Mijn ex en ik hebben 2 weken geleden afgesproken samen de middelbare scholen te bezoeken met onze dochter (11) die een keuze moet gaan maken voor een vervolgopleiding dit jaar. Na twee bezoeken waarin hij haar erg claimt en zij zich bij mij naderhand afvraagt waarom ik achteraan loop, krijg ik nu een bericht van mijn ex: "Dit gezien de sfeer tussen ons wat een slecht effect en een ongezonde spanning geeft op de kinderen. Ik kan en wil het zelf niet meer aanzien". Ik zet mijn trots opzij en ga toch. Ondanks dat het voor mij minstens net zo moeilijk, of nog moeilijker is! Of doe ik daar geen goed aan?

Hallo, Ik lig nu 3 jaar in (complexe of vecht) scheiding met contactpersonen ouderschap (week op week af). ik heb het boek en de online cursus gedaan daarnaast traject kinderen uit de knel en een jaar ots gehad vervolgd door mediation. Er word door hulpverleners erkent dat de kinderen (meisje 7 en jongen 9) in een ernstige loyaliteitscris zitten. Gesprekken tussen de moeder en mij lopen elke keer op niks uit zij verteld elke keer precies het tegenovergestelde van mij en laat mij weinig kans tot een normaal gesprek te voeren Door aan 1 stuk door te praten met verschillende onderwerpen achter elkaar. Contact is er niet behalve wekelijkse overdrachten per mail bij wel contact heeft ze vaker valse aangifte gedaan. Afspraken die gemaakt zijn worden genegeerd zodat de hulpverlener uit beeld is. De kinderen hebben enorme last hiervan en ik zie hun langzaam kapot gaan. ik volg naar mijn inzien zoveel mogelijk het boek "aan alle gescheiden ouders" alleen nu weet ik het niet meer. De kinderen gaan eraan onderdoor. Hulpverlening doet tot nu toe niet aan waarheidsvinding hun moeder speelt mooi weer dan zodat er eigenlijk niks op te lossen is en er bijna geen probleem lijkt te zijn, behalve dat de kinderen beschadigd zijn. Dit word ook op mijn bord gegooid omdat we beide verantwoordelijk zijn voor de kinderen. Dan geeft mijn zoontje ook op school aan (in de week dat hij bij zijn moeder is) dat hij niet bij papa wil wonen, als ik hem vraag of ik iets anders kan doen om het beter voor hun te maken krijg ik antwoord "nee papa je doet het goed alleen jij en mama moeten gewoon sorry zeggen tegen elkaar" Dat doet me gedeeltelijk goed anderzijds ben ik jaren lang gemanipuleerd en misbruikt door mijn ex en een sorry zit er niet in ik ben nu nog bezig om mijn leven op orde te krijgen met alle tegenwerking van mijn ex. De kinderen zijn vrij om te bellen, knutselen of te praten over hun moeder als ze bij mij zijn aan de andere kant krijg ik geen contact als ze bij hun moeder zijn me zoontje mocht afgelopen maandag mij niet eens een knuffel geven en durfde niks te zeggen toen ik de spullen kwam brengen. Mijn vraag wat kan ik doen om het voor de kinderen beter te maken of welke Hulp zou ik kunnen inschakelen voor hun. Nogmaal ik ben radeloos en ik weet het niet meer. Peter

Mei 2016 heb ik besloten om te scheiden van mijn vrouw. Deze beslissing valt heel zwaar voor ons allebei. We hebben een dochter van 6 jaar. Ik vond het verschrikkelijk zwaar om de beslissing kenbaar te maken, en meteen te vertrekken uit ons huis. Angst om ons dochtertje minder te zien was daar een van de redenen van. Uiteindelijk had ik een paar maanden later woonruimte en ben ik vertrokken. We hebben zo goed mogelijk afspraken gemaakt voor de opvang van onze dochter. Dat is fijn. Maar ik merk dat er bij haar veel in haar hoofdje om gaat. Bij mij komt dat er niet altijd uit. Ze praat liever niet, naar wordt vrij snel boos. Bij haar moeder lukt dat soms beter endat maakt me nog onzekerder dan ik al ben over mijn eigen kunnen als vader. Ik vind zelf dat ik door het vuur ga voor haar... Ik ben eigenlijk op zoek naar tips om haar een betere uitlaatklep te bieden voor haar gevoelens. Ze is graag bij me, zit graag op schoot, voorlezen en film kijken. Lekker tegen elkaar aan. Fijn. Maar dat laatste stapje en haar de mogelijkheid te geven om ook bij mij haar zorgen te uiten, het lijkt me niet te lukken. Tips? Ik hoor het heel erg graag. Groeten van een (bijna) wanhopige en onzekere vader.

