook erg vaak zien..? Waarom een kind met gescheiden ouders dan niet als het kind dat graag wil..? Dat leek mij niet eerlijk... Wat denk jij? Ik ben erg benieuwd naar jouw reactie, met een warme groet van een moeder :)

Planning

H, 36 jaar

Hallo lief kind kinderen, Wat fijn dat ik jou een vraag mag stellen. Misschien is het wel een erg moeilijke... Als je de vragen niet wilt of kunt beantwoorden, is dat natuurlijk helemaal oké! Waar ik benieuwd naar ben gaat over de planning. En of jij daar invloed op wilt hebben? Dat jouw stem ook meetelt bij hoe vaak je naar je moeder of vader wilt? Ook als je nog geen 12 bent... Stel dat je je vader mist als je bij je moeder bent. Of je mist je moeder als je bij je vader bent. Zou je dit dan willen delen, als je ouders ernaar zouden luisteren? Hoe zou het voor je zijn als je dit openlijk mocht delen, als je ouders het niet persoonlijk zouden opvatten, maar jou graag willen helpen in jouw behoefte (je andere ouder zien) te voorzien? Stel je voor dat het je ouders blij zou maken als ze hierin zouden kunnen bijdragen. Dat ze graag willen doen wat jou echt gelukkig maakt..? Of zou je het alleen maar moeilijk of verwarrend vinden als je ouders er zó mee omgingen? Is het gemakkelijker om een planning te hebben en dat iedereen zich daaraan houdt en er verder niet over praat..? Ik heb een kind van 8 en toen haar vader en ik gingen scheiden, heb ik haar steeds gezegd dat als ze papa mist ze me dit mag vertellen. En als ze het me vertelt probeer ik ervoor te zorgen dat ze hem dan kan zien, ik bel hem op en ik nodig hem bijvoorbeeld uit voor een kop thee. Of hij neemt haar even mee om een ijsje te eten. Een ander kind kan immers zijn vader en moeder ook erg vaak zien..? Waarom een kind met gescheiden ouders dan niet als het kind dat graag wil..? Dat leek mij niet eerlijk... Wat denk jij? Ik ben erg benieuwd naar jouw reactie, met een warme groet van een moeder :)

Voor vrijwilligers

Voor ouders

Voor professionals

Steun onze missie

Over Villa Pinedo

Forum speciaal voor gescheiden ouders

Onderwerp 👉

Zoek op het Forum naar vragen van anderen

Bij papa

Bij papa

Beste regeling

Beste regeling

Trekken

Trekken

Dingen te doen

Dingen te doen

Periodes

Periodes

Welke regeling?

Welke regeling?

Moeilijk

Moeilijk

In verwarring

In verwarring

Mijn zoon van 12

Mijn zoon van 12

Planning

Planning

Contact

Socials