Mijn dochter van 13 wil meer bij haar moeder zijn dan bij mij omdat ze mijn huis te klein vindt.

Opa en Oma in het buitenland Al sinds de scheiding, 4 jaar geleden, blijft een eventueel bezoek aan de ouders van mijn ex met onze inmiddels 8 jarige zoon een punt van strijd. Ze wonen in het buitenland en kunnen helaas niet praten met onze zoon omdat hij de taal niet spreekt. Mijn ex wil met onze zoon daar naartoe voor minstens twee weken. Ik vertrouw mijn ex niet met de zorg zo lang o.a vanwege zijn psychische klachten. En de familie kan niet praten met onze zoon. Onze zoon slaapt al twee jaar niet meer bij zijn vader omdat zijn nieuwe vriendin met wie hij samenwoont dit niet wil. Zij zegt mij dat dit is omdat zij voor de zorgtaken opdraait voor onze zoon. Ook is er vaak strijd tussen haar zoon en onze zoon. Mijn ex is boos dat ik het familiebezoek blokkeer en weigert voor van alles zijn handtekening. Voordat mijn ex ging samenwonen kwam onze zoon regelmatig het weekend bij zijn vader. Ze zien elkaar nu ieder weekend een paar uurtjes. Ik ben erg boos over het feit dat onze zoon zo de deur gewezen wordt maar gun hem ook een band met zijn andere grootouders en de jongste telg van mijn ex en zijn vriendin. Een bezoek aan Nederland is lastig ivm visa en de financiëen van mijn ex.Ik wil zo graag dat er omgang kan zijn zonder de vijandige sfeer die er nu vaak is.

Ik ben een gescheiden vader met kinderen van nu 14, 15 en 17 jaar. Sinds bijna 3 jaar woon ik niet meer bij mijn ex! Na een lange weg van advocatenstrijd zijn we afgelopen september 2016 officieel gescheiden. De laatste 7 jaar van mijn huwelijk waren slecht maar ik vond het moeilijk te gaan ivm met mijn kinderen. De omgang tussen mij en mijn ex is heel slecht, geen communicatie. Eens in de 2 weken zijn de kinderen bij mij van donderdagavond tot zondagavond. Al geruime tijd heb ik een nieuwe liefde. We hebben het heel rustig aan gedaan maar na 1,5 jaar zou het fijn zijn dat mijn vriendin zich ook mag laten zien aan mijn kinderen. Niet om voor mijn kinderen te zorgen, maar meer om elkaar wat te leren kennen. Daarbij willen we graag ooit ook samen gaan wonen. Ik ben er bijna van overtuigd dat mijn ex kwaad spreekt over mij en vast ook over mijn vriendin. Kinderen geven ook vaak aan dat ze mijn vriendin er niet bij willen hebben. Als ik vraag waarom krijg ik daar geen duidelijk antwoord op. Dit vind ik moeilijk en ook voor mijn vriendin. Verder is mijn middelste zoon vaak opstandig en zeer aanwezig, vlgs mij vraagt hij aandacht. Hij vertoont puberaal gedrag. Soms denk ik wel s dat ik te rustig heb gehandeld en dat ik ze moet voorleggen dat dit de situatie is, dat ik als het ware duidelijker moet zijn naar hun toe. Ik weet dat veel praten met de kinderen zal bijdragen en dat probeer ik ook zoveel mogelijk! Maar dat valt niet altijd mee aangezien je de kinderen maar 3 dagen in 2 weken bij je hebt. Hoe kan ik mijn kinderen het beste benaderen en daarbij ook mijn wensen bespreken? Ik heb heel lang zonder liefde geleefd in mijn huwelijk en nu ik die eindelijk heb gevonden zouden we die liefde graag samen met mijn kinderen willen beleven. Zo zouden ze kunnen zien dat het ook anders kan!

We hebben co-ouderschap week-week maar de kindereren willen minder lang bij hun vader en dus meer dagen bij mij. Hoe pak ik dit aan zonder dat de verstandhouding wordt geschaad?

Echt fijn, zo'n positief verhaal als 'er is maar 1 ding echt belangrijk' ..... Al lees ik het alsof ik n enorme loser ben dat ik dit niet geregeld krijg.... Alsof ik dit niet zou willen, alsof ik niet maar 1 ding echt belangrijk vind..... Maar de ouders die dit al belangrijk vinden en vonden komen al naar Villa Pinedo! En de ouders die dit niet belangrijk vinden, lezen echt geen inzendingen op deze app.... Want hoe naar het ook is, in de echte wereld gaan volwassenen vaak uit elkaar omdat de relatie echt niet meer vol te houden is en de andere partij echt nergens voor openstaat. Helaas verandert die situatie niet na de scheiding en kan 1 van de twee de kinderen het allerbelangrijkste vinden, maar de ander doet er niet aan mee. Dan ontstaan de schreinende situaties die hier op t forum staan......

Een scheiding zonder gedoe, Na veel te hebben gelezen hier lijkt het mij goed en misschien motiverend voor andere ouders, Wij zijn nu 3 jaar gescheiden en natuurlijk liep dat in het begin stroef maar we zijn geen van beide vergeten waar het echt om draait en dat zijn onze 2 prachtige kinderen, we hebben ervoor gekozen om het verleden los te laten en er alsnog samen voor te gaan om onze jongens zo goed en harmonieus mogelijk op te voeden, geen rechtzaken, geen alimentatie want ik heb er zelf voor gekozen om weg te gaan! Gewoon een afspraak onderling dat wanneer nodig hij ondersteunt missen de kinderen papa dan kunnen ze gewoon bellen of gaan we naar papa toe, papa kan binnen komen voor een kopje koffie we bespreken gezamenlijk hoe het gaat en wat er moet veranderen. Wat de regels zijn bij mama is ook zo bij papa. Elke vrijdag komt papa standaard om ze op te halen en eet dan eerst gezellig mee. De jongens zijn vrij om te gaan wanneer zij dit willen en ja ik en mijn ex hebben beide een nieuwe partner en gelukkig kunnen zij zich hier ook helemaal in vinden zijn vriendin komt gezellig mee en mijn vriend kan goed met mijn ex ze klussen samen hier in huis of andersom ik heb respect voor zijn vriendin en hij voor mijn vriend en de kinderen... Zij vinden het super leuk dat iedereen lief voor elkaar is!!! Al moet ik soms zeggen dat ze soms ook wel balen dat papa en mama nog steeds op 1 lijn zitten hihi Ik dacht misschien ook eens leuk om iets positiefs te laten zien en van wat ik geleerd heb zet alsjeblieft je trots opzij en laat het verleden achter je bedenk je dit als je kind ziek wordt of ooit gaat trouwen dan wil je toch naast zijn of haar zijde staan maar weet ook dat een kind niet wil kiezen en gewoon wil dat ze er allebei staan of het nou naast een bed of bij het altaar is... Zet je trots opzij want er is maar 1 ding belangrijk en dat is je kind 😊

Hallo, Ik ben sinds 3 1/2 jaar gescheiden. Na lange strijd is er uiteindelijk een scheiding uitgesproken en een omgangsregeling samengesteld. Het leek allemaal goed te gaan. Alles op zijn plek een huis gekocht voor onder andere de kinderen. Ieder een eigen plekje. Ook voor mijn dochter van 12. Een eigen slaapkamer gemaakt, met alles erop en eraan. Alles is klaar gemaakt en ook mijn dochter was enthousiast. Mooi, dacht ik, eindelijk een plek voor haar zelf. Een plek waar ze zich terug kan trekken. Nu echter wil ze niet meer bij me komen. Ook mijn ex-vrouw weet niet wat er is. Ze wil alleen met een onafhankelijk persoon praten. Ze is dwars en zegt zelf te mogen beslissen of ze wel of niet wil komen. Ik heb hier moeite mee. Waarom zo ineens zo raar doen en je vader aan de kant zetten? Wie heeft deze vervelende ervaring en kan me hiermee helpen